Kidtwist

Adriaan is nog niet dood!

Twitter is kansloos en al helemaal wanneer die kuttwitteraars een oude held dood verklaren. Dikke boehoe en paniek vannacht onder Twitterende hoaxers. Adriaan van Bassie & Adriaan zou namelijk zijn overleden aan een sterfgeval. Het gerucht kwam van een plaaggeest en verspreidde zich razendsnel, maar zonder enige bron. Het verhaal bleek verzonnen door zo'n typische Twitteraar, die dag in dag uit janenalleman wil laten weten hoe doodsaai zijn leven eigenlijk is. Adriaan liet tegenover de redactie van dit weblog weten nog springlevend te zijn en zijn miljoenen aan het tellen is in zijn Spaanse villa. Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen.

NSFW! Het Karel Ots YouTube kanaal.

Leve het internet! Lang leve de hype! De eerste tifosi loggen massaal in op het Stikbig kanaal! Het zijn de fans van het eerste uur, die Stikbig het liefst op krakend vinyl horen en die in de nabije toekomst in hun slaapzak voor de internets gaan liggen, omdat dat niet meer bij het postkantoor kan. Mijn vriend Karel Ots is zo'n fervent Stikbig aanhanger, dat hij zelfs een eigen YouTube kanaal heeft aangemaakt om maar niets te hoeven missen van de digitale doorbraak van m'n gruizige rockband. Karel Ots is een connaisseur! Ook namens de charismatische frontman en Vogeltjespoephaar: bedankt vriend voor je oneindige support! De uiterst kansloze Pathé cinema van Karel Ots bezoeken doe je HIERRR (nsfw). Have fun *kuch* met zijn vele terabytes aan snuff movies hondenfilmpjes, Martin Scorsese-achtige documentaires en gedigitaliseerde VHS bukake porno!

Animator vs. Animation.

Wat is er kanslozer dan om je e-mail te gebruiken voor het versturen en ontvangen van zogenaamd grappig materiaal. Hele huishoudens doen niets anders. Mijn schoonvader is zo'n kansloze grapjurk. Wekelijks stuurt hij mij content, die grappig of van een ongekende schoonheid moet zijn. NOT! Ik haat die dikke tieten filmpjes, of plaatjes van hondjes die hun eigen reet likken. Toch zat er deze week wel iets bij dat de moeite waard was. Ga er rustig voor zitten. Klik HIERRRR en daarna op play! Ben je ook zo'n kansloze mailjosti? Neem dan gerust contact op met mijn schoonvader, en deel je bagger.

Daar zijn we weerrr!

2009 begon weliswaar mooier (zie foto). Toch gaat dit een fijn decennium worden. Binnenkort hierrr meerrr zin en onzin, kansloze epistels, azijnzeiken en niet noemenswaardige ditjes & datjes. Vandaag ben ik aan het nieuwjaarsborrelen, de kerseboom aan het aftuigen en die witte zooi van m'n oprit aan het opsnuiven. Genieten van fap fap meisjes tijdens de afgelopen Nieuwjaarsduik kan *kuch* hierrr.

Het zit er op!

Dikke boehoe voor alle sjappies die hierrr dagelijks komen gluren. Dit is het laatste dat je hierrr zult lezen dit jaar. Volgend jaar kijken we wel of de redactie er nog zin in heeft, om een zesde jaargang aan elkaar te azijnpissen. Tot dan is de redactie op oudjaarsbezoek bij Karel Ots in zijn kansloze stasleurhut in het slaapverwekkende rustieke Drenthe. Daar waar de beschaafde wereld stopt, iedereen een hunnebed in zijn tuin heeft en je de inheemsen niet meer kunt verstaan. We gaan carbid schieten, liegen over goede voornemens en vooral veel levercirrose kweken. Een prettig uiteinde en veel geluk in het nieuwe decennium. Tot dan een prettig muziekje.

De baas gluurt mee. Welkom in de CCCP!

De regels en wetgeving omtrent privacy worden door werkgevers in den lande ernstig geschonden. Niet alle werkgevers natuurlijk! Er zijn genoeg werkverschafferts die hun personeel vertrouwen en geen schimmige track & trace spionagesystemen bij hun loonslaven in de wagen laten bouwen. Omdat het bij de wet verboden is om buiten werktijden de gegevens die de track & trace levert te bekijken wordt er een ON/OFF schakelaar in de auto gebouwd. Van een hoestende man in een donkere parkeergarage ontving ik schokkende informatie over het gestapo-systeem dat het helemaal gaat worden in iedere leasert. Geheime stukken die natuurlijk nooit het daglicht mogen zien. [Peter R. modus AAN] Het zit zo. Die schakelaars werken helemaal niet. Het aanenuitknopje is gewoon een placebo, een iets dat net zo nutteloos is als een mannentepel. Het ON/OFF schakelaartje van het GPS track & trace systeem moet de bestuurder het gevoel geven dat zijn priveleven veilig is. DIKKE VETTE FAIL! Opa heeft voor niets de Duitsers bevochten. U wordt genaaid! Welkom in de Sovjet Unie volgens het poldermodel. [Peter R. modus UIT] Wilt u in uw vrije tijd nog even een heroinehoerrr volkwarken, of even cruisen in een heersend gelijkgestemdenbosje? Krab even achter uw oren, want de normenschendendebaas NSB rijd gewoon in het dashboardkastje mee! *advocaat bellen doet*

Helemaal klaar voor DEFense readiness CONdition 1.

Karel Ots bedankt voor een kansloos weekendje Berlijnen! De Editors waren geweldig, maar m'n lever doet nog steeds pijn. Toch stond dit weekend niet alleen in het teken van hopeloze obers bij de Griek, geyle lesbiennes, bierrr und rock 'n roll. Er was ook nog tijd voor koeltoer! In de voormalige heilstaat DDR liggen de communistische relikwieën van weleer voor het oprapen. Stasi parafenalia of achtergelaten Sovjet rommel is tegenwoordig, tussen de neonreclames die glitterend lokken, overal voorhanden. Tijdens de Berlijnse omzwervingen met vriendje Ots dit wochenende, stuitte ik op iets wat ik altijd al aan mijn collectie kansloze souveniers uit den vreemde heb willen toevoegen. Het geinigheidje kostte maar twintig eurie en dateert uit 1987, de tijd dat de Koude Oorlog nog koud was. Het is van Russiche makelij en misschien nog wel gedragen door dat neukertje van Elton John. In deze moderne middeleeuwen van moslimextremisme, dalende huizenprijzen, verhuftering, global warming en een gristenregering kan het misschien nog wel eens van pas komen. Klik HIERRR voor een pixelaar van mijn heerschende gasmaskert Союз Советских Социалистических Республик style.

ROFLOL! Het verlanglijstje van een Doctorandus.

Aanstaande zondag vieren cijferjosti vrindje Fantastisch en zijn geïmporteerde taugémilf beiden hun verjaardag. Fantastisch zou Fantastisch niet zijn als hij al zijn gasten niet even snel een heersend wensenlijstje door de strot kon duwen. Afgelopen week ontvingen al zijn vrienden (behalve die overspelige hi-fi verkoper) een hilarische FAIL MAIL: 'Allen, op verzoek hierbij een wensenlijstje, maar ook zonder kado zijn jullie welkom. Als je iets kiest van de lijst, dan graag even doorgeven aan mijn ouders: 4501615. Groetjes Fantastisch en koningin Bhumibol'. Tot zover de aanhef. Let op, want nu komt het meest kansloze verlanglijstje dat je ooit onder ogen hebt gehad: Eten voor vogels om in de tuin te hangen. Fluitketel Hema euro 14,-. Klerenhangers voor baby met konijn Hema 1,50. Ronde taartvorm voor appeltaart. Wok bij Hoying, "Balans bak bewust", 57,95. Campinbed bij Babydump, euro 30-, Grijs+zwart of zwart. Babyfoontype 6638, LUV6, Babydump, 79,-. Metalen kruik voor baby + kruikenzakken (2 stuks). Rekje voor bescherming trap baby. Luieremmer met deksel. Zonnelamp voor aan het plafond, Ikea.120 ml fles + speen (2x). 250 ml + speen (2x). Fop speen (3x). Luiers speciaal voor pasgeborenen (2 pakken). 6 hydrofiel washandjes. Lege rewritable CD's. Hahahaha! *proest* Die pret-echo is nog niet eens geboren, maar HET heeft nu al de overhand in het gezin van de *kuch* grootste bouwfraudeurmetpeenenuiengezicht van dit halfrond. Ik ga alvast indrinken, want ik denk niet dat ik nuchter dit prenatale verjaarsfeest kraamfeest overleef!

Het internet gaat DOOD!

In de jaren zeventig hadden we zitzakken en lang haar. In de eighties wonnen we het EK voetbal en in de jaren negentig hadden we gabberhouse. Allemaal vergane glorie! Tegenwoordig hebben we internet en ook dat is geen lang leven meer beschoren. We hebben tegenwoordig allemaal breedband internet en ieder jaar wordt het www een beetje sneller. Dat snelle internet gebruiken we niet om e-mailtjes mee te versturen. Neen, we willen alleen maar speed omdat dat lekker snel films en muziekjes binnenhaalt. Dikke boehoe! Binnen nu en afzienbare tijd gaat dit hele breedband internet op de schop. Vergeet die gratis glasvezelkabelaansluiting! Wanneer de regering besluit om het downloaden van content strafbaar te maken, dan is het internet DOOD! Je hebt immers geen snelle verbinding nodig om je vakantie naar Sporthuis Centrum te boeken, een boek te bestellen of om een internet-rukje te wagen. In the meantime worden we zwaar belazerd door de amusementsindustrie. FEIT! Ik heb ooit rechten betaald voor de LP Brothers In Arms van Dire Straits, daarna voor het cassettebandje waarop ik de LP kopieerde, toen voor de compact disc en nu voor een kansloos MP3-tje en het blanco CD-tje waarop ik deze wil branden. Hoor ik Brothers In Arms terug tijdens de Top 10.0000 Aller Tijden, dan betaal ik weer aan een steeds rijker wordende Mark Knopfler, zijn NSB vrinden van Buma/Stemra en BREIN, en zijn platenbaas. *zucht* Heeft de Belastingdienst misschien een formulier waarmee ik mijn te veel betaalde rechten terug kan krijgen???

FAIL! Ancoloco is een huilebalk.

[dreigend toontje modus ON] 'We zullen zien hoe lang jullie hiermee door DURVEN te gaan.' [dreigend toontje modus OFF] Dit bericht werd achtergelaten onder een ultrakort YouTube filmpje van liaantjebanaantje. Een waar dreigement, opgetekend door ene Ancoloco. Aan het YouTube profiel van Ancoloco te zien, is liaantjebanaantje hier zojuist even keihard bedreigd door een echte Bijlmermeergangbanger. Een vrijetijds-gangstah die zich gediscrimineerd voelt door een filmpje over Zwarte Pieten. Je weet wel, die zwarte schandknapen van Sinterklaas. *Mwoehahaha* Luister eens even fijne baggy trousert! Als je een oerhollands gebruik als een Zwarte Piet niet kunt verkroppen, dan tief je toch lekker op naar die kansloze plaggenhut in Nikiboko of Langetabbetje, of waar ooit je armetierige wiegje stond. Dankzij huilebalken als jij mag ik ook al geen negerzoenen meer eten, dus sterf maar lekker af met je zielige mededelingen. Ga je gouden tand poetsen, en diss je moeder in plaats van mijn bitch. Oewant ik oeweet oewaar jouw huis oewoont! Flikker trouwens eens op met die kansloze hiphopzooi op je YouTube kanaal. Dit is pas echte hiphop! Morgen ook weer werken ????

26 oktober is een kudtdag.

The silicon chip inside my head, gets switched to overload. Zo, dat zit er weer op! De kop is er weer af. Wat een ongelofelijke kudtdag was het vandaag. Zo kudt en onproductief als deze maandag heb je ze gelukkig niet zo vaak. Kudt*enter*kudt*enter*kudt*enter... Gelukkig ga ik er volgende week weer voor de volle 100% voor. Maandag 15%, dinsdag 30%, woensdag 25%, donderdag 20%, vrijdag 10%. *haalt strop weer van nek af*

Hoe de waard is...

Wat doe je als argwanige werkgever met Stasi-neigingen? Je laat zogenaamde track & trace systemen in de auto's van je personeel bouwen. Zo kunnen de sturmbahnführer's vanuit hun ivoren torentjes al het gepeupel, die hun riante salaris aan het verdienen zijn, goed in de gaten houden. Werknemers zijn immers verachtelijk en niet te vertrouwen. Daarom willen werkgevers hun bedrijf, modelleren naar de goeie ouwe DDR. Zou het zo zijn, dat iedere baas 1984 van George Orwell op zijn nachtkastje heeft liggen? Het boek staat immers vol handige waanideeën om Big Brother ongezien mee te laten rijden in zo iets als het dashboard. De bobo's op het pluche weten dankzij het gps spionagesysteem track & trace nu gelukkig ook wat je in je vrije tijd allemaal uitspookt. Vaarwel privacy! Leve de politiestaat! Leve het wantrouwen!

FAIL!

Er zijn bedrijven die vuistdiep in de crisis verkeren. Ik heb het alleen niet over noodsituaties veroorzaakt door financiele instellingen, de media of onze kansloze overheid. Binnen sommige bedrijven woeden namelijk burgeroorlogen onder het personeel. De loopgraven liggen daar vol met lijken en dat stinkt, geloof me! Een burgeroorlog kent altijd meerdere partijen en in het bedrijfsleven zijn het vaak de hardwerkende kartrekkers tegen de kladlopende tegenwerkers. Mensen met een van half acht tot vier mentaliteit, die de dagen aftellen tot het salaris weer wordt overgemaakt en voor de rest hun bedrijf verkrachten met lasterende praatjes, vuilspuiterij en keiharde leugens. De pen is immers machtiger dan het zwaard en wanneer je dan ook nog eens leidinggevende(n) hebt die blind te laf zijn om iets tegen deze hetze te doen, dan is het leed niet meer te overzien. Waarvan akte!

Opsporing verzocht.

Als kind had ik een vriend waarmee ik alles deed. Als hij begon te zuipen, dan zoop ik met hem mee. Nou die gloriedagen zijn mooi voorbij. Mijn drinkebroeder zit voor definitief ergens in een sta-sleurhut op een oosterse heide (FAIL). Karel Ots, kom er eens in! Aarde aan Drenthe. Zijn die Grolschzuipers op die paupercamping in Ruinen nou ineens belangrijker dan je matties? Je gaat me toch niet vertellen dat de grootste zatlap van dit halfrond, het hele weekend met moeder de vrouw en die tokkiehonden hunnebedden aan het bekijken is? Kom op natnek! We moeten de week evalueren, ijskoude pilseners naar binnen klokken, kut roepen, over muziek lullen en naar hooggelaarsde milfs loeren. En waar blijft verdoemme die ene kaart? This is ground control to Karel Ansloos! Kom op start de Avensis, of weet je de weg niet meer naar de grote stad?

Gesloten wegens vakantie.

Geen schrijfsels meer tot nader order. Het is vakantietijd en vakantie is rust. In de vakantie is er ook geen kloot op de televee, dus ook hierrr geen kansloze onzin, ditjes & datjes en fapfapmeiskes. Ik ben er even niet meer. Mocht je nooit meer iets van me horen. Hierrr ben ik voor het laatst gespot, lurkend aan de sheesha in de Moeder Der Wereld. Toedels en insjallah!

Een lachertje.

Doorlopen mensen! Er valt hier niets te lezen. Na twee jaar geleden gigantisch te zijn afgefikt, ging zondag de deur van mijn stamkroeg (kansloze website) weer open. Een overvloed aan ijskoud nul graden bier zal de oorzaak zijn van totale hersenverweking en een minima aan schrijfsels op dit weblog. *hips* Het was als vanouds, de tent was afgeladen met kansloze opvreters, immers alle nattigheden waren grietiesss. De uitbaters (Gino, Dirk en Natascha) waren zoals vanouds nog bezopener dan de klanten en de hapjes waren Rob Geus-proof. De muziek was beter dan die carnavalskankermeuk in de Baet. Iedereen was er (behalve Karel Ots) en Natascha heeft me niet zien roken. *hips* Woensdag geen blog, want dan gaat ondergetekende even de crisishap TESTEN. *hik*

Even geduld, ik ben even uitgeluld.

1974.

Ook klootzakken (zie foto) zijn wel eens jarig. Drie dagen na het geboortefeest van K. Ots, is het de beurt aan ondergetekende. Ik ben geboren in het jaar dat Feyenoord als eerste Nederlandse club de UEFA cup wint. Van Kooten en De Bie starten met het Simplisties Verbond, er is Watergate, er is ABBA en de Guildford Four worden onterecht veroordeeld voor bomaanslagen op twee pubs in Engeland. Waarschijnlijk ben ik sinds vandaag op de helft, dus je zal nog een kleine vijfendertig jaar ge-azijnzeik moeten lezen alhierrr. Plop de pilsners maar open en wie goesting heeft mag cadeau's komen brengen op mijn fuif. Iedereen die met lege handen komt, die kan kapot vallen. A.u.b geen serpentines, bloemen of piratenfestijn-cd's, liever een dikke envelop of een kratje bruine pretpalen. En nu allemaal in koor! Lang zal ik leven in de glori-ja, in de glori-ja, in de glori-ja... *kamt grijze haren over voorhoofd*

Karel Ots! Gefeliciteerd.

Hoezee! De man die op zijn tachtigste nog steeds naar house luistert; Karel Ots aka Gertje Sportschoen aka Martin Elanoom aka Scumbag aka Dirk Renthe aka Rooie Hond aka de Befkoning is vandaag jarig. Zet de bruine pretpalen maar klaar, want we gaan dit heuglijk feit keihard vieren. Dat je nog maar vaak en veel mag kotsen gabber. Speciaal voor jou dit toepasselijke muziekje. Gewoon omdat het kan!

WTF. Vlooienbaalbelasting!

...De controleur heeft het vermoeden dat op uw huisadres een of meerdere hond(en) aanwezig is/zijn waarvan wij denken dat deze niet bij de gemeente bekend is/zijn. Voor de duidelijkheid wil ik u erop wijzen dat het houden van honden binnen de gemeente gebonden is aan het betalen van hondenbelasting. Krachtens de Verordening op de heffing en de invordering van hondenbelasting 2009 is een ieder die een of meerdere honden houdt verplicht hiervan aangifte te doen... Stap lekker in de hondenstront meneertje de heffingsambtenaar! Bedankt voor je kansloze dreigbrief en succes met het controleren van mensen die altijd netjes op tijd hun belastingen betalen. Maak lekker jacht op al die zwartwerkers, die profiteurs en alle andere opvreters, maar laat mij met rust. Steek die kansloze brief maar in je reet en ga lekker verder met uit het raam staren. Ik heb geen hond(en), ik hou niet van hond(en), net zo min als dat ik van heffingsambtenaren hou en ik reageer NIET binnen veertien dagen op dit slappe ambtenaren geouwehoer mr. HCA van Meeteren. Toedels!

Mean Streets.

Het is dat ik geen Suzuki Swift onder mijn kont heb, want anders had ik hem vandaag volgas in een menigte ouders met spelende kinderen gejaagd. Vooral die ouders hadden mijn dollemansactie niet na kunnen vertellen. Het was vandaag Nationale Straatspeel Dag en dat betekent dat al die kansloze adhd kinderen van tegenwoordig vanachter de Wii worden getrokken en op straat worden beziggehouden met ouderwetsche straatspelletjesch. Je weet wel, spelletjes zonder battarijen en 500 gig schijf. Nou en! Leuk toch? Ja, leuk voor die kinderen. Krijgen ze eindelijk eens een keer echte zuurstof binnen, dan die geventileerde vinex-wasem die ze 24/7 inademen. Vanwaar al die aggressieviteit hoor ik je denken? Gewoon. Ik heb een hekel aan de ouders van nu. Ouders die mijn straat afzetten omdat hun kutkind één keer in het jaar buiten speelt. Ouders die je verwaand hoort bazelen dat hun kind zo leuk is, dat hun kind zo populair is en het is hun kind, die nooit slechte dingen doet. *braak* Moet je die verwaande kutkoppen van die hufterpapa's en hoerenmama's eens zien als ze trots naar hun kansloze nix-generatistje kijken, als deze met een bal een conservenblik weet te raken, of mijn stoep verziekt met de allerlelijkste krijttekening ooit. KANSLOOS! Morgen zitten die verwende niksnutten toch weer vierkante ogen te vergaren achter de pc van hufterpapa.

Doorlopen mensen.

En rap ook! Er valt hier vandaag niets te lezen. De mussen vallen in bosjes van het dak. Ondergetekende ligt met een pilsner in de hand The First Family van Mike Dash te consumeren. De vooruitzichten zijn goed en ook hierrr is nog niets aan het handje. *plopt pilsner open*

Ondertussen in de doka.

Zo daar zijn we weer! Bedankt drs. Fantastisch en mevrouw Fantastisch voor de leuke bruiloft en de schade aan mijn lever. Dat jullie nog maal lang en gelukkig getlouwd mogen zijn. De pixelaars krijgen jullie na de honeymoon, want ik moet ze alle 500 nog even ontwikkelen. Deze van Speklap op de dansvloer is al klaar. Kalkoenklap! เช่นนั้นแหละเราได้อีกครั้ง! และขอขอบคุณนายนางกึกกือกึกกือความสนุกสนานสำหรับงานแต่งงานและความเสียหายของฉันตับ. ในครั้งนี้คุณมีความยาวและมีความสุข getlouwd อาจ. พิกเซลที่คุณได้รับหลังจากการดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์เนื่องจากฉันมีทั้งหมด 500 ยังคงพัฒนา. พับตุรกี!

RIP Mack 2006-2009.

Jarenlang was Mack hierrr een grootverbruiker in het plaatsen van reaguursels. Op 1 februari 2006 plaatste hij zijn eerste reaguursel. In zijn laatste comment, drie jaar later, plaatst hij zijn laatste stoot onder de gordel en zo blijkt het braafste jongetje van de klas een hufter eerste klas te zijn. Kidtwist moet zwijgen, maar Mack mag alles zeggen. Sinds afgelopen weekend heeft de cijferneuker alle verbindingen verbroken. Waarom? Gewoon, omdat het er aan zat te komen. Mack kan namelijk niet zo goed tegen commentaar richting zijn vele virtuele vrindjes en daarom probeert hij ook stomme opmerkingen te maken en delete hij dit log uit zijn linklijst. Eerst had ik Mell op de korrel, toen FrankiePebbles en nu Laurent. Een beetje sarcasme, dat trekken Mack en zijn lezertjes niet. Mack's reaguurders zijn Libelle lezende F5 pushers, wars van enige vorm van humor en zelfspot. Daarom worden mijn reaguursels nu stilletjes verwijderd, de kanker wordt er met chirurgische precisie uitgesneden, want mijn humor doen Mack en de kleinburgerlijke lezertjes van zijn weblog pijn. Gelukkig maar, want de virtuele klootzak die ik ben past ook niet tussen de luierverschoners en de Jan Akkerman playbackers, die grapjes over misdeelden en enge ziektes niet op waarde kunnen waarderen. Nog nooit (Hermanus uitgezonderd) heb ik in de reaguursels op Mack's weblog ook maar enige vorm van rebelsheid en kritiek kunnen bespeuren. Het is hosanna wat de klok slaat. Mijn reaguursels worden verwijderd omdat ze pijn doen. Kidtwist is te confronterend, want Kidtwist doet niet aan politieke correctheid. Mack's lezertjes houden van elkaar. Ze zoeken elkaar iedere dag op om correct gebazel te geven op zijn pennevruchten. Azijnpissen wordt niet getolereerd in hun sekte. Veel plezier Mack met je ontelbare reageersels van mensen die niet anders kunnen. Dat je nog maar vele virtuele vriendschappen mag afsluiten. Verwijder mijn reaguursels maar. Het doet me niets. Toedels en veel geluk. Niet meer terugkomen hierrr en doe voooral niet de groeten aan dat stel kansloze ja-knikkers in je comment-box. AUF WIEDERSEHN!

Laurent is BOOS! (dikke boehoe)

'Elke seconde tijd van leven die deze hyena heeft is er een teveel. Elke kubieke centimeter lucht en water die deze hyena verbruikt is er een teveel. Die kunnen veel nuttiger besteed worden in, ik noem maar iets, de afvalverwerking'. Om maar even Laurent Bruning te quoten, die in zijn blog Het leven als hyena, ondergetekende even, met niet zoveel woorden, maar in feite toch met de dood bedreigd. Foei Laurent! Jij als linkslullende, humorloze snarenvirtuoos kan toch niet zomaar en ongestraft iemand dit toewensen? Ik kan met jouw literaire dreigement naar het OM stappen, maar dat is te veel eer voor mij. Jij wilt mij verwerkt zien tot afval? Alleen maar omdat ik iets schrijf dat jouw emotioneel quotiënt niet aan kan? Triest hoor. Krijg je dat soms als je een wannabee Jan Akkerman wilt zijn? Dat schijnt ook zo'n zuurpruim te zijn. Misschien kun je vrindje Mack even vragen of hij jou ook even af kan zetten in Frankie's TBS kliniek. Als je lief bent kom ik jullie versie van One Flew Over The Cuckoos Nest even vasteleggen met de handycam. Jammer Laurent, dat jij moeite hebt met mensen die met open vizier schermen, mensen die denken wat ze zeggen en niet benauwd zijn voor berispende reaguursels. Leer leven met jouw handicap en denk er aan! Hyena's laten een prooi nooit meer los. Wordt vervolgd... UPDEET: Ben nu ook bij Mack uit de linklijst verwijderd. Doei! *plopt pilsje open*

Laurent doet huilie huilie bij Hermanus.

Het zwarte schaap van weblogland heeft weer genadeloos toegeslagen. Welkom op dit blog dat generaliseert, azijnpist, discrimineert, ontmaskerd en fapperdefapt. Het zit als volgt. Ene Laurent (weblog) heeft een BOZE MAIL gestuurd naar Hermanus, trouw reaguurder en virtueel vriend van dit weblog. Laurent heeft geen humor en doet dikke boehoe naar aanleiding van mijn reactie op het log  Your messin' with the wrong soldier van Hermanus. Ik schreef die reactie naar aanleiding van een stuk over FrankiePebbles en haar detentie in een krankzinnigengesticht. Te belezen in het log van reaguurder van het eerste uur en boekhoudcommando Mack. Waarom? Ik moet Frankie niet en Frankie moet mij niet. We hebben elkaar nog nooit ontmoet, gesproken of geneukt. Toch kan Frankie kapot vallen, ook al is ze zielig. Als ik met iedereen die zielig is rekening moet houden, dan heb ik te weinig tijd in dit leven. Ik heb ooit een kansloos log aan deze mannenhaatster gewijd, terwijl ik de kans zeer klein acht dat ze zich vanavond in huize Zon & Schild vingert en aan ondergetekende denkt. Het zij zo! Die huilebalk van een Laurent spammen kan trouwens hierrr.

Weeralarm!

Het KNMI doet een Code Rood! Er wordt voor de komende week überheersend terrasjesweer voorspeld. De slippers mogen uit het vet worden gehaald en de rokjes mogen weer tot net onder de muts. Ook hierrr is niets aan het handje. De enige nattigheid die we krijgen is in de vorm van fapmeisjes die aan natte t-shirtjes competities meedoen. Die lading rosébier van vorig jaar mag worden opgemaakt, maar pas wel op voor vallende mussen. Leve de global warming! *plopt biertje open*

תבורך פסחא. Dit ei stierf voor jouw zonden!

Een zalig Pasen, a blessed Easter, beata Pasqua, धन्य ईस्टर, siunattu Pääsiäinen, selig Ostern, มหาสุธิ์อีสเตอร์ en natuurlijk kutsanmış Paskalya. Sterkte aan alle kanslozen die vandaag en morgen 'kijkuh kijkuh nie kopuh' doen op de meubelboulevard. Crocs-dragend Nederland, heel veel plezier met je blik Schultenbräu op de plastic Hartman voor je heersende Alpenkreuzer. De voortent hoeft er niet aan, want met 20°C blijft het lekkerrr en droog. *plopt pilsje open* Klik hierrr voor eeen reformatorisch paasbehang!

© Nellestijn Fotografie.

Zomertijd is nergens goed voor.

Auw! Doet het nou echt zo'n pijn om een fuckin uurtje korter te slapen? Wat een onzin! Er is geen hond die zijn wekker zet op zondagochtend. Je bepaalt zelf wel of je een uurtje korter, of langer slaapt. De slappe hap, die beweert dat zijn of haar bioritme ernstig in de war is geraakt door de inschakeling van de zomertijd, is rijp voor een nekschot. De klok een uurtje vooruit zetten doet helmaal NIETS met je lichaam. Alleen neuroten en aandachtshoeren hebben vandaag en de hele week een excuus om maar niet productief te hoeven zijn. De zomertijd is ergens in de jaren zeventig ingevoerd om energie te besparen. Het uurtje extra langer licht moest veel elektriciteit voor verlichting besparen. Tegenwoordig hebben we allemaal spaarlampen en slaapstandjes op apparatuur, dus de zomertijd is een achterhaald fenomeen. Onderzoekers beweren dat er meer hartaanvallen voorkomen tijdens de zomertijd modus ON, maar dat is grote onzin. Tijdens een vakantie buiten Europa hoor je niemand klagen over bioritmi, terwijl een jetlag juist wel dat 'lekker belangrijke' stukje levenscycli om zeep helpt. Daarom, voor alle losers lijders van het zomertijdsyndroom. Een zomers chanson!

Niet te koop! U2 kaarten.

Verleden week zat U2-gestoord Nederland keihard te vloeken achter de pc. De kaartverkoop voor popconcerten gaat tegenwoordig alleen nog via het internet en dat internet is totaal niet berekend op honderdduizenden muziekliefhebbers, die massaal om klokslag tien het veld op willen stormen. Ondergetekende had geluk en wist vier heersende tribunekaarten te bemachtigen voor het 360° optreden van de Ieren in de grootste badkamer ter wereld! De eindstand na een ochtend kankeren op dat incompetente LiveNation en Eventim was: Kidtwist: 4 tribunekaarten, Karel Ots: 3 veldkaarten (bedankt vriend!), Jan Fantastisch: 2 tribunekaarten en Sluis (sukkel): 0. Eindresultaat: 9 kaarten in the pocket!

Frikandel en een bamibal met wat Curry en Van Inkel.

REC en PLAY. Een afkorting en een woord die synoniem staan aan de muzikale opvoeding van een generatie. Tegenwoordig is REC vervangen door het woord DOWNLOAD, maar het blijft hetzelfde! Muziek stelen is niet iets van de laatste jaren. Al in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw werd er illegaal muziek verkregen. De radio was toen de beste plek om de heetste hits te bemachtigen en cassettebandjesfabrikanten verdienden miljarden guldens aan deze prehistorische geluidsdragers. De kunst was om op het juiste moment, en dat was wanneer de discjockey zijn muil hield, REC en PLAY tegelijk in te drukken. Van DIT en DAT geneuzel moest je niets hebben op je heersende TDK SA90 en ook die kutvogel kon kapotvallen! Denk je toch met weemoed terug aan die tijd van vastlopende BASF-bandjes, toen er nog geen jankerds bij de platenmaatschappijen werkten en muziek nog iets waard was? De legendarische plaatjesdraaier Jeroen van Inkel heeft een aantal heersende jingles online staan.

Aapjes kijken.

Welkom in het Darwinjaar! De strijd tussen wetenschap en religie is in volle gang. De creationisten houden vol dat de mensheid pas zesduizend jaar oud is. De wetenschap heeft inmiddels bewezen dat onze voorouders al ver voor het scheppingsverhaal de aarde bewandelden. De evolutie stopt natuurlijk niet bij de homo sapiens. Waarin zullen we op de lange termijn evolueren? Misschien worden we wel weer apen. Met DEZE geinige en wetenschappelijk onderbouwde generator kan je een aangezichtsfoto uploaden en je zelf laten terug-evolueren tot australopithecus afarensis, onze voorouder die 3,7 miljoen jaar geleden de straten onveilig maakte. Probeer ook de homo habilis, homo erectus en homo heidelbergensis. Sommige mensen zullen geen verschil zien. Voor alle anderen. Veel plezier!

Een brief is zeau 1990.

Een nieuw logo, een nieuwe naam en een nieuwe kans koers! Dit is het onderwerp van een informele brief van de wankelbank Fortis aan mijn persoontje. Als trouwe klant van Fortis ASR heb ik inderdaad de afgelopen maanden de gebeurtenissen rond de wankelbank met extra interesse gevolg. Ik ben immers mede-eigenaar! De brief doet blablabla over de nieuwe naam ASR en mr. Roeland van Vledder, de voorzittert van ASR Verzekeringen doet dikke boehoe en maakt een knieval voor een beetje vertrouwen van mijn kant. Het zal me allemaal aan mijn reet oxideren. Ik was alleen verbaasd over het post scriptum aan het einde van de brief. PS: Om het milieu zo weinig mogelijk te belasten hebben wij ervoor gekozen om maar één brief per adres te sturen. Zo Roeland van Vledder! Was een simpele e-mail aan mijn adres niet nog minder milieubelastender geweest, dan deze dode boom (pdf) vol kansloos blabla? Val maar lekker om met je kutbank!

Stuur die SPAM terug naar de maker!

 

Alaaf! Nog geen post ontvangen uit Urk? Deze week zullen circa 6 miljoen huishoudens het indoctrinatiefoldertje Evolutie of Schepping in de bus ontvangen. De afzender is de heer Kees van Helden uit Urk en deze meneer is een gristelijke fundamentalist in de traditie van gauleiter Joseph Goebbels. Kees van Helden gelooft niet in de evolutieleer, dinosaurussen en Neanderthalers. Kees gelooft in een zesdaagse Schepping en daarom spamt hij alles en iedereen die niet gelooft wat Kees gelooft. Ik hou niet van die lui die mensen hun mening door de strot duwen. Geloof wat je wil geloven, maar val mij er niet mee lastig. Daarom ga ik de creationistenspam van Kees van Helden terugsturen, return to sender! Het adres is K. van Helden, Slenk 10 8321 LD, Urk. Een begeleidende brief (pdf) meesturen kan ook. Postzegel is niet nodig! Klik hierrr voor een überheersende bumpersticker. UPDEET: Dat krijg je er nou van!

WTF! H. ga iets doen met je leven.

jullie hebben ook buren, graag muziek zachter. SMS ontvangen op zaterdagavond om 23:19 uur van mijn kansloze buurman H. en zijn sneue borderlinehoerrr. Op zondagavond om 21:01 uur gaan H. en zijn sneue borderlinehoerrr naar bed en dat gaat niet als ondergetekende de nieuwe Franz Ferdinand op heeft staan. Helemaal niet hard, maar gewoon op een fatsoenlijke geluidssterkte. Pieppiep. moet weer ff herhalen helaas: jullie hebben ook buren, graag muziek zachter. Ik krijg wat van die mensen die helemaal geen leven hebben. Welke mongool ligt er nu iedere dag om negen uur op bed? De lutser spammen kan via 48854662. Klootzak ON.

R.I.P. Playmobil™ 1974-2009.

Brekend nieuws! De geestelijk vader van het Playmobil™ is overleden aan een sterfgeval. Hans Beck (79) ontwikkelde in 1974 de plastic Jerney Kaagman poppetjes en bracht ze via het bedrijf waar hij werkte op de markt. Van meet af aan was Playmobil™ een succesnummer. Wie is er niet opgegroeid met de plastieken zeerovers, stoere bouwvakkers en dito politiemannen? Lichtjaren lang heb ik de Zeven Zeeën bevaren met mijn heersende Playmobil™ piratenschip. *zucht* Je moet de Playmobil™ poppetjes alleen niet in je reet stoppen, want het hoofdje kan achter blijven. *diepere zucht* Playmobil™ is al die tijd razend populair geweest onder de jongens van toen en de mannen van nu. Zelfs onze minister president speelde na de zondagsschool met Playmobil™. Toen Balkie groot was liet hij zich zelfs een heus Playmobil™ kapsel aanmeten en dat zegt heeeel veeeel over het kunststoffen speelgoed van meneer Hans Beck. Intussen zijn er meer dan 2,2 miljard poppetjes verkocht in meer dan zeventig landen. Rust zacht meneer Beck, plus kudos en bedankt nog voor mijn fijne jeugd.

Zwartrijden.

Een ludiek plan van een stelletje atheïsten valt in de bible-belt niet zo goed in God's aarde. Toch moeten ook die ongelovigen hun visie op het leven kunnen ventileren. Iedereen mag immers voor zijn of haar mening uitkomen, ook al gaat iemand linea recta naar de hel. Daarom moeten die reli-fundamentalisten van de SGP niet zo azijnzeiken! De zwartsokken van mullah Bas van der Vlies kunnen zich beter bezighouden met het onderdrukken van hun vrouwen, of het volblubberen van hun eigen kinderen. Azijnzeiken laten ze maar aan dit weblog over. Serieuze reclameuitingen kosten een paar stuivers, maar dan heb je ook wat. Maak met de Bus Slogan Generator je eigen busreclame en plemp deze hierrr.

Robert. De thuisloze caps lock kansenjongere.

In het kader van 'ken je lezers, want ze kennen jou ook', hebben de buitengewone opsporingsambtenaren van dit virtuele tijdschrift even research gedaan naar ene Robert Donkers. Robert is een 27 jarige ex-junk, Gouden Kooi wannabee, plaatjesdraaier en een thuisloze straatcourant-verkoper die denkt dat hij het vriendje van Giel Beelen is. Stalken heet zoiets in deftig engels. Robert is boos, want zijn denkbeeldige vriendje van 3FM wordt hier (zo af en toe) kritisch tegen het licht gehouden. Dat MAG namelijk! Zes jaar lang op straat zwerven, stelen en harddrugs doen mag weer NIET. Zo'n kansloos leven gaat je niet in je kouwe kleren zitten en dat merk je aan Robert. De kansenjongere wil graag aandacht. De straathangerd was de eerste dakloze in SecondLife, hij schrijft graag op zijn kansloze hyves en reageert op dit blog in kapitale HOOFDLETTERS. Robert rookt graag een jointje en daar gaan je ogen van vernauwen. Door het gebruik van hoofdletters kan hij tenminste teruglezen hoe boos hij is op de wereld. Kansloos is vooral zijn reactie dat dit weblog in de gaten wordt gehouden door de pliesie van Hilversum. *LOL* Misschien had Robert iets vaker uit zijn kartonnen doos moeten komen. Dan zou hij weten dat de talloze bezoekjes van Fleischbaum's GeenStijl aan het pliesiebureau en de roemruchte arrestaties van Hoeiboei en Gregorius Nekschot, deze drie blogs geen windeieren hebben gelegd. Een beetje promotie voor Kidtwist in de landelijke media kan namelijk helemaal geen kwaad. Aandacht = lezers = advertenties = KASSA!= een gewillige vrouw. Robert! Houd op met je kansloze reacties en ga wat doen met je leven. Het is hier geen forum. Begin een Giel Beelen fanclub of zoek een echte baan, want wij hebben al genoeg meebetaald aan jouw uitkering. Spammen kan je Robert hierrr. HIEPHOI EN NIET MEER TERUGKOMEN!

Komt sit wat by mijn neer, ick breng dy eens een soopje

Bevroren watertjes = botbreuken, gedecapiteerde vingers, diepbevroren tenen en rondjes van 1:46:53. Beerenburg is inmiddels beursgenoteerd en Viking moet er een fabriek bij bouwen. Nederland is in de ban van het schaatsen. Al dat gezwier in de barre kou rond de koek & zopie kraampjes en toertochten door pittoreske molenlandschappen zijn de harde reden dat het ziekteverzuim weer haar tol gaat eisen. De ijspret gaat weer miljoenen kosten en dat allemaal dankzij die volksgekken die maandagochtend  massaal de baas moeten bellen met de mededeling dat ze niet kunnen werken. De zorgpremies zullen vanaf 2010 niet meer te betalen zijn. Dank daarvoor! Voor iedereen die het niet tegen de elementen wil opnemen en lekker thuis CO₂ blijft uitblazen, zijn hierrro en hierrro nog wat heersende sfeerimpressies uit lang vervlogen tijden. *trekt nog een blik erwtensoep open*

[X]Geschikt [ ]Ongeschikt.

Ik dacht altijd dat nieuwjaarsduiken iets was voor de kanslozen uit onze samenleving. Liever 1 januari met een kater op de bank, dan met zo'n infantiele Unox muts het ijskoude zeewater in, was altijd mijn gedachte. FOUTJE van mijn kant! Volgend jaar ga ik ook kansloos mijn pielemans laten verschrompelen in den Noordzee. Sorry vrouwlief, want ik ga samen met de dame op de foto en daarna mag ze mij helemaal afdrogen met een ruwe handdoek en insmeren met iets lekkers. Wedden dat mijn geslonken pielemans snel weer in zijn oude staat terug is? *FAPerdeFAPFAP*

Gelukkig Nieuwjaar!

NEE/NEE.

De decembermaand is de grote graaimaand. Iedere avond hangen die huisaanhuisblaadjesbezorgers, die folderhoertjes en andere bikkels weer aan de bel voor de jaarlijkse kerstfooi. 'De bezorger van uw huisaanhuisblaadje wenst u prettige feestdagen en al het goeds voor 2009'. Kijk, ze spreken me nog net aan met u, maar je moet die kleine kutoogjes boosaardig zien flikkeren wanneer ik ze twee euro (bijna 5 voormalige guldens) toestop. Wat is tegenwoordig nou twee euro? Ik hoor het ze denken. Inderdaad, twee euro is tegenwoordig niet veel en daarom dwing ik ze uiteindelijk om maar weer eens wat mocroplassertjes af te zuigen in ruil voor een lekkere Breezer Lime of een zakje Haribo dropveters. Ik glimlach naar de verontwaardigde puistenkopjes en wens ze, terwijl ik de deur van mijn heersende tweeondereenkap dichttrek, de pestpokkentyfus en dat ze maar mogen verongelukken op hun kansloze scooters.

Soi Cowboy. Maak je borstjes maar nat!

Hoela, en van halte gefeliciteeld. Drs. J. Fantastisch (zie foto), vrind, begenadigd cijfer-fucker en kansloos filosoof gaat volgend jaar trouwen met zijn geliefde ladyboy uit het grote Bangkok dangerous. Zonder huwelijk is er voor de drs. immers geen plaats in de oerconservatieve Thaise familiehiërarchie, en dan heb ik het niet eens over de permanente verblijfsvergunning voor zijn shemale. Enfin, over naar belangrijker zaken. De Thaise hoofdstad is uitermate geschikt voor onbezonnen sodomie, ofwel een kekke vrijgezellenavond. Ping-pongen tot je er bij neer valt kan hierrr, maar je hebt ook de kans om deze mevrouw systematisch vol te blubberen met zelfgemaakte mannenjam. Alles mag in Bangkok! Gewoon omdat het kan. Get Thai'd! You're talking to a tourist whose every move's among the purest. Dus! Soi Cowboy, here we come! De Singha staat koud en de bong startklaar. Wie wil er zien hoe drs. Fantastisch aan de ketting wordt gelegd? De tickets naar กรุงเทพมหานคร  zijn altijd in de aanbieding en slapen kan hierrro. Alles op kosten van de muizenbek.

Maandag is Kelerabe nadevene mozgom-dag.

Kook eens gevarieerd en een keer iets anders dan die smaakloze boerenkool. Vergeet die Conimex wok rommel en kieper die waterige kipfilet van de AH maar bij het chemisch afval. Vandaag gaan we lekker kosmopolitisch doen en schranzen op zijn Kosovaars. Goed opletten, het is niet moeilijk! Men neme 8 kleine koolrabi, wat zout, 1 ei, 1 kleine ui, 1/4 l Crème fraîche, boter, peper, peterselie en 400 gram mensenkalfshersenen. Maak de hersens schoon door ze een paar uur in zout water te leggen. Trek de vliezen er van af en ontdoe de hersens van bloed. Snij de hersens daarna in blokjes. Verwarm de oven voor op 180 graden. Schil de koolrabi, hol ze voorzichtig uit en zet ze in een pan onder water. Voeg zout toe en kook ze gaar. Daarna laat je ze goed uitlekken. Snipper de ui en bak deze met de hersenblokjes in de boter. Haal de hersens van het vuur en voeg zout, peper en peterselie toe en roer het ei er door. Goed mengen! Vul de koolrabi met het mengsel, zet ze in een ovenschotel en giet de room over de vulling en leg er een klontje boter op. Bak de koolrabi 20-30 minuten in de voorverwarmde oven. Heet opdienen en wegspoelen met een glaasje terpentine of slivovitsch. добар тек!

Dikke boehoe!

Een inktzwarte wolk hangt boven het bedrijf waar ik werk. Ondanks positieve resultaten gaan we komend jaar jammerend ten onder. Niet door een financiële crisis, want sinds Liane zich met de cashflow van het bedrijf bemoeit, hebben wij Woutert Bos en zijn steunzolen niet nodig. Nee, wij gaan naar de verdommenis omdat we het voor lange tijd zonder een fantastische collega moeten doen. Mijn diep gewaardeerde protégé, mijn opvolger, koffiezetter, trouw begluurder van dit weblog, slaaf en goede vriend PdH uit WbD, is gisteren geopereerd aan zijn meniscus (ik wist niet dat hij er ook een had) en doet huilie huilie. Volgens de artsen kan hij nooit meer hardlopen nie en dus ook niet meer werken nie. *hapt naar adem* Had je gedacht VUILE #@*!!!## bloedhond! Wees blij dat je geen poliep op je stembanden hebt, want dan kan je ook niet meer bellen nie en dat is in jouw geval rampzaliger dan de rest van je leven in de Herr Flick von der Gestapo modus lopen. Wees godverrr maandag op tijd! We maken wel een nieuwe meniscus van epoxy voor je. Revalideren kan ook op de steigers en de kerstgratificatie kan je op je dikke blubberbuik smeren. Groetjes en xxx, de uitvoerder. PdH uit WbD een hart onder de riem steken kan HIERRRRR.

Baas van de Grote Satan. Who cares?

Ben ik dan echt de enige die het geen moer kan schelen wie er wordt gekozen tot de nieuwe president van de Grote Satan? Wat schiet ik er persoonlijk mee op, of nou die chocoladekleurige flapoor of die kloon van George Dobbeljoe de machtigste man ter wereld wordt? NIETS, helemaal NIETS. Ik zal tot het einde van mijn leven looptijd zelf mijn hypotheek moeten blijven betalen. De president van de US of A zal echt niet mijn bier willen halen bij de supermarkt en het netjes voor me, met de etiketjes naar voren, in de koelkast zetten. Op mijn werk zal het echt niet drukker worden als er voor het eerst in de geschiedenis een president in Amerika komt die Barrack als voornaam heeft. De financiele problemen in de wereld worden opgelost door Woutert Bos en niet door mannen die miljoenen dollars weggooien tijdens kansloze campagnes en dat alles ter ere van hun eigen zelfbevlekking. De Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn trouwens van het niveau dat SBS6 en RTL4 kijkers gewend zijn. Amerika is een HOAX! Wat hebben presidenten van de Grote Satan nou eigenlijk betekent voor ons Nederlanders? Het enige dat ik kan bedenken is dat Harry S. Truman onze opa's en oma's heeft bevrijd van die vermalijde Duitsers. Dank daarvoor. Met het oog op de toch al tanende populariteit van de yankees bij de kebabvreters, is er misschien nog een klein beetje hoop dat, of McCain of Obama ons kan bevrijden van de Marokkanen. Bij voorbaat dank.

FrankiePebbles = user.

@ Felicita. Ik ben één keer op Kidtwists weblog geweest. Vijf seconden.

Kijk, dit soort reacties op een ander weblog streelt het ego van een schrijvende azijnpisser als ondergetekende. Vijf seconden op hoog niveau was de mannenhaatster FrankiePebbles al te veel. Vijf seconden in de gierput die dit weblog is waren voldoende voor de dulle griet om rechtsbovenaan op sluiten te klikken en om haar pc te formatteren. Natuurlijk, op dit weblog geen feministische drukdoenerij, er wordt hier goddomme geen thee gedronken en niemand van mijn lezers draagt tuinbroeken. Mijn tifosi lezen niets anders dan de etiketten op flesjes bier. Literatuur is volgens mijn lezers de broer van Regilio. Dag mevrouw de bef-lesbo! Ik wil FrankiePebbles helemaal niet als lezer. Je behoort namelijk niet tot de doelgroep en je mond staat in de tia stand. Aangezien je niet van kerels houd kan ik je niets anders geven dan een dikke IP-ban. Je kunt FrankiePebbles HIERRR lekker lang en hard spammen.

Krijg ik nu eindelijk een fatwa?

Nog even en godslasteren mag. Gewoon omdat het kan. 'Godverdomme' tijdens een gezellig Jehova doopfeest schreeuwen kan je binnenkort onbestraft doen. Een roedel varkens loslaten in de plaatselijke moskee behoort ook tot de mogelijkheden en op de bindi van een hindoe tuffen gaat ook legaal worden. Onze gristelijke regering is voornemens om het ijdel gebruiken van velerlei godennamen uit het  Wetboek van Strafrecht te halen. Dus aan alle jankmoslims uit binnen en buitenland en aan de incestueuze grefokoppen. Let op! Eer HirSSch Ballin dit log leest is die wet, die godslasteren mogelijk moet maken er al lang door. Hier komt ie! De Profeet was een vieze gore pedofiel die kleine meisje overmiddentrok en de Maagd Maria was een overspelige hoer met tepelschimmel. Niet leuk? Ga maar janken bij de Klaagmuur of wat extra steentjes gooien tijdens de Hadj in Mekka. Leve het vrije woord!

Gouden tip voor de komende recessie.

De overheid pwnd.

Vanaf juli 2008 was heel Nederland bezet door anti-rokers en was de horeca rookvrij. Heel Nederland? Nee, een kleine nederzetting bleef moedig weerstand bieden aan de azijnpissende overweldigers en maakte het leven van de niet rokende minderheid bepaald niet gemakkelijk.

Dit klinkt als het begin van een Asterix stripverhaal en bij nader inzien is dat ook zo. Gerechtigheid is geschied. Mijn niet noemenswaardige woonplaats in de luwte van de Utrechtse Heuvelrug kan misschien niet tippen aan kosmopolitische reuzen als 010 en 020, maar wij staan tenminste wel op de barricaden als het gaat om primaire mensenrechten. Bij ons in 0318 mag er tenminste  weer worden gerookt in de horeca. Voor het eerst in de vaderlandsche geschiedenis loopt een klein turfstekersdorp voor op de rest van de mensheid. In restaurants is roken nog steeds not done, maar in de Veensche kroegen mag er weer naar hartelust worden gepaft. Controle op de leefbaarheid van het rookverbod is er immers niet. De boetes worden netjes betaald uit het kerkenzakje en misschien wist je het niet? Niet rokers gaan gelukkig ook dood. Rebelsheid maakt eindelijk plaats voor suffe gereformeerdheid. Zelfs de paaaapegaaaai van de Bond Tegen Het Vloeken heeft een saffie tusen zijn snavel. Het is genoeg geweest! Wij blauwkousen bepalen zelf wel of wij longkanker verkiezen boven het juk van Bakellende IV. Decennia lang hebben wij de sigaren-industrie gedomineerd en tijdens al die decennia konden prijsvechters als mijn voorvader Dirk Jan de Geitenslachter naar hartelust paffen in de drankgelagen langs de Vaart. Gezegend zij de tabaksroker. Ab Klink krijg lekker de tyfus! Amen!

[flauw modus ON]

Laatst zei iemand tegen mij dat ik op Justin Timber leek. 'Ja, natuurlijk.' antwoorde ik terug. 'En jij denkt zeker dat je Steve Miller bent?' Ik ben gek op dit soort flauwe humor. Ik ben net zo verzot op deze woordgrapjes als een gemiddelde popartiest op een partijtje dope. Neem nou een dealer die vraagt: 'Wil je nog wat crack David?' Hilarisch toch? Er zijn duizenden mogelijkheden. Verzin er zelf een paar. Moet je nog naar de stad John? Of deze! Heeft Cameron die jas? Weet jij waar Bruce Wil is en wist je dat hij Clark kent? Is Marvin gay? Waar ken jij Gloria Este van? Jij hoeft dat niet te doen, dat doet Stanley Men zo. Ken je er nog meer? Schroom dan niet en spam me je lolligheid.

In Memoriam.

Ik ben even op ziekenbezoek geweest bij Karel Ots. Een fervent rosé-kenner, fanatiek verdediger, waardeloos account manager, trouw reagluurder van dit weblog en al twintig jaar mijn beste vriend. Karel Ots is geopereerd aan een hernia en ligt nu voor een paar weken op apegapen. Het doet me pijn om mijn makker zulke helse pijnen te zien lijden. We go namelijk a long way back. Samen deden we breezah's, xtc, hectoliters alcohol, vakantieliefdes, kabouterpost en andere narigheid. Er zit één jaar leeftijdsverschil tussen ons, maar dankzij een calvinistische opleiding zitten we op hetzelfde denk-drinkniveau. We delen zelfs dezelfde smaak voor muziek. Begin jaren negentig waren wij één van de eersten in Nederland die house muziek ontdekten. Samen wisselden we cassetebandjes uit met afleveringen van XTC Radio en kochten we platen bij Dik Ott. Onder de pseudoniemen DJ Bazzo en Crazy G. mixten we onze eigen zolder-sets in elkaar en visiteerden we met frequente regelmaat housefeesten. Eigenlijk kun je wel zeggen dat er zonder ons helemaal geen dance-beweging in Nederland geweest zou zijn. Ontelbare vakanties en de daarbij horende neukertjes hebben ons samen de ontspanning gegeven waar wij recht op hadden. We kotsten samen, we hebben gelachen, gehuild, gekotst en zijn ontelbare keren naar de klote gegaan, wat weer uitmonde in een partijtje achteruitvreten. Bovenal is Ots zijn warme persoonlijkheid en zijn morbide humor iets dat ik nooit meer zal vergeten. Slaap zacht, goede vriend. Pas op voor doorligplekken en om geen stolsels in je bloed te krijgen raad ik je aan om je bloed dun te houden.

Haat.

Ik haat de mensheid en het menselijk ras. De oplossing is mijn pistool. Deze woorden stonden in het afscheidsbriefje van de Finse moordenaar Matti Juhani Saari. Gewapend met een zwaar kaliber pistool, schoot Saari afgelopen dinsdagochtend maar liefst tien leerlingen van zijn school dood. Hierna plaatste hij het pistool tegen zijn eigen hoofd en BOEM! Wat een lutser. Ik haat ook wel eens iets. Ik haat bijvoorbeeld AFC Ajax, limonade, Giel Beelen, nat toiletpapier, Dries Roelvink, halfzware shag, Gerard Joling, SBS6, zondagsrijders, mensen die gediscrimineerd worden, Andries Knevel, Ralf Schumacher, lauw bier, Robert van Robert's Pub, file's, Hello Kitty, donuts, Counting Crows, censuur, Gordon, goededoelencollectanten, Peter R. de Vries, mayonaise, spruitjes, Dolf Jansen, r&b, klootjesvolk, mijn loonstrookje, Smurfen, roze polo's, Volvo-rijders, vakantiegangers, Carlo & Irene, schlagerfestivals, Grolsch, die kat van de buren die vaak tegen mijn voordeur pist, boybandjes, girlbandjes, houdbare melk, Fransen, Italianen, te korte haspels, de Telegraaf, leeghoofden, Wendy van Dijk, flitspalen, Bløf, spruitjes, azijnzeikers, de Amsterdam ArenA, die lul van Corio, kinderpostzegelstickertjes op mijn kozijn, de Belastingdienst, soapseries, Rachel Hazes, DOVO, Conimex sambal, aambeien, Hyves, een behaarde kut, Sinterklaasfilms, het blad in mijn achtertuin, huilbaby's, Mart Smeets, de geluidsman van Placebo, helpdesks, Ernst Hirsch Ballin, tennis, Old Spice, fascisten, Hollandia Steigers...... En zo kan ik nog wel even doorgaan. De lijst is oneindig, maar wie ben ik om iemand dood te schieten? Dat zou me bakken vol tijd en geld kosten. Een beetje fatsoenlijke munitie is tegenwoordig sterk onderhevig aan de dure euro.

...als een kip zonder kop.

Heb je thuis ook zo'n vrouw, die niets anders doet dan de oren van je kop lullen? Vast wel, want dat is na koopziekte een belangrijk vereiste om vrouw te mogen zijn. Aan de verhalen van mijn wederhelft komt bijna nooit een einde. Korte verhalen worden oneindig lang uitgesponnen en lange verhalen worden gewoon nog langer. Daar is een wetenschappelijke redenering voor. Veel praten heeft een heilzame werking en vooral mensen die de belevenissen van de dag met elkaar bepraten voelen zich een stuk gelukkiger. Het maakt helemaal niet uit of de partner luistert naar het verhaal, want na uitgeluld te zijn maakt een opgelucht gevoel zich meester van de spreker. Probeer het eens. Trek een flesje wijn open, smeer wat toastjes en ga lekker babbelen over je saaie baan, je nog saaiere collega's en die tyfusfile waar je iedere dag in staat. Je zal zien dat zoiets oplucht en misschien wel uitloopt in een potje dampende geileneuksex. Prettig weekend.

Giel Beelen ga eens lekker dood ofzo.

Op 3FM is het iedere werkdag van 6 tot 10, wansmaak woensdag. Dankzij een onterecht verkregen extra uurtje is Giel Beelen, de voormalige shockjock en de huidige azijnpisser van Hilversum 3, de onderkoning van de ochtendshows. Althans dat denkt dit puberende betwetertje zelf. Dankzij het gestolen uur Arbeidsvitaminen van Gerard Ekdom, die een veel beter radiomaker en een grappiger persoon is, heb ik besloten om tussen 6 en 10 nooit meer naar het pratend tandvlees te luisteren. Ik schakel wel over naar 50 Pop Of Een Envelop van Tom Mulder, want ik vind die zelfingenomen lul van een Giel Beelen namelijk niet goed meer. Dat infantiele Begin De Dag Met Een Dansje zorgt er voor dat ik de dag strontsjaggereinig begin. De items in zijn radioprogramma zijn afgezaagd. Ik krijg er jeuk van. Het is niet rock 'n roll. Werden we eerst al opgezadeld met zijn weersvoorspellende opa, nu heeft de klootviool zijn zwaar irritante neefje Lucas ten tonele gehaald om mij te vertellen dat het gaat regenen. Flikker toch op, petdragende mongool. Wat is de volgende stap Giel? Je overleden vader die het shownieuws komt voorlezen? Hou toch op met die stomme VMBO humor. Wat kan het jouw luisteraars nu schelen of er nog dierennieuws is? Je uitzendkrachten uit de provincie klinken niet geil, dus kunnen ze nooit zo geil mogelijk goedemorgen Giel zeggen. Serious Radio? M'n reet! Vroeger had je alleen b-artiesten op de wansmaak woensdag. Dat was nog wel te trekken. Tegenwoordig bevuilen de Speelmannen & Speelmannen, de 3J's, de Monique Smits en de Hansen Tomassen iedere dag de ether. Godzijdank is het radio en zie je die Volendamse inteeltkoppen niet. Je klinkt trouwens erg teleurgesteld als je gielmobieltje niet in handen is gekomen van een bekende Nederlander? Wat een zielige wanvertoning. Giel, het is goed zo, ga lekker naar 538 of een andere breezer-zender. Wij ik moet je niet meer. Ook namens Barry Hay. Giel, krijg lekker een keelontsteking. De lutser spammen? Dat doe je hier, of hierrr.

De coño is pwnd.

Vergeef mij Heer, want ik ben een zondaar. We schrijven vrijdagmiddag 29-08-08, het was lekker weer, het weekend stond voor de deur en het bier koud. De baldadig modus ging aan en ik had zin om mijn Spaanse collega eens goed voor lul te zetten. De beste man had ik al een paar dagen ontzien en het was de hoogste tijd voor een geintje (zo gaat dat in de bouw). Ik vraag hem wel eens of hij voor mij naar de groothandel wil gaan om wat spullen te halen. Hij doet dit schijnbaar graag, want klagen hoor ik hem niet. Vrijdagmiddag had ik niets nodig, maar ik schreef toch een bon uit met daarop de volgende bestelling voor het Sikkens Center in Ede.

1 zak ST. RONT

2 st. kippenvleugeltjes (extra spicy)

1 doedelzakspeler

Ik zette mijn handtekening onder de bon en gaf deze aan mijn collega, die er verder niet naar omkeek. Hij mocht van mij wat eerder weg, zoadat hij voor sluitingstijd bij de groothandel zou zijn. Ik weet hoe het gaat als hij daar aan komt. [LOL modus ON] Hij geeft de bon af en schenkt zichzelf een kopje koffie in. De man achter de balie leest de bestelling (proest) en dan begint het gedonder [LOL modus OFF]. Dios mio, was het maar weer maandag, want dan ben ik de coño. Spanjaarden kunnen HEEL erg boos worden (ik spreek uit ervaring). Ik denk dat hij zijn aan de ETA gerelateerde neef op me af stuurt.

Kutkinderen.

De discriminatie van de bewust kinderloze mensen gaat in een rap tempo door. Vroeger werden alleen de kutmarokkanen en luinegertjes gediscrimineerd, maar tegenwoordig zijn de grootste groep gediscrimineerden de mensen waar ik ook bij hoor. Wij mensen zonder kinderen worden namelijk nergens voor gecompenseerd. Mensen met kinderen krijgen allelei subsidies zoals kinderbijslag, extra kinderbijslag, studiefinanciering, kortingen, gratis studieboeken en ouders met kinderen hoeven tot het 18de jaar van hun kutkind geen ziektekostenverzekering te nemen. Belachelijk. Laat die mensen zelf die fokpremies ophoesten. Die mensen kiezen er toch zelf voor om een kind te nemen. Kinderen zijn niets meer en minder dan een weloverwogen KEUZE. Ik denk na over dure aankopen, een huis, een auto of een nieuwe computer. Kan ik dat allemaal niet ophoesten, dan koop ik het niet. Zo gaat het ook met kinderen. Kinderen kosten tonnen, ik begin er voorlopig nog niet aan, dus daar heb ik goed over nagedacht. Waarom moeten mijn belastingcenten dan worden gebruikt om mensen met kinderen te compenseren. Hadden ze maar beter na moeten denken of een kind financieel wel haalbaar is. Ik wordt toch ook niet gecompenseerd wanneer ik een nieuw huis koop, een nieuwe auto, of tijdens een dineetje in een duur restaurant. Alles is tegenwoordig duur, maar ik zeur niet en hou mijn hand ook niet op. Zorg zelf voor je kutkind.

Footloose.

Ik heb een aandoening en ik ga dood. Iedereen gaat immers dood, maar ik ga niet dood aan mijn aandoening. Ik kan er natuurlijk mee onder de trein komen, maar goed. Ik ben er sinds kort achter dat ik RLS heb. Ik heb geen arts geconsulteerd, maar ik heb deze info uit een handige folder. RLS staat voor Restless Legs Syndrom en het is het best te omschrijven als een vervelend gevoel in de benen en je daardoor continue de onweerstaanbare drang voelt om te bewegen. Vervelend toch? Je kan niet ieder moment van de dag de horlepiep dansen of lowkick's uitdelen. RLS zit bij mij in de familie, mijn moeder heeft het, m'n tante heeft het (zuiplappen) en het zal bij mij wel nooit meer overgaan. Er zijn medicijnen voor en ik moet matigen met alcohol. Dacht het niet. Ik ben al gestopt met roken (voor de buitenwereld) en stoppen met drinken kan ik er niet bij hebben. Zoals mijn vrienden altijd zeggen: Jij hebt ze nodig. [plop, pakt nog een biertje]

Kotsen in een kut is het mooiste dat er is.

*En zo is het maar net.* [modus blijft hangen... ERROR]

Binnenvetters. Ga aub dood of zo!

[frigide modus ON] Wij lagelanders lopen altijd te azijnzeiken over het weer. We houden niet van regen en bewolking veroorzaakt benauwdheid in de zomer. De aarde warmt op, maar het doet ons niets. Weet je wat mij opvalt? We leven 99,9 % van de tijd binnen en niet buiten. Zelfs 's zomers zitten we vaker binnen dan buiten. We hebben geparasoliseerde tuintjes, geasfalteerde stukjes burgerlijkheid, netjes bestraat, of met een strak gemaaid gazonnetje. Toch zie ik vanuit mijn studeerkamer computerkamertje niemand buiten zitten met een flesje rose. Ik zie niemand lui hangen in een mat en ik zie overal leeg Hartman tuinmeubilair. Iedereen zit goddomme binnen. Een enkeling sproeit voor vijf minuten zijn tuin, terwijl zijn kinderen zitten te MSN-en met pedofielen. We zijn een achterlijk volkje. Iedereen zit binnen te loeren naar waargebeurde verhalen op RTL, herhalingen van dansende B-artiesten op de campingzender of staan als debielen te springen achter de Nintendo Wii. Ik kan je vertellen, we verdienen dit mooie weer niet. Van mij mag het weer gaan vriezen. Ik eis een weeralarm, natte snee en doodgevroren zwervers. Ik wil een hongerwinter en wel NU. Nederlanders ga a.u.b DOOD, stelletje klootviolen. [frigide modus OFF]

Haringtester.

Ik vond er de laatste tijd al een raar luchtje aan zitten. Een ongewassen kuttenlucht, terwijl het vissie zelf naar stopverf smaakte. Dubieus, maar dankzij de haringtest weet ik voldoende. Bij Calamaris in Veenendaal zien ze mij niet meer voor een haring. Aan alle goede dingen in het leven komt een keer een einde. Dat krijg je er van wanneer je niet om kan gaan met succes. Toedeledokie. Ik ga mijn Hollandse Nieuwe wel ergens anders halen.

© Hans Luijt Fotografie

Speklap is een gierige zwakkeling.

Ik ben nu een week geleden gestopt met roken en ik kan je vertellen, het bevalt me prima. Samen met een vriendin en een zekere Speklap was ik een weddenschap aangegaan. Zij, hij en ik zouden stoppen met roken. Degene die de stoppoging niet vol zou houden zou de anderen 100 keiharde eurie's betalen. Zaterdag kon ik de eerste 100 eurie innen. Mevrouw had het niet volgehouden en eerlijk is eerlijk, ik kreeg 100 eurie van haar. De tweede weddenschapper (Speklap) was ook weer begonnen met roken, maar voldeed niet aan zijn verplichtingen om mij financieel te verrijken met nog eens 100 eurie. Zwak en met de ruggengraat van een pantoffeldiertje bitste hij mij toe dat ik kon stikken, barsten en de k***er kon krijgen. Van je vrienden moet je het maar hebben. Spammen kan je hem HIERRR en SMS-en mag ook op dit nummer: 0652618519. Klootzak ON.

RIP Sjekkie: Al vier dagen rookvrij.

De tabaksrook, vol benzeen en impotentieverhogend CO2, heeft twintig jaar boven mijn hoofd gehangen als een zwaard van Damocles. In die twintig jaar ontving ik de bijnaam Sjekkie, heb ik voor honderdduizenden euro's, guldens en florijnen opgerookt. Ik heb DRUM gerookt, hasjiesj, schaamhaar, appeltabak en dankzij mijn grote liefde, de Zware Van Nelle, heb ik leren hoesten als een volwassene. Eeuwig zonde van al dat geld. Ik had deze kunnen rijden, hierrr kunnen wonen en deze kunnen neuqen. Het zij zo. Nu we toch niet meer in de horeca mogen paffen en onze fijna juntaregering binnenkort wel weer met een nieuw verbod op de proppen zal komen, heb ik mijn ruggegraat weer tevoorschijn gehaald en afgestoft. Afgelopen zondagnacht, zwaar beschonken van de laatste uurtjes Rock Werchter heb ik afstand gedaan van mijn rookwaren. Het einde van een tijdperk, maar het begin van een nieuw leven. Halleluja, Insjallah...

Voor pampus liggen.

Vrijdag was het Nationale Bedrijfsuitjesdag. Geen nationale feestdag, maar wel een leuker dagje dan het Suikerfeest of die dag dat Gristus aan het kruis werd genageld. De bazen 40 en 60 % (aandeelhouders) hadden een leuk dagje teambuilden georganiseerd, want dat was hard nodig. De bedoeling was om een dag lang samen te boesteren op een Zuiderzeewaardige klipper. Een klipper is een zeilschip en werd nog voor de komst van het leasebestelbusje gebruikt om goederen te vervoeren. Een dagje windvangen met een klipper is bedoeld om mensen, werkzaam in doodsaaie branches als bijvoorbeeld de ICT en voor piemelzuigers die werkzaam zijn op headhunterskantoren kennis te laten maken met het ruige buitenleven. Waarom de heren 40 en 60 %, ons bouwvakkers deze discipline voorschotelen is me een raadsel? Maar ik kan je vertellen, het was een ontzettende leuke dag. Je kon je onbeperkt volgooien met gerstenatten, je had de mogelijkheid je in het zweet te werken om snel overstag te kunnen gaan, in een relaxte sfeer kon je je baas een keer goed vertellen hoe je over hem dacht, en met de macht van een leidinggevende kon je de nieuwelingen en het ZZP-klootjesvolk vlees laten halen van de BBQ. In het vooronder van het schip waren de tafeltjes gevuld met schaaltjes cocaine en kon je op verzoek de scheepsmaat GHB in het drankje van het hoofd Bedrijfsbureau laten gooien. MIN: Een bezoek aan het roemruchte fort Pampus. De gids was net zo saai als de TROS Kompas en hij had een korter lontje dan de gemiddelde moslim in een varkenshouderij. PLUS: Prima zeilweer, onbeperkt zuipen en een gemoedelijke sfeer, waarin losbandigheid en vuilbekkerij, een prima excuus waren om een keer goed en nader tot elkaar te komen. CONCLUSIE:Teambuilden mag van mij wel iedere vrijdag. Ik denk namelijk dat we die dag meer hebben verdiend dan op een normale werkdag. Solliciteren dat kan HIERRR.

Ik ben een heptagonaal getal geworden.

Hoera! Hieperdepiep en whatever. Vandaag is het precies vierendertig jaar geleden dat ik mijn ouders opzadelde met een levensgroot probleem. Ik ben jarig en voor de ditjes en datjes snuivers onder jullie. 34 is het natuurlijke getal volgend op 33 en voorafgaand aan 35. Dit is nog wel te volgen, of niet? 34 heeft vier delers: 1, 2, 17 en zichzelf. Zijn buren, 33 en 35 hebben ook elk vier delers en 34 is het kleinste getal dat omringd wordt door getallen met het zelfde aantal delers als zichzelf. Ik kan ook met trots melden dat 34 het negende getal uit de Fibonaccireeks is dat het een Pellgetal is. Het getal is de magische constante van een 4 bij 4 magisch vierkant:

Dit getal is ook de magische constante van het n-Koninginnenprobleem voor n=4 en er is geen oplossing voor Euler's totiëntvergelijking φ(x) = 34, waarmee 34 een niettotiënt is. Evenmin is er een oplossing voor de vergelijking x - φ(x) = 34, waarmee 34 een nietcototiënt is. Dus!

En nu gaan we zuipen! En hard ook.

Dikke boehoe.

Dikke boehoe voor de stokbroodvreters. Dikke boehoe voor mezelf. Nederland gaat door naar de kwartfinales. 0031 wordt zowiezo eerste in groep C, dus dan wordt er gespeeld op 21 juni in Basel. Drie keer raden wie er dan in Hamburg zit voor een drie uur durende rockmarathon van Bruce Springsteen and The E-Street Band?

De Turk is pwnd.

De blauwe maandag duurde wel iets langer voor de Turk, die voor één week mijn nieuwe collega was. Zijn naam ben ik even kwijt, maar hij leek sprekend op zijn moeder. Van zijn snor konden wel twintig Eskimos sokken breien, dus dan weet je genoeg. Ik ben gek op stereotypen en deze Turk was een goed voorbeeld. Niet dat ik zeg dat Turken lui zijn, nee dat hoor je mij niet zeggen. Deze Turk straalde niets uit, hij werkte voor zichzelf en had zich voor een aantal weken verhuurd aan ons bedrijf. Deze zogenaamde PKK ZZP-Turk kwam zelfs de derde dag niet opdagen omdat hij iets beters te doen had. Hij bleef de hele dag weg, dus ik neem aan dat hij van al zijn zusters de benen en het gezicht heeft geschoren. Wat moet een Turk dan immers de godganse dag doen? Het waren vier geweldige dagen, maar vrijdag was zijn laatste dag bij ons. Toedeledokie, opgerot en tjuutjuu. Ik hoop dat hij in de sorry, we hebben geen werk meer voor je smoes van mijn baas is getrapt, want hij vertelde mij dat wist waar mijn baas zijn huis woonde. De sukkel. Hij had het verkeerde adres, dus ik heb hem even het juiste adres van mijn baas gegeven.

Wie de'r voor mun voeten loopt die krijgt een schup...

De altijd zo rustige straatjes in mijn woonplaats worden weer voor vier dagen verkankerd door wandelend tuig. 50+ers die jong en hip willen overkomen, lopen hand in hand met breezah's en mongolen uit de talloze inrichtingen. De avondvierdaagse is weer begonnen. Ouwbolligheid ten top en vals gezang echoën door mijn straat. Ik hoop dat het gaat onweren en dat het de hele week gaat regenen. Laat de moesson tot HEN komen. Weg met dat wandelend schoftentuig. Ik kan nergens meer fatsoenlijk hard autorijden, want alles is afgezet voor dit stomme volksfestijn. Het ergste zijn nog de tifosi, de hardcore supporters die met hun Hartman tuinstoelen de trottoirs bezetten en de wandelaars toejuichen, al ware zij renners op de Alpe d'Huez. Ik denk dat ik er morgen maar eens lekker op in rijd.

REGEN UPDEET

In de categorie lekker belangrijk.

Comazuipen is één van mijn hobby's. Al lang voor het populair werd onder jongeren waren Karel Ots en ik de uitvinders van deze vorm van topsport. Het gebeurde, en dan vooral bij K.Ots wel erg vaak dat er een lekker stukje achteruit gegeten moest worden. Braken, kotsen, spugen, kolken, wij zijn er groot mee geworden. Kwamen de genuttigde liters gerstenat of andere dubieuze nattigheden, niet officieel naar buiten, dan zagen wij ons genoodzaakt om een vinger in de keel te steken. [braaak] Bij mij is deze tactiek altijd erg afdoende geweest. Ik voelde me weer opperbest na een potje bulken en de lastgevende smurrie lag op straat, in de wc pot of ergens halverwege de overloop. Waarom krijg je eigenlijk geen braakneigingen als je voedsel doorslikt? Ik heb het even opgezocht en dat komt allemaal door de snelheid. Als je slikt trekken verschillende spieren in je mond en keel in een bepaalde volgorde aan om te zorgen dat het voedsel in je slokdarm verdwijnt. Blijft een stuk voedsel langer op een kritiek punt steken, dan zou je kunnen stikken. Vandaar dat de achterkant van je tong is uitgerust met een gevoelige zenuw die vaststelt of daar iets langer dan een paar seconden blijft hangen. In dat geval wordt je braakcentrum geprikkeld om het voedsel met kracht te verwijderen. [pakt nog maar een biertje]

De buren zijn pwnd.

De jolijt van Second Pinksterday is weer voorbij. De rosé is op, de BBQ is moddervet en de lege kratjes pilsener staan hoog opgestapeld in de garage. De vrouw des huizes heeft roodgekastijde tieten van te lang zonnebaden en de buurtjes waren dankzij mijn 'lekker in de tuin met een muziekje op de achtergrond modus' al snel vertrokken richting noorderzon. Vreemde lui. Deze week was de makelaar bij hen op bezoek, dus dat gaat de goede kant op. Toedeledokie, optieffen en de groeten. De liefhebbers van deze zomerse temperaturen kunnen hun hart ophalen want de vooruitzichten zijn goed.

Ik ben er uit.

Ik dacht altijd dat ik niet in een hokje te plaatsen was. Toch is er eindelijk een mooie naam voor het type kerel die ik ben. Ik ben te classificeren als een retrosexuele man. Vrouwelijke trekjes zijn mij vreemd. Ik draag geen roze polo's. Ik scheer me niet iedere dag en ben gek op vluggertjes. Heldhaftig, galant en bij etentjes direct de portemonnee trekken. Ben ik de ideale man van 2008? Dacht het wel. [pakt nog maar een biertje]

Elizabeth Hurley = MILF = fapfapfapperdefapfap.

Control.

Ik ben niet zo'n bioscoopganger. In de bioscoop mag je niet roken. Ook wil ik, te pas en te onpas een pilsje pakken en moet ik altijd een paar keer pissen onder een film. Mijn vrienden hebben dezelfde beperkingen, maar toch wilden we een aantal maanden terug naar de debuutfilm van beroemdheden-fotograaf Anton Corbijn. De film heet Control en gaat over het leven van wijlen Ian Curtis, zanger van Joy Division. Joy Division heet tegenwoordig New Order en dat moet je wel kennen dankzij deze instant klassieker. De bioscoop was geen optie, mijn gedownloade versies waren allemaal kut, van onduidelijke allooi of in het Spaans. Om Control, een met ontelbare prijzen overladen film toch met een stel vrienden en op een groot scherm te kunnen zien en toch ongestoord te kunnen zuipen, pissen en roken, heb ik mijn huiskamer zaterdagavond omgetoverd tot een waar IMAX theater. Mijn Samsung plasmatelevisie van 42 inch en mijn Bose 3.2.1 thuisbioscoopgeluidssysteem voldoen aan de eisen van een modern theater. De originele film, voorzien van ondertiteling was geweldig. Aanradertje! Nog nooit van Joy Division gehoord? Deze moet je kennen!

Ben even van de radar.

Wat doen ik hierrr.

Ik haat medische onderzoekjes en ik heb al helemaal een hekel aan onderzoekjes waar ik nogal slecht uit te voorschijn kom. En ja, zo is daar weer een onderzoekje die mijn levensverwachting even drastisch onderuit haalt. Ik zal kwijlend met mijn onderbroek op mijn hoofd doodgaan, terwijl ik denk dat ik Napoleon ben en niet meer weet wat ik vijf minuten geleden heb gedronken. Was het nou Hertog Jan of Heineken? Ik drink en dat is slecht. Van drinken krijg je de ziekte van Alzheimer. Daarbij rook ik ook nog en dat is helemaal desastreus voor je gezondheid. Met de combinatie van roken en drinken ontwikkel je Alzheimer bijna zeven jaar eerder dan iemand die niet rookt en drinkt. Van Alzheimer wordt je vergeetachtig, je gaat rare dingen doen en je persoonlijkheid veranderd. Om mijn kloterige levensverwachting wat op te leuken, ga ik mijn meisje aan de drank helpen. Roken doet ze al als een ketter, nu nog zuipen. Misschien veranderd haar persoonlijkheid wel in die van een wereldberoemde pornoactrice en kan ik haar rare dingen laten doen en weet ze een paar minuten later toch niet meer wat ik allemaal met haar heb uitgespookt. Alzheimer rules. Proost.

Die kutwijven altijd met hun goede ideeën.

Natuurlijk! Ik boek, op inspraak van het vrouwtje, lekker een paar dagen Parijzen. Heerlijk veel te duur winkelen, te dure etentjes met onuitspreekbare gerechten en dat allemaal tussen die kut fransozen die niemand kan verstaan en die al helemaal geen enkele moeite doen om zich verstaanbaar te maken. Ik wil geen romantisch geneuzel in de lichtstad, geen showballet in de Moulin Rouge, geen geileneuksex op de top van die roestige toren en al helemaal geen croissantjes als ontbijt. Ik wil fish and chips, een wedstrijdje Spurs tegen Arsenal, liters lager en ik wil HIERRR heen. Liane, bedankt!!!

DHZ boobytrap.

[nico zwinkels modus ON] Men neme een betonmolen, een zak cement, wat water, betonzand en grind. Lekker mixen die handel. Stort het beton in een bekisting en plaats in het nog natte beton wat scherpe pinnen, het liefst van staal, maar bamboe werkt nog veel beter. Graaf een gat in een willekeurig bos, of vlakbij een homoparkeerplaats voor nog meer plezier. Plaats het betonblok met de scherpe pinnen in het gat en dek het zorgvuldig af met takken, humus en bladeren. Klim in de dichtstbijzijnde boom en blijf wachten tot een nietsvermoedende jogger of hondenvriend er in pleurt. Deze zondagmorgenbesteding wordt zwaar bestraft door de pliesie, maar het zal de oermens en de jager in je wakker schudden. Zo Mirna, nu eerst een bakkie doen? [nico zwinkels modus OFF] Om nog even in de categorie ditjes & datjes te blijven. De foto heb ik gemaakt bij de beroemde Cu Chi tunnels in Vietnam. Deze boobytrap werd gebruikt door de Vietcong om nietsvermoedende GI's vreselijke pijnen te laten lijden. Schitterende uitvinding. Ik ben benieuwd wie hier het patent op heeft?

© Nellestijn Fotografie.

De yup is PWND!

Het internet is een machtig medium. Het is ooit opgezet om de ambtenaren van het Pentagon te bedienen van porno en staatsgeheimen. In de afgelopen jaren is het www uitgegroeid tot een diabolisch zenuwcentrum, dat voornamelijk bedoeld is om er muziek vanaf te stelen. Je kan er het nieuws volgen, geileneuksex begluren, haatzaaien en Poolse MILF's ten huwelijk te vragen. Via internet is het mogelijk om jezelf ten gronde te richten (begin maar een weblog), maar het is vooral leuk om iemand anders zijn leven nog mistroostiger te maken dan het al was. Iedereen maakt wel eens gebruik van een zoekmachine om een bepaald persoon te vinden. Spioneren: leuker kunnen we niet maken, wel makkelijker. Bespaar je de moeite om mij op te zoeken. Iedere keer dat je mijn pseudoniem in Google intikt kom je op dit weblog en andere obscure sites terecht en ik weet zeker dat je dan een logisch doelwit van de AIVD surveillance-pliesie gaat worden. Niet doen dus! [stoelpotenzaag modus ON] Tik voor de verandering eens de naam van je baas in. Heb ik ook gedaan en kwam HIERRR en DAARRR terecht. Zelfs in de donkerste krochten van het web kwam ik de onverlaat tegen. Je kan mijn werkgever, een zogenaamde young urban professional, trouwens ook lastig vallen en dat spammen doe je weer HIERRR. Laat geen spaander van hem heel, want opslag zit er dit jaar toch niet in. Hou mij er wel buiten, want ik wil nog hogerop binnen het bedrijf. Aangezien ik twee kampbeulen bazen heb is dit een wordt vervolgd-tje. [stoelpotenzaag modus OFF]

Ik heb toch liever een lijntje.

Met een drankprobleem valt wel te leven denk ik, maar een internet verslaving lijkt me een verschrikkelijke last om mee te dragen. Op een gegeven moment moet je oude dametjes gaan beroven om je ADSL rekening te kunnen betalen en vallen je tanden systematisch uit je bek, van het urenlang blootgesteld te zijn aan termen als HTML en embed. Daarom heb ik me laten testen op de website van de Jellinek Kliniek. [pauken ON]

Resultaat Internet:
Scoremogelijkheden:
0-49 punten. Er is geen reden tot bezorgdheid.
50-79 punten. Let op, probeer de risico's van het internetgebruik te verminderen.
79 punten. Je internetgebruik dreigt uit de hand te lopen. Overweeg om te minderen.

Je scoort 21 punten. Je scoort daarmee minder dan 50 punten. Er is geen reden tot bezorgdheid. Als je meer wilt weten over internet en verslaving klik dan hier. [pauken OFF] Testen kan HIERRR mocht je soms ongerust zijn over je eigen online toestand.

Kut/voorvocht achter je oren = HIP = euforie.

Als het aan een bekende Vlaamse sexpert ligt gaat vaginalucht het helemaal maken dit jaar. Zoals het in vroegere tijden heel normaal was om als konservatief, maar o zo geyle vrouw wat vaginavocht achter de oren te smeren, zo normaal moet het voor de volledig geëmancipeerde vrouw weer worden om het erotiserende gevoel mee te maken dat een beetje kutvocht achter de oren je geeft. Ik ben gek op zoute haring, maar de verschaalde lucht van een dameskut na een dag heen en weer draaien op een bureaustoel is voor mij geen primaire levensbehoefte. Volgens sexpert Goedele Likeens kunnen vrouwen nooit toffe minnaressen zijn als ze hun liefdesgrotje maar zien als een naarriekend en hinderlijk ding. Nat achter de oren moet de trend worden. Zou dit ook bij mannen werken? Ik ga de proef op de som nemen. Vandaag en vrijdag volg ik een cursus bij ons op kantoor en voor ik daar naar toe ga, smeer ik wat voorvocht, of voor mijn part een vette klodder sperma achter mijn oren. [kwak] ' s Ochtends is mijn zaad altijd lekker compact van samenstelling en structuur, dus dat moet zeker werken. Eens zien of ik dat erotiserende gevoel kan delen met mijn collega's.

Zalig Pasen.

Het worden de koudste Paasdagen sinds tweeduizend jaar. Ga je lekker kleinburgerlijk doen en maandag naar de IKEA? Dan is het raadzaam om de sneeuwkettingen onder je banden te leggen. Rijkswaterstaat heeft alle verloven van de strooidiensten ingetrokken en zelfs de binnenvaart is gewaarschuwd. Ik blijf lekker bij de kachel. Een beetje eieren schilderen, geileneukseks en champagnebrunchen. De natte schnee zal hier in huis in een heel andere context bekeken worden. Voor het einde van de middag hoop ik dat mijn drankvoorraad al goed geslonken is en dan zal ik op gepaste wijze de opstanding van Gristus herdenken. Ik wens je een Zalig Pasen. Proost!

43.252.003.274.489.856.000 verschillende posities = Kansloos.

Wie heeft zich er niet het hoofd over gebroken? Ik heb het over de kubus van Rubik. Een groot gedeelte van de jaren tachtig heb ik verspild met dit wiskundige stukje speelgoed. Op mijn kamertje, met de radio afgestemd op Curry & Van Inkel en met Doe Maar buttons op mijn spijkerjasje, ging ik de strijd aan met dit Hongaars brokje vernuft. Het is mij in al mijn wijsheid nooit gelukt, om via een simpel algoritme (Fi U Li Ui) die duivelse kubus te voltooien. Drie factoren waren de reden voor mijn falen. A: omdat ik geen wiskundig inzicht had/heb. B: omdat ik er het geduld niet voor had. C: op den duur heb ik het onding gesloopt uit frustratie. We zijn nu meer dan vijfentwintig jaar verder, maar bij het zien van dit FILMPJE werd ik weer gefrustreerd. Is dit alles?

Shin Bet web-log.

Zoekmachines zijn ontzettend handig, maar ze kunnen ook gevaarlijk zijn. De Israelische Stasi heeft via Google dit weblog gevonden en na urenlang onderzoek naar mijn fictieve, azijnpissend persoontje, zijn ze bij Israelische geheime dienst tot de conclusie gekomen dat een weblog wel heel erg modern is. Zo gezegd, zo gedaan. Tegenwoordig houden vier Jiddische 007 varianten een weblog bij. Ik kijk er dagelijks op. De verhalen over het martelen van Arabische mensen en het liquideren van Palestijnse kinderen zijn boeiend. Check het weblog.

Kansarm = gelul.

Ding-dong. Met een volgevreten buikje en met nog wat rijst aan m'n kin deed ik de voordeur open. 'Hoi, heeft u nog wat over voor de kansarme kindertjes van Colombia?' Het was de buurvrouw van schuin aan de overkant. Het mens loopt de godganse tijd ergens voor te collecteren. Jaarlijks ben ik honderden euries kwijt, alleen al aan haar collectebusje. Het werd tijd om er eens een dikke streep onder te zetten. Vanaf vandaag geef ik geen klote meer aan kansarme stakkers, aan enge ziekte-lijers of aan triangel spelende mongooltjes. Het roer gaat om. Vol zelfvertrouwen likte ik de rijst van mijn kin en keek ik de overbuurvrouw spottend aan. 'Kansarm in Colombia? Laat die kindertjes zich lekker aansluiten bij een drugskartel, die zijn er zat daar. Laat ze lekker gaan handelen in het witte poeder. Een kilootje coke kan je met twaalf kilo versnijdingsmateriaal heel goed wat groter maken. Dat is pas geld verdienen buuf. Een man als wijlen Pablo Escobar heeft ook nooit zijn hand op hoeven houden. Ik hoor het wel als die kansarme stakkers van u een beetje aan de weg timmeren. Doe maar een envelopje in de brievenbus, als dank voor mijn goede raad. Dag buuf.' Ik deed zachtjes de deur dicht voor het verbouwereerde gezicht van de collectante. Zo daar was ik vanaf. Vanavond lekker de voetjes op de bank en Scarface kijken. The world is yours.

KLPD: Uit op uw portemonnee.

Het werkschuwe schoftentuig, ofwel die dik onderbetaalde flikkers van de KLPD (uit op uw portemonnee), hebben mij gisteren middels een verachtelijke undercover radarcontrole betrapt op een paar kilometer te hard rijden. De mensenrechtenschenders van de verkeerspolitie Gestapo hadden hun flitsapparaat verstopt in een onopvallende aanhangwagen ergens in een gribusbuurt in 020. Miezerige ventjes, bah! Thuis hebben ze geen donder te vertellen, maar eenmaal verstopt in de struiken met hun pet op en met de van ons belastinggeld bekostigde flitsapparatuur, dan pas hebben ze ineens een grote bek. Het leuke is dat ik die vette boete kan betalen en dat kunnen die kutpetten lekker niet. Die 10% loonsverhoging bovenop dat hongerloontje van ze, een bedrag dat ik alleen al kwijt ben aan de hypotheek, kunnen ze dankzij het keiharde onderhandelen van een minister met ballen, in hun gebleekte aarsjes stoppen. Oom Agent, ga toch een echt beroep uitoefenen! Duizenden politiemensen lopen te zeiken over hun loontje en voeren actie door in een fluorescerend hesje de publiekslieveling uit te hangen. Dit soort acties zijn stigmatiserend voor hun beroepsgroep en dat is hun eigen stomme schuld. Er is toch niemand met gezond verstand die na de zoveelste herhaling van Police Academy I tot en met zoveel, het in zijn botte hersens haalt om de opleiding tot agent kakkerlak te gaan volgen? De kakkerlakken spammen kan trouwens HIERRR.

De waarheid is hard dames.

Mannen gaan er met het verstrijken van de jaren alleen maar beter uitzien. We worden gedistingeerder en zelfs grijze haren schijnen sexy te zijn. Het zwakke geslacht daarentegen heeft meer moeite met ouder worden. [waarheid is hard modus ON] Een cellulitesreet, hangtieten en nog meer rimpels dan die ene waar ze altijd op zit. Waarom worden vrouwen zo benadeeld door Moeder Natuur? Simpel. Het zit zo! Vrouwen doen het zichzelf allemaal aan. Het komt door al dat gesmeer met zalfjes, door al dat geplamuur met kilo's make-up, het komt door vochthydraterende balsems, een teveel aan haarlak, vaginale douches, iedere dag scrubben met roze pannensponzen en ook al die maskertjes maken de vrouw een gewillig slachtoffer van het Algehele Verval. [waarheid is hard modus OFF] Waarheid of niet, het levert mooie foto's op.

© Nellestijn Fotografie.

error [zwaar weekend gehad].

Chick. Wat is er niet groot mee geworden?

Het internet heeft weer een dodelijk slachtoffer gemaakt. Dit keer is het pornoblaadje Chick achter de beukenhaag terecht gekomen. Wie wat is er niet groot mee geworden? Eeuwig zonde, want wie zocht er niet tussen het opgehaalde oud papier voor gave exemplaren die niet vastgeplakt zaten met buurmans kwakje? Vooral in de oud-papier container bij de kerk en in die bij mijn gristelijke basisschool, waren er altijd wel een paar te vinden tussen de Reformatorische Dagbladen en de Elseviers. Ik snapte nooit dat mannen die vieze boekjes wegdeden. In de Chick stonden namelijk mooie meiden, heel anders dan de voorleesmoeders en mijn buurmeisjes. Je had indertijd ook nog de Tuk, Seventeen, Candy en de Rosie, maar de Chick was pas echt een stukje cultuur. De meiden die er met gespreide beentjes in stonden waren volle Hollandse meiden, weliswaar met behaarde gevarendriehoeken, maar niet die afgelebberde Oostblokhoeren van tegenwoordig. De jaren zeventig en tachtig waren de gloriedagen van de vieze boekjes en met het faillisement van Chick is er een einde gekomen aan een tijdperk. Een doodzonde voor de vaderlandse boekdrukkunst. Gelukkig is er voor de huidige viespeuken, want die zullen er altijd zijn, nog zat materiaal om gelukkig van te worden. Chick, rust zacht en bedankt voor mijn onbezonnen jeugd en nog sorry voor je vieze naveltje.

Ik geef ook gas voor mijn tas.

Wijsheid komt uit de fles.

De Telegraaf Televaag staat bekend om zijn flauwekuljournalistiek. Journalistiek is eigenlijk een fout woord, aangezien deze krant ons nooit iets zinnigs te melden heeft. De Televaag is een domme krant gemaakt door en voor domme mensen. Ieder zichzelf respecterend dagblad is overgestapt op tabloid formaat, maar dat woord kan niemand op de Televaag redactie zonder fouten schrijven en daarom moeten de lezers van dit vod nog immer worstelen met verzonnen nieuws op A 0 formaat. Nu is er weer eens onderzoek gedaan en volgens de Televaag* hebben HUN lezers, de domme mensen, minder kans om aan alcohol verslaafd te raken dan hun intelligente medemens. Eindelijk eens een onderzoek dat strookt met de realiteit. Ik durf best te beweren dat ik intelligent ben, want ik lees geen Televaag. Daar komt nog eens bij dat ik graag het glas hef en buitensporig veel gerstenatten kan verdragen. Ik ben gek op socializen, want dat is immers goed voor je loopbaan. Het zit zo. Slimme mensen snappen hoe de wereld in elkaar steekt, hoe verrot de politiek werkt en ze weten hoe de media de oorzaak zijn van veel angst en stemmingmakerij. Slimme mensen hebben over het algemeen de breedste schouders en dragen daarmee ook de zwaarste lasten. Daarom gooien de slimmerikken zich vol met grote hoeveelheden alcohol. We kunnen het immers ook betalen. Proost.

*  Ik kwam trouwens bij toeval op de Televaag website.

Passie: Aston Martin DBS.

Iedere man heeft zo zijn dromen. De één droomt van een gangbang met drie nymphomanen, de ander van een carrière in de voetballerij. Zo heb ik een vriend die helemaal idolaat van honden is en een soort van sexboerderij hondencamping wil beginnen in het oosten des lands. Dat is zijn droom. Dromen kunnen overgaan in passies en een passie kost vaak veel geld. Meestal blijven dromen, die niet overgaan in een passie vaak een natte droom. Zo gaat het ook bij mij. Zelfs van de flinke overwaarde van mijn vorige huis had ik nooit mijn passie kunnen bekostigen. Toch wil ik je mijn droom niet onthouden zo vlak voor het weekend. Tadaa!!! Als je van de DBS met een 6 liter V12 motor geen harde plasser krijgt, dan weet ik het ook niet?

UPDATE: Terwijl dit toch de originele James Bond auto is. Literair gezien.

   

Hartverwarmend.

Vrienden zijn belangrijk in het leven en met traantjes in mijn ogen opende ik gisteren een e-mail van een hele goede vriend. Voor degene die mij niet kennen: Sjekkie is een bijnaam van me.

Hallo Sjekkie,


Gek, eigenlijk. We zien elkaar zo vaak. Dan lachen we, praten we over werk en sport. Ik vraag: hoe gaat-ie thuis? En jij zegt natuurlijk: goed. Maar je ogen zeggen me iets anders. Ik zie dat iets je dwarszit. En ik kan wel raden wat het is. Weet je, soms is het moeilijk om te delen wat je echt voelt.
Zelfs al ben je al zolang vrienden. Maak je geen zorgen: I've been there. Ik weet hoe het is om je apparaat vaker te willen gebruiken. Als jij wel wilt, maar je partner dat niet begrijpt. Ik weet hoe het voelt om te denken: Verdorie, ik wil, nú, bovenop het aanrecht. Maar het niet te zeggen. Ik ken je probleem en ik ken ook de oplossing. Mijn vrienden bij Club BeerTender hebben me geholpen
om mijn plek op het aanrecht te claimen. En ik weet zeker dat ze ook voor jou klaarstaan.
Dus claim je plek op het aanrecht. Ga nu snel naar Beertender.nl en word lid. Als ik je weer zie, heb jij je plek op het aanrecht geclaimed en drinken we samen een biertje. Kijk, daar ben je vrienden voor.
Met warme groet van man tot man, Gert

Aardig van hem toch? Een kerstkaart kon er niet van af dit jaar, maar dankzij zijn drankprobleem en zijn eeuwige bezoekjes aan bierbrouwers websites, stuurde hij mij toch dit hart onder de riem. Hulde.

Nee, daar spreekt u niet mee.

Sinds een jaar heb ik een nieuw telefoonnummer op mijn vaste aansluiting. Sinds een jaar wordt ik lastig gevallen door onwetende mensen die denken te bellen met een verzorgingstehuis voor demente opvreters. Waarschijnlijk heb ik het oude telefoonnummer van dit verzorgingstehuis, maar ik begin een beetje moedeloos te worden van al die zinloze telefoontjes. Zo had ik vandaag een mevrouw aan de telefoon die vroeg of ze haar oude moedertje kon spreken. Ik had zin in een spelletje en vroeg de mevrouw om de naam van haar moedertje. 'Mevrouw van Ginkel van kamer 34c', was het antwoord. 'Sorry mevrouw', zei ik op mijn meest zakelijke manier, 'mevrouw van Ginkel van 34c is vanochtend overleden. Ze heeft zichzelf opgehangen'.

Zo, die belt niet meer denk ik?

Z8ter? D8 het niet!

We schrijven vrijdagmiddag rond de klok van 12:00 uur. Ik had nog een dag vrij en altijd wanneer ik thuis ben staat er muziek op. Ik stond onder de douche en had Over The Years And Through The Woods: Live In London van QOTSA opstaan, totdat ik mijn telefoon hoorde piepen. Ik kreeg een SMS binnen. Nadat ik snel een handdoek om mijn gevaarte had gewikkeld, opende ik het berichtje. Natuurlijk, het kon niet waar zijn.

Hi willen jullie de muziek aub z8ter zetten? Kheb migraine en hoor het hier bonken. Misschien moeten we het hier eens over hebben. De buren.

Duh. Natuurlijk stom uilskuiken. Natuurlijk hoor je het bonken. Dat gebonk is Joey 'Bokito' Castillo, de heimachine van QOTSA . En wil je het er eens over hebben. Kom dan maar praten stomme migrainelijer. Je zal merken dat er met mij niet te praten valt. Mijn muziek staat niet hard en het is #%*!^#  pas middag. Ja buurvrouwtje, volgens Liane moet je een keer goed geneukt worden, dan houd dat gezeik van je misschien een keer op. Wees gerust, ik zal dat vieze klusje niet willen klaren. Al was je de laatste vrouw op aarde, dan stak ik liever mijn plasser in de grond en ging ik wachten op een aardbeving.

Bonk bonk bonk. Heerlijk.

Oudjaarsdag = oliebollen bakken.

Er zal op Oudjaarsdag wel geen hond zijn die dit weblog leest. Je bent immers druk met het voorproeven van de Louis Roederer Cristal 1990 Mathuselem en natuurlijk met oliebollen bakken en vuurwerk inslaan. Naast champagne en vuurpijlen zijn oliebollen een essentieel onderdeel van de Oud & Nieuw festiviteiten. Maar let wel, oliebollen moet je zelf bakken en NIET kopen, want die vette, smaakloze krentenrommel bij de oliebollenkraam is niet te pruimen. Er moeten rozijnen in oliebollen en GEEN krenten!!! Daarnaast zijn goudreinetten een pré. Ik heb, na mijn moeder uren te hebben gemarteld, dan eindelijk haar geheime recept voor de lekkerste oliebol ter wereld in handen kunnen krijgen. Ik hoop dat ik vandaag de supergeheime ingredienten voor mijn moeders bollen nog kan vinden in de winkel en zo ja, dan ga ik voor het eerst in mijn leven zelf oliebollen bakken. Ik hoop dat het klootjesvolk dat de oliebollen bij de oliebollenkraam gaat halen er buiktyfus aan over houdt en voor iedereen met smaakpapillen die wel werken: Een goed uiteinde en een goed eind erin.

De klok wordt mede mogelijk gemaakt door kidtwist.web-log.nl

SALE!!!

Ik ben bekaf en mijn portemonee is een stuk lichter. Twee dagen lang ben ik Liane's shopslave geweest. Twee dagen lang mocht ik achter haar aan zeulen, winkel in winkel uit. Ik mocht de tassen dragen en af en toe zeggen: ' Dat staat je echt goed'. Ik ben in totaal in vijf verschillende H&M's geweest. Ik wist niet eens dat ze zoveel filialen hadden? Ik heb gefungeerd als winkelwagentje en ik heb nog nooit zoveel gerookt als de afgelopen twee dagen. Snel even naar buiten en de batterij opladen. Is mijn sigaret op dan ga ik snel weer naar binnen, want er wordt van mij verwacht dat ik de pas door de gleuf trek, betaal en met weer een nieuwe tas vol truitjes, bijoux, lingerie, foute B-films en met weer een paar hoerige laarsjes doortrek naar de volgende winkel. Het is immers uitverkoop en Liane zal de middenstand wel eens even aan een leuke eindejaarsbonus helpen. Het voordeel van winkelen met een aasgier shopaholic als mijn vrouw is dat ze niet op mij let. Ze let op de borden SALE en 50% en heeft me alleen nodig aan de kassa. Ik kan dus onbezorgd naar al die winkelende MILF's loeren. Vooral de lingeriewinkels hebben mijn voorkeur, want daar zijn de beste MILF's te vinden. Ik kan het dan ook niet laten om zo'n zwaar opgemaakte MILF toe te fluisteren dat het niemendalletje dat ze in haar handen heeft haar goed zal staan. Je ziet ze drijfnat en met een glimlach van oor tot oor naar de kassa dweilen. Ja, ondanks de striemen in mijn handpalmen van de plastic tasjes en de hete adem van de bank in mijn nek, heb ik me kostelijk vermaakt.

UPDATE: Geloof het of niet. Ze is weer winkelen vanmiddag, maar nu onder het mom van: ik moet nog wat ruilen.

Tot zover.

In mijn bescheiden optiek ben ik van mening dat je de kerstdagen moet vieren terwijl je volgevreten en lichtelijk aangeschoten plezier maakt. Gisteren hoorde ik van een dikke vriend, wiens naam ik hier niet kan noemen, een schokkend kerstverhaal. Samen met zijn vrouw was hij op Tweede Kerstdag naar 020 gegaan om een tentoonstelling over begrafenisrituelen te bezoeken. Ik heb zowiezo een hekel aan dat zogenaamd cultureel verantwoorde geneuzel, maar goed. Terwijl ik me volgoot met gerstenatten en van druiven getrokken extracten, was mijn vriend doodskleden en urnen aan het bewonderen terwijl overal muziek van Mieke Telkamp werd gedraaid. Het hoogtepunt van hun kerst was een lekker kopje koffie in de trendy kantine van het Uitvaartmuseum. Wat moet me dat een kutkerst geweest zijn. Gecondoleerd Speklap.

 

2005 - 2007.

Heb je nog niet genoeg gegeten en gedronken? Het bier en de bitterballen zijn vandaag gratis!!! Het is feest in weblogland. Twee jaar geleden ben ik begonnen met het bijhouden van dit weblog. Ik deed dit, omdat ik in de anonimiteit van het internet mijn tweede (virtuele) persoonlijkheid tot wasdom kon laten komen. De naam van mijn weblog had ik voor de gelegenheid even geleend van een Amerikaanse gangster. Daarom gaat mijn grootste dank uit naar Abe 'Kidtwist' Reles. We zijn nu 824 verhaaltjes verder en daarop is 2192 keer gereageerd. Lekker belangrijk. Voor de diehards, hier en hiermee begon het allemaal mee op 27 december 2005.

Fijne vleesdagen.

Zweten en op de blaren zitten.

Hete sauna's, hete stoombaden, hete modderbaden en al die andere meuk die heet is, ik heb er een broertje dood aan. Mijn eten moet heet zijn, mijn vrouw en ook mijn koffie. Toch zijn we gisteren naar Thermae 2000 in Valkenburg geweest. Ben je net als ik een liefhebber van kou, koelte en vorst aan de grond dan is Thermae 2000 niets voor je. Zweten terwijl je met je blote reet stil zit, ook dat is niet mijn ding. Zweten moet je terwijl je neukt, werkt of Indiaas eet . Zweten terwijl je omringd wordt door blote lelijkerds is funest voor je libido en het is doelloos. Althans, dat dacht ik. Zweten is gezond. Het opent je poriën en verrijkt je leven -dus. Het enige dat niet gezond is dat is een solarium, of in algemeen beschaafd nederlands, een zonnebank. Volgens Liane, een coinnasseur, kon ik makkelijk voor een tweede keer weer 20 minuten onder het grote tostiapparaat en omdat ik altijd luister naar haar, deed ik dat ook. Ik heb voor het eerst van mijn leven mijn reet verbrand. Bedankt!

In blijde verwachting?

Een paar weken geleden heeft mijn vrouw een endoscopie gehad en gisteren ben ik met haar naar de dokter geweest voor de uitslag van dit darmonderzoek. De uitslag was goed. Ze heeft geen enge ziekte, maar wel een parasiet in haar darmen. Die parasiet is gemakkelijk te behandelen met antibiotica en Liane dacht van, laat ik daar een leuk stukje over schrijven op Hyves. Nu ben ik benieuwd hoeveel mensen er niet goed lezen en of het storm loopt aan felicitaties. Hieronder volgt haar verhaal.

Vandaag fantastisch nieuws gehad. Ries en ik zijn niet langer met zijn tweeen! Eindelijk weet ik hoe ik al die weken aan die f*cking buikpijn kom. Wekenlang heb ik het gevoel bergen voedsel te moeten verstouwen om aan mijn gerief te komen. Terwijl ik steeds vaker het idee kreeg iets in mijn buik te voelen, kon ik het eigenlijk niet geloven, want wanneer moet het dan gebeurd zijn.

Met vraagtekens gingen we vandaag weer terug naar de dokter. En daar kwam die man met het heugelijke nieuws...

We worden pap en mam.... Nu nog even wachten totdat ik het beestje uitgepoept heb.

PARASIET DONDER OP UIT MIJN DARMFLORA!!!

Kijk hier voor reacties. Om krabbels van andere analfabeten te lezen moet je lid van Hyves en ingelogd zijn, maar die kan je dan hierrr lezen. En voor de liefhebbers is de afbeelding hieronder de pret-echo.

 

Koud hè.

Ja meneer Gore, daar gaat je complottheorie. Global Warming mijn reet. Het vriest nu al weer een paar dagen en zo hoort dat in december. Dit Elfstedenkoortsige weer doet mijn mannelijkheid meer goed dan een keiharde wip op zijn hondjes. Ik vind het te gek om mijn voorruit schoon te moeten bikken met zo'n plastieken ijskrabber. Ik kan het ook met plamuurmessen, cd doosjes en met mijn videotheekpasje, maar dit terzijde. Voor mij, een übermensch pur sang, geen pannetje kokend water of zo'n homovriendelijke aluminium hoes. Ik krab op eigen kracht en dat allemaal zonder handschoenen aan. Ik krabbel zelfs het ijs van de auto's van mijn buren. Voorruitverwarming is voor untermenschen en heeft alleen maar een voordeel voor de belastingdienst. De bijtelling voor een leaseauto gaat alleen maar omhoog en dat allemaal voor die vijf keer krabben in een jaar. Nee, laat mij maar lekker krabben. Mochten ze bij het IOC ooit op het idee komen om van het ijsvanjeramenkrabben een Olympische sport te maken, dan ben ik de gedoodverfde titelkandidaat voor de volgende Winterspelen.

Een gegeven paard.

Het eindjaarlijkse kerstpakketten graaien is weer begonnen. Wat de baas denkt dat we niet zelf kunnen kopen, dat stopt hij als surrogaat Kerstman in zo'n lullig doosje met meer zaagselkrullen dan het favoriete kandij en kerstservetten. Mijn pakket moet ik nog ophalen, want die heb ik vanwege de kerstborrel maar aan de zaak laten staan. De vette enveloppe daarentegen heb ik dankbaar in mijn zak gestoken. Mijn kerst kan al niet meer stuk. Toch doen kerstpakketten mij geen ene reet. Ik hou niet van kandij en mijn vette bek veeg ik liever af aan de gordijnen, dan aan een kerstservet. De enige hier in huis, die gek is op kerstpakketten open maken, dat is mijn vrouw. Die kwam thuis van haar werk bij de DSB Bank met zo'n belachelijk kerstpakket. Je kent ze wel zo'n standaard picknickmand, incluis bordjes en bestek en gevuld met onzin. Wie picknickt er tegenwoordig nog? Ik ga liever naar een goed restaurant dan dat ik met mijn reet op nat gras ga zitten. Ik vraag me af of de spelers van AZ ook zo'n oudbollig pakket hebben gehad van Dirk Scheringa?

Explosiegevaar.

Vanochtend ga ik mijn meisje ophalen van Schiphol. Vlucht KL 714 uit Paramaribo zal waarschijnlijk vertraging hebben, maar mochten de 100% controles, de visiteerders, de bodyscanner en de drugshonden een beetje meewerken, dan land Liane om 9:00 uur AM op onze nationale luchthaven. Twee weken lang heb ik mijn vrouw moeten missen. Ik heb me in die tijd moeten behelpen met obscure websites en ik heb een vriendschappelijke relatie weten op te bouwen met de Kantonese kok achter het doorgeefluik. Maar aan al het goede komt een einde. Ik denk dat ik maandag de aannemer die ons huis heeft gebouwd even moet bellen, want wanneer ik zondagochtend klaar ben met mijn huwelijkse verplichtingen, dan zal de fundering en de rest van de constructie wel onderhevig zjn aan grote schade. Met andere woorden: de pannen gaan van het dak.

Ik mis je.

Liane is nu bijna een week weg. Ze is  op vakantie. Daarom hou ik dit logje kort, want alles doet zeer. Mijn schrijfhand is namelijk ook mijn... Je weet wel?

Uitnodiging.

Een writersblock is een deftig woord voor schrijvers die tijdelijk geen inspiratie meer hebben. Het creatieve proces dat tot schrijven leidt, verloopt voor een deel onwillekeurig. Ik ben hierdoor voor een deel afhankelijk van factoren die niet onder mijn controle vallen. Op het moment worstel ik met een zware vorm van writersblock en daarmee komt mijn virtuele dood met rasse schreden naderbij. Om het niet zover te laten komen, heb ik besloten om gastschrijvers uit te nodigen op dit weblog. Spui je vervuilende teksten, je bekrompen sexuele fantasieen en heidense epistels HIERRR. Het meest zieke of ontroerendste verhaaltje krijgt een ereplaats op dit weblog.

Z8ter.

hallo, hebben jullie de muziek hard aanstaan. zo ja, willen jullie t dan z8ter zetten? de buurtjes.

Deze sms-jes krijg ik van mijn buurtjes. Gisterenavond om 20.47 uur liet Liane mij de nieuwe van Nightwish horen. Niet mijn ding, maar ik raakte in de stemming en trok Tool en Rammstein uit de kast. Er gaat mijns inziens niets boven harde muziek. Mijn buurtjes kunnen de tering krijgen met hun vriendelijk verzoek sms-jes. Meneer de bouwvakker heeft zijn deel van onze tweeondereenkap casco op laten leveren en ik zeg je dat hij de hut beter had moeten isoleren. Rond negenen gaat de boerenlul op stok en waarschijnlijk hebben de bassen uit mijn Bose systeem hem van een traditionele donderdagavondwip afgehouden. Mooi. Wees blij buurtje, je wil die stomme schapenkut toch niet neuqen? Liane is jullie ge-azijnzeik zat en ik ook. Doe wat met je leven en val mij niet meer lastig. Prepare for war.

Ten minste houdbaar tot einde.

Op mijn nieuwe auto rust een vloek, of eigenlijk moet ik zeggen: wanneer mijn vrouw in de auto rijd, dan rust er een vloek op. Gisteren kwam ik terug van de autogarage en ben ik mezelf bij de C1000 gaan trakteren op een verse krat pilsener. Ik was al in mijn nopjes, want het kratje had in de koude vrachtwagen al goed op temperatuur kunnen komen en zo kon het gerstenat voorgekoeld mijn koelkast in. Eenmaal thuis gekomen en met de achterklep al losjes van het slot kwam Liane naar buiten, die gehaast even snel weg moest. Aangezien haar Renaultje door de kou niet veel meer doet dan rochelend afslaan, nam ze ons toonbeeld van Italiaaans design. We stonden even te kletsen en ik vergat het kratje bier uit de kofferbak te pakken. Geen nood, bij mij thuis is altijd wel een koud biertje te vinden. Een half uurtje later kwam mevrouw Michael Schumacher weer thuis. Met een schaapachtige grijns en zonder kratje bier. Het kratje was, tijdens een nagespeelde start van de Indy 500, met kostbare inhoud en al uit de kofferbak geslingerd en ter plaatse overleden op het asfalt van een grote en drukke verkeersader in onze woonplaats. Ik vroeg haar of ze in vredesnaam het lampje niet had zien branden dat aangeeft dat de deuren of de achterklep op staan? Nee dat had ze niet. Er had wel een lampje gebrand, maar mevrouw Frank Williams dacht dat dit te maken had met het roetfiltereuvel. 'Zelfs Mack heeft het er over dat het heel normaal is om brandende lampjes te hebben in een Italiaan'. zei ze met een glimlach. 

Het moet er ongeveer zo hebben uitgezien, alleen dan met echt bier.

Roet in het eten.

Net een gloednieuwe auto. Nog geen 1400 kilometer op de teller en ja hoor, wie moest er vanmiddag naar de garage? Er bleef een lampje op mijn dashboard branden en mijn boordcomputer gaf aan: check engine. Ik ben niet achterlijk, maar van engines heb ik de ballen verstand en check dat rook ik. Bij de dealer kreeg ik te horen dat mijn roetfilter verstopt zat. Dat geloof je toch niet? Een gloednieuw toonbeeld van Italiaans design (volgens een kenner) en nu al een verstopt roetfilter? Dat mijn aderen verstopt zitten, dat geloof ik direct. Maar de automonteur die mij deze diagnose deed kwam niet erg geloofwaardig over. Volgens hem kon ik het euvel zelf verhelpen door eens goed gas te geven op de snelweg. Vreemd, want daar kwam ik net van af. Volgens de monteur, raken roetfilters verstopt wanneer de motor lang stationair draait. Onzin, want bij mij krijgt helemaal niets de kans om stationair te draaien. Zelfs in bed gaat de toerenteller in het rood.

Juffrouw Jannie.

Bij ons op kantoor werkt sinds kort een nieuwe typmiep. Ze heet L**s en wat haar werkzaamheden zijn, is mij niet helemaal duidelijk. Ik denk dat ze een soort van Juffrouw Jannie is uit de serie Debiteuren Crediteuren van Jiskefet, maar toch is ze een aanwinst voor ons bedrijf. Vroeger was een binnenkomst bij ons op de zaak net alsof je een diepvrieskist binnen stapte. Er hing een lucht die een mix was van Old Spice, terpentine en oud frituurvet. Tegenwoordig schijnt het zonnetje op kantoor en ruikt het naar dure damesparfum. Het staccato geluid van stilettohakken klinkt altijd aangenamer dan het nasaal gemurmel van onze calculator. We zijn er in de personeelsbezetting, voor het eerst in de meer dan honderd jaar dat ons bedrijf bestaat, op vooruitgegaan. Daar moet je mij gelijk in geven, getuige de onderstaande foto. Nu kom ik weinig bij ons op de zaak, maar als ik iemand moet spreken dan bel ik niet met de betreffende persoon. Ik bel tegenwoordig naar L**s, in de hoop dat degene die ik moet spreken er niet is en ik nog wat langer kan luisteren naar dat zoetgevooisd stemgeluid. Met een nog zwoelere dan de zwoelste stem neemt ze de telefoon op. 'Wits Utrecht, goedemiddag u spreekt met L**s .... ogenblikje blijft u even hangen.' Nou geloof me er blijft helemaal niets hangen. Ik weet zeker dat menig klant van ons met natte vlekken in zijn onderbroek wordt doorverbonden. Ik snap dan ook niet waarom ze administratief werk wil doen. Met zo'n stem moet je gewoon sexlijnen gaan exploiteren.

   

Pinokkio

In het Handboek voor Werkgevers staat een belangrijk hoofdstuk: Hoe Lieg Ik Mijn Personeel Voor. Bij mij op het werk kunnen ze namelijk liegen dat het gedrukt staat. Ik heb vorige week maandag een nieuwe auto van de zaak gekregen en miste naast een gejatte fles wijn (cadeau van de dealer) ook nog de reservesleutel. Ik heb mijn baas gevraagd om de sleutel, want een reservesleutel is met mijn Korsakov aandoening bittere noodzaak. Het antwoord verraste mij niet. Ze hadden geen sleutel op de zaak, want ze lieten een derde bijmaken. Logisch, dat kan. Gisteren werd ik door mijn baas gebeld met de mededeling (het lijkt meer op een militair bevel) dat ik vandaag met mijn moedersleutel naar de zaak moest komen om daar de reservesleutel op te halen en dan een nieuwe bij moest laten maken. Ik dacht dat ze mij vertelden dat er geen reservesleutel op de zaak lag? Vreemd. Ik moet mijn baas maar Pinokkio gaan noemen.

Ruggegraat van een pantoffeldiertje.

Voor de mensen die mij niet kennen. Ik heb de ruggegraat van een amoebe. Noem me maar een slappe zak, ik kan het hebben. Dit weekend heb ik, ondanks een volle week rookvrij te zijn geweest, weer volop gerookt. Zelfs de Niquitin pleisters konden mij er niet van weerhouden om de gevreesde kankerstaafjes te weerstaan. Ik ben de zieligste lul van het land, zeg het voort, zeg het voort. Vandaag heb ik weer een poging gedaan en de nicotinepleisters op mijn lijf geplakt. Het ging een paar uurtjes goed maar ineens liet de pleister los. Ik denk dat mijn lichaam de pleisters afstoot. Mooi kut, nu weet ik zeker dat ik ooit een keer doodga.

Vrijdagmiddagborrel.

Jarenlang was de vrijdagmiddag bij ons op de zaak het tafereel van iets dat door zowel het plebs als de proleten een vrijdagmiddagborrel wordt genoemd. Het woord bacchanaal was echter een betere benaming, dat kan ik je verzekeren. Hooggestapelde kratten Hertog Jan trokken lange schaduwen over het industrieterrein. De lucht in de kantine was altijd bezwangerd met sigarettenrook en die van verschaald bier. Er werd darts gespeeld, met huzarensalades gesmeten, er werd gefrituurd in oud vet en er werd soms schaamhaar gerookt. De stemming tijdens die drankgelagen was altijd opperbest en dat was ook te merken tijdens het werk. Deze vrijdagmiddagborrels, die vaak tot in de late uurtjes duurden, waren voor ons een soort van teambuilding, een obade aan de the working class hero. Iedereen keek uit naar de vrijdagmiddag, maar door ons gezuip hadden we niet door dat er onheil in de lucht hing. De economie zat in een dip en dankzij een vijandige overname en het daar aan hangende wanbeleid, werd onze vestiging al snel gesloten. Met de staart tussen de benen gingen we over naar het HQ in de Domstad. Met deze volksverhuizing kwam er ook een einde aan de wekelijkse zuippartijen. We vielen allemaal in een gat en het licht aan het einde der tunnel was niet zichtbaar. Maar wees gerust. De vlaggen kunnen uit. Er zijn tegenwoordig nieuwe beleidsmakers binnen ons bedrijf. Mannen die net als ondergetekende het nut inzien van de geesten vertroebelen en slap ouwehoeren na een week noeste arbeid. Zeg het voort, zeg het voort: De vrijdagmiddagborrel is nieuw leven ingeblazen. Nu maar hopen dat die yuppen op kantoor zorgen dat het bier koud staat en dat ze niet aankomen zetten met die zogenaamde hippe drankjes waar veertienjarige Breezer-sletjes van staan te nippen. Cheers.

TIA.

Ik stond vandaag bij de visboer om een tilapia filet te bestellen. Toen ik aan de beurt was en ik mijn bestelling wilde doorgeven leek het alsof ik een Transient Ischaemic Attack kreeg. Niet dat ik weet hoe een TIA voelt, maar het leek erop. Ik kon het woord tilapia filet niet eens uitspreken. De visboer kon met moeite een lach onderdrukken toen ik, op zijn vraag of hij me nog iets aan kon smeren, stamelde dat ik 200 gram grote garnalen in knoflookolie wilde hebben. Zelfs dat kreeg ik niet in één keer fatsoenlijk uit mijn strot. Klofloo...klokflook...knolfloo... Statistisch gezien ben ik te jong voor een TIA of een hersenbloeding, maar alles kan. Ik denk dat ik vanavond met Karel Ots mijn bloed maar moet gaan verdunnen.

Helaas pindakaas.

Lieve deelneemsters,

Helaas zijn jullie afgevallen voor de Playboy fotoshoot die wordt weggeven in de live uitzending van ZoeyZo. Hardstikke jammer, maar als troost zijn jullie natuurlijk van harte uitgenodigd tijdens deze live- uitzending. Het hele gebeuren vindt plaats op zaterdag 15 september op het strand van Bloemendaal in BLM9.

Vanaf half 12 zijn jullie van harte welkom. De uitzending begint om 12:00 en eindigt om 15:00. Laat wel even weten of je komt door een mailtje terug te sturen met je naam naar dit emailadres. Alleen dan kom je op de gastenlijst!

Neem je nog iemand mee? Prima! Maar geef dat dan ook even door! Misschien tot de 15e!

Groetjes van het ZoeyZo team.

Leuk zo'n mailtje. Die Playboy reportage van Liane gaat dus niet door. Ik kan eerder stoppen met werken dus wel vergeten en ook zal ik Kroymans moeten bellen dat ik die sportwagen nog even niet wil. Bedankt, kut stemmers.

De conclusie na 4 jaar huwelijk: Fiscaal is ze aantrekkelijk.

Je zal net als ik, op de dag af 4 jaar getrouwd zijn. Wat een feest dat nein eleven zeg. In de US of A hangen vandaag de vlaggen halfstok, terwijl het ergens in een dorp, in de schaduw van de Utrechtse Heuvelrug, groot feest is. En wat een feest. Al vier jaar lang probeer ik lief en leed eerlijk te verdelen onder mijn kostbare tijd. Het is vallen en opstaan en soms dweilen met de kraan open. Toch kan ik me geen betere vrouw voorstellen dan die lange die ik al bijna tien jaar lang het licht uit d'r ogen neuk aan mijn zijde mag hebben. Ja, me een ander voor stellen dat kan ik wel. Er zijn er wel een paar die ik alle hoeken van de slaapkamer wil laten zien, maar ja, die zijn weer duurder in het onderhoud. Daarom zeggen wij ook altijd tegen elkaar: Je mag overal honger krijgen, maar je moet thuis eten. Nee, ik heb niet veel te klagen. Fiscaal gezien is mijn vrouw nog steeds erg aantrekkelijk en ik heb haar tegenwoordig zover dat ze zelfs de supermarkt uitloopt en het kratje bier voor me draagt. Wat wil een man nog meer? Omdat vier jaar getrouwd zijn niet zo veel voorstelt (ik hoop niet dat ze dit leest) houden we geen feest. De visite is vandaag niet welkom, want wij zijn weg. We gaan lekker ergens de hippe vogel uithangen, tapas eten met champagne (afrodisiac) en een bioscoopje pakken. Ik denk dat we naar Mr. Brooks gaan, omdat ze tijdens thrillers altijd tegen m'n gespierde torso aan kruipt. Wat er daarna gebeurd kan je hier misschien morgen lezen. Maar let wel, ik zeg misschien.

Liane in de Playboy?

BNN-er Eddie Zoey, geeft in zijn radioprogramma ZoeyZo op 3FM een Playboy photoshoot weg aan meiden die graag met hun blote tieten te koop lopen. Drie keer raden wie zich heeft opgegeven? En nee, niet m'n moeder. Liane wilde van kinds af aan al (voordat ze net als haar moeder ook theezakjes krijgt) in bouwketen en autogarages hangen met een nietje in haar navel. Mij best, ze mag er wezen. Ik ga haar, zoals het een goede manager echtgenoot betaamd dan ook van alle kanten promoten om haar playmate of the year te maken. Het lijkt me geweldig om tussen het oud papier een aan elkaar geplakte Playboy te vinden, waar je eigen vrouw in staat. Breng je stem uit op mijn eigen Bunny en aanschouw binnenkort the body dat normaal alleen voor mijn ogen is bedoeld.

Op naar de voorkant.

© Nellestijn Fotografie.

De betweter.

Voor mijn werk had ik verleden week divers contact met het hoofd technische dienst van de een of andere instelling, waar ik de naam niet van kan noemen. De betreffende man is van het kaliber; ik weet alles beter en niemand is beter dan ik. Eigenlijk een beetje zoals ik. Toch is deze vent een lul eerste klas. De lul geeft namelijk af op ons bedrijf, maar weer niet op de bouwconsulent die voor meer geld bij hun in de boeken staat. Wat is dat toch? Is het soms klassenverschil. Ons bedrijf kan op een vraag geen antwoord geven. Dat snapt hij niet, want dat moet toch in ons bestand staan? Bla bla bla. De bouwconsulente (lekker wijf trouwens) met ing. voor haar naam, weet het ook niet, want zij is namelijk ook die gegevens kwijt. Dat kan gebeuren, volgens de betweter. Volgens mij heeft die ouwe viespeuk een oogje op haar. Hij maakt toch geen kans met dat simpele peen en uien gezicht. Ik vind hem in ieder geval een betweterige, stomme klootzak. Ik ben dan ook blij dat hij er afgelopen vrijdag niet bij was, toen ik met mijn stomme kop een te zware vrachtwagenhoogwerker de drassige berm inreed en er uit gesleept moest worden onder het toeziend oog van tientallen geestelijk ge-mankementeerden.

Iets minder scheef, maar toch...

Tering Fortis.

Afgelopen week ontving ik van mijn hypotheekverstrekker (tering Fortis), een brief dat mijn levensverzekering wegens een betalingsachterstand is geroyeerd. Die gasten (tering Fortis) werken allemaal langs elkaar heen. Ik heb helemaal geen betalingsachterstand. Dat geld vangen ze (tering Fortis) ieder jaar uit een door hun verzonnen potje. Die Melkertbaan bankiers (tering Fortis) moeten eens goed lezen hoe hun levensverzekeringen werken. Iedere week hebben ze wel een training, vergadering, meeting, cursus of assassment, maar er is helemaal niemand bij die kut bank (tering Fortis) die weet hoe hun polissen zijn geregeld. Dit is nu de zoveelste keer dat ze (tering Fortis) dezelfde fout maken. Ze gaan het weer regelen en ze beloven me weer dat alles in orde komt. Zal best, maar ik hoop dat ze (tering Fortis) failliet gaan, allemaal de tering krijgen, naar de klote gaan en dat al dat kutvolk dat daar werkzaam is zonder werk komt te zitten en uiteindelijk dood gaat van de honger. Feyenoord, doe me een plezier en zoek alsjeblieft een andere hoofdsponsor.

Tering sponsor.

Jeuk.

Weet je waar ik altijd ontzettend veel jeuk van krijg? Van die advertenties in lokale krantjes. Vooral advertenties van makelaarskantoren of van andere bedrijven die er niet toe doen. Vaak staat de desbetreffende makelaar, maar het kan ook een financieel adviseur, of een autoverkoper zijn, met een fotootje afgebeeld in de advertentie. Altijd staan ze op de foto in een pak dat ze helemaal niet staat. Sommige bedrijfjes staan met het voltallige, personeel in de advertentie en dan staat er altijd zo'n junior sales motherfucker op  die te veel gel in zijn stekeltjeshaar heeft zitten en die door niemand gewaarschuwd is dat een maatkostuum hem niet staat. Een voorzichtige hand, net boven het kruis, probeert de knoopjes los, of vast te maken en dat schijnt het zakelijk erg goed te doen op een foto. In mijn ogen ziet het er niet uit. Ik ken zakenmensen die goed zijn voor een paar miljoen en een Quote notering en die willen niet dood gevonden worden in zo'n pak waar de plaatselijke Daihatsu autoverkoper mee afgebeeld staat in een advertentie. Gelijk hebben die lui. Je kan toch niet geassocieerd worden met iemand die een paar jaar geleden nog ziekenfonds verzekerd was. Alleen kerels zoals Pierce Brosnan en Umberto Tan staat een pak goed. De rest van die dasspeldendragers moet maar eens inzien dat ze voor lul lopen.

Toch heb ik mijn best gedaan.

Afgelopen vrijdag werd ik vanuit Indonesië gebeld door een vriend. Hij zat daar ( hij is inmiddels weer terug) voor zijn werk en vroeg mij of ik kaartjes wilde halen voor Stereophonics in Utrecht. Ik vertelde hem dat ik dat wel wilde en de volgende ochtend om klokslag tien, zat ik achter de computer om kaartjes te bestellen. Na technische problemen en omdat mijn creditcard niet werkte, kreeg ik een twintig minuten later te horen dat Stereophonics uitverkocht was. Ik SMS-te mijn vriend in den vreemde subiet dat het feest niet doorging en nog geen paar minuten later kreeg ik een SMS terug.

Meen je niet. tis geen U2 die binnen een half uur uitverkoopt. nou ja jammer. maar toch bedankt..

Ik stuurde hem nog een berichtje dat Tivoli natuurlijk een klein zaaltje is. En even later klonk het piep piep.

Vorige x speelde ze in de hmh voor een halve zaal. had dit dus niet verwacht.

Wat is nou de moraal van het verhaal? Ik heb een donkerbruin vermoeden dat mijn vriend niet gelooft dat ik mijn uiterste best heb gedaan om aan kaarten te komen. Als hij gewoon iedere zin in zijn SMS met een hoodletter was begonnen dan had ik geweten dat hij niet kortaf probeerde te doen.

Klik op de foto om Dakota van Stereophonics te beluisteren.

Kritisch (= Veens voor krijtjes).

Volgens mijn liefhebbende wederhelft heb ik altijd kritiek. En daar heeft ze gelijk in. De Top 40 is voor peuters, RTL 4 is een ouwewijvenzender en een spoiler op een auto is bedoeld om neerwaardse druk te vergaren op een racewagen, het voegt helemaal niets toe aan een auto die door de bebouwde kom rijd. Mijn kritische opmerkingen slaan volgens haar bijna altijd op haar en de dingen die ze leuk vindt. Zo heb ik kritiek op haar familie, haar kookkunst en op Hyves. Liane is er verslaafd aan terwijl ik Hyves een trage en onsamenhangende communicatiehoer vind, die bedoeld is om kinderen onder de 40 bezig te houden. Ook spui ik mijn gal in overvloede wanneer het aankomt op haar muzieksmaak. Gelukkig heb ik haar, na tien jaar lief en leed, zover dat ze eerder iets van Foo Fighters of nog een tandje harder opzet, dan dat er weer zo'n Usher zwijmelplaat wordt opgezet. Toch blijf ik kritiek leveren op haar foute smaak en geloof me dat doe ik met ongezouten opzet. Kom op zeg, jumpstyle is een carnevaleske dans voor kinderdisco's, om zeep geholpen door Hilbrand Nawijn en ooit hip gevonden door haar zus, maar die kwam er dankzij mijn gegalspuw al snel achter dat jumpstyle de vogeltjesdans van dit decennium is. Nu Liane nog. Ze trekt haar neus op wanneer ik Hollandse Nieuwe heb gehaald, terwijl haar slipjes toch net zo hard stinken na een dag op een bureaustoel. Geer en Goor zeik ik af, terwijl zij zich ligt te verkneukelen op de bank. Bij Scary Movie deel vier houd ik mijn kritiek voor me en probeer ik me op te hangen op de zolder. Deze poging mislukt omdat er teveel rotzooi staat, waar ik mij overigens ook kritisch over heb uitgelaten. Toch zal ze moeten toegeven dat ik altijd kritiekloos ben wanneer het aankomt op haar kledingkeuze, wanneer ze een nieuw kleurtje in haar haar heeft of wanneer ze iets doet dat ik lekker vind.

De ochtendstond heeft goud in de mond.

Overdwars in bed. Dat is een groot voordeel als je meissie met een vriendin gaat stappen in Off Corso in Rotterdam. Die tent sluit pas om 5.00 AM. Tel daar een uurtje rijden bij op en dan weet je dat ik om rondstreeks 6.00 AM weer moet opschuiven. Een paar uurtjes later wrijf ik de slaap uit mijn oogjes en zie ik een zwaar opgemaakte vrouw naast me liggen in een Hello Kitty niemendalletje. Ik hoop dat de gamma-hydroxy-butyraat (GHB), die de een of andere onverlaat in haar drankje heeft gegooid, nog een beetje werkt.

Sleurhut.

Ik was vrijdag en zaterdag op visite bij vrienden die ergens in Belgie op een camping zitten. Nu gun ik ieder zijn welverdiende vakantie maar ik moet wel even kwijt dat kamperen niet mijn ding is. Vreselijk om iedere dag, en dat twee tot drie weken lang, op een Hartman tuinsetje voor je sleurhut met voortent te moeten zitten. Af en toe naar de gezamelijke toiletruimte slenteren met een rol wc papier onder je arm en iedere avond kaartspelletjes doen tot het je strot uitkomt lijkt me niet echt een spannende en onvergetelijke vakantie. Tot zo ver het oog kon reiken zag ik Nederlandse kentekens en uitgebluste gezinnetjes die hun tijd aan het doden waren met badminton en andere infantiele contactsporten. Op zo'n camping valt, afgezien van de bingo, werkelijk niets te beleven en ik snap niet waarom mensen hun zuurverdiende vakantietijd niet besteden aan iets leuks. Het maakt niet uit wat, maar zelfs borduren lijkt me nog spannender dan je relatie op de proef stellen in de schaduw van een sleurhut.

Piep Piep.

Het is vakantietijd. Iedereen is naar de bosbranden op Tenerife, of met de sleurhut naar een camping, die meer weg heeft van het Lowlands festivalterrein van vorig jaar. Daarom is het erg rustig bij mij in de straat. Niet dat het buiten de vakantieperiode altijd spannend is op de Schadijk, nee dat zeker niet. Er gebeurt nooit geen ene flikker bij mij in de straat. Het meest spannende dat er gebeurt, is dat de overbuurjongen iedere ochtend wordt opgehaald door zo'n taxibusje dat vol kwijlende mongolen zit en natuurlijk mijn alarmsysteem dat iedere ochtend een piep geeft die het niet hoort te geven. Iedere keer wanneer ik het alarm uitschakel hoort de hele straat piep piep, en dan vrij hard. Laatst werd ik er op aangesproken door een buurman. Niet mijn zeikerige buurman Harry, maar wel een buurman die het niet leuk vond om iedere ochtend, te worden gewekt door een alarmsysteem dat op hol geslagen is. Ik heb de buurman wijsgemaakt dat de fabriek er mee bezig is en dat ze ook niet snappen hoe die piep piep in de hele straat hoorbaar is. Eigenlijk interesseert het me geen reet dat hij voor de wekker wakker wordt gemaakt door mijn guardian angel. Ik heb namelijk ook last van zijn kinderen die af en toe langs fietsen en van zijn vrouw die met haar cellulitus kont kop iedere keer haar boodschappenautootje voor mijn huis parkeerd.

Er is er een jarig Hoer(a) Hoer(a)...

Burengerucht.

Laatst was ik op een groot rockfestival, toen ik een SMS kreeg van mijn buurman Harry. Hij vroeg mij of ik de muziek wat zachter wilde zetten, want meneer kon niet slapen. Moet je nagaan, het was vrijdagavond half tien en die knakker wilde dat ik aan de geluidsman ging vragen of de muziek wat zachter mocht. Hij had beter Liane kunnen bellen, want die stond onder de douche terwijl door haar foute R&B gejammer, het kalk van het plafond kwam. Dit is typerend mijn buurman. Zo af en toe krijg ik de zenuwen van hem. Hij is namelijk altijd aan het werk. Elke ochtend klokslag zes start hij zijn Vito om vervolgens om negen uur 's avonds weer binnen te komen. Een half uurtje later gaan de lampen uit, terwijl we in huize Kidtwist dan pas beginnen te leven. Liane kijkt Desperate Houswives via het Bose systeem en ik ben AC/DC boven aan het playbacken met mijn tennisracket. Welk normaal mens gaat er tegenwoordig voor tien uur naar zijn bed. We hoeven toch niet de koeien te melken? Nu voor het eerst in bijna een jaar tijd gaan hij en zijn vrouw een keer weg en wel op vakantie naar het voormalig Joegoslavie. Kan ik eindelijk eens mijn subwoofer voluit zetten. Harry pas op voor landmijnen.

Surpriseparty tussen de mistbanken.

Afgelopen zaterdag vierde mijn vriend Bruto zijn vijftigste veertigste verjaardag. Zijn vrouw had een heuse surprise party georganiseerd. Al zijn vrienden (behalve Sluis) waren uitgenodigd voor een bachanaal en BBQ die zijn weerga niet kende. Karel Ots en Speklap dachten dat zij wederom op Rock Werchter waren, getuige de foto's. Ik heb medelijden met Bruto. Hoogstwaarschijnlijk heeft hij de hele zondag flessen rose, wijnglazen en sigarettenpeukjes uit zijn vijver moeten vissen.

Photo's by Wimpie The Limpie Van Setten.

Schapenneuker.

Vanochtend was ik in een foute stad, in een foute wijk en was ik getuige van de arrestatie van een nog foutere man met een Noord-Afrikaans uiterlijk. Die Noord-Afrikanen hebben vaak al een foute kop van zich zelf en die tronie wordt nog lelijker als ze gearresteerd worden. Vier agenten waren nodig om de schapenneuker op te bergen. Terwijl hij met de handboeien om werd gesommeerd om in de politiewagen te stappen kreeg hij mij in het oog en spuwden zijn ogen vuur.

'Ga aan je werk vuile kankerhomo. Ja, ja. Weer een buitenlander die ze pakken, smerige kankernazi. Kijk voor je, want ik kom terug om je te pakken.'

Ik wierp hem een kushandje toe en hij verdween in de politiewagen op de plastic achterbank. Hoe kon deze achterlijke kamelenneuker mij nu een kankernazi noemen. Dit volk heeft een diepgewortelde hekel aan joden en dan noemt hij mij een nazi. Eigenlijk had ik meteen aangifte moeten doen bij de agenten. Ach wat zou het. De witte bestelbus van de Noord-Afrikaan stond vijf meter achter mij geparkeerd. Ik had nog de hele dag om dat busje te verneuken met allerhande gereedschappen. De schapenneuker zou de eerst komende uren toch nog niet terugkomen.

Beffen?

Het zogenaamde befteken werd, hoe kan het ook anders, ons trademark op Rock Werchter. Wij, een groep rebellerende dertigplussers, vonden dat het tijd werd voor vernieuwing in de rock scene. Het moest maar eens afgelopen zijn met de duivelshoorntjes. Je steekt je hand op in een vuist en laat alleen de pink en de wijsvinger omhoog staan. Dit teken is ouderwets en was niet schokkend meer om tijdens een act als Metallica te gebruiken. Het befteken werd geintroduceerd door Karel Ots en hoogstwaarschijnlijk zal hij er patent op hebben gevraagd.

Dit zijn niet de Beastie Boys.

Ik verdenk Bruto van brandstichting.

Vanochtend ontving ik een SMS van een vriend. Het was slecht nieuws. Ik heb een hekel aan slecht nieuws en al helemaal als ik te horen krijg dat in de nacht van donderdag op vrijdag mijn stamkroeg tot de grond toe is afgefikt. Het is dieptriest voor de uitbaters van 't Gelag, voormalig Bar & Boos, dat zij mij niet meer kunnen bedienen met hun alom geprezen gastvrijheid. Ontelbare keren ging ik er met Liane eten, daar de gastronomische gerechten zelfs voor mijn portemonee haalbare kaart waren. Het ergste vind ik nog, dat onze rituele zaterdagmiddagbijeenkomsten nu voorgoed voorbij zijn ergens anders gehouden moeten worden. De een zijn dood is de ander zijn brood. Amen.

Tanden poetsen met Bacardi.

Rock Werchter jaargang 1999. Ik had niets meer  en minder in mijn bagage dan een tandenborstel en een fles Bacardi. Nu vele jaren later. We schrijven RW jaargang 2007, is mijn tas keurig ingepakt door mijn vrouw. Ik heb voor iedere dag een schone onderbroek, schone sokken en mag het huishoudgeld gebruiken om een biertje te kopen, iedere dag patat te eten en om een souvenir mee te nemen. Zo zie je dat iedere rocker er een keer aan moet geloven. Vroeger was het sex, drugs & rock 'n roll. Anno 2007 is het knuffelen, een pilsje op zijn tijd & zet de muziek wat zachter, ik heb hoofdpijn.

Weer festival / Festivalweer.

Ik heb een vriend (nee, ik noem geen namen) die constant loopt te zeiken over het weer. Morgen gaan we met een zevental jongens naar het legendarische popfestival Rock Werchter in Belgie. Volgens mijn vriend, die niet eens bij het KNMI werkt krijgen we een festival met slecht weer. Hij wil de tropische waarden van vorig jaar, toen Rock Werchter meer leek op een oven dan op een festival. Hij moet niet zo zeiken. We krijgen deze editie Beastie Boys, Pearl Jam, Metallica en nog veel meer goede bands voor de kiezen. Wat maakt het uit of we van tijd tot tijd een buitje krijgen tijdens dit bachanaal? 75% van de zuivere festivaltijd ligt hij toch in zijn tent om zijn roes uit te slapen. Hij moet maar eens gaan solliciteren bij Kodak. Daar zullen ze vast wel een baan als negatief voor hem hebben. Klik hier om de foto's van vorig jaar te bekijken.

Bosje.

Zo af en toe kom je er als man niet onderuit om wat leuks voor je vrouw mee te nemen. Vrouwen zijn gek op cadeautjes en de kans op een dampende neukpartij is dan ook het grootst wanneer je thuis komt met een flesje parfum of een bosje bloemen. Parfum is tegenwoordig aan de prijzige kant, maar bloemen daarentegen liggen overal voor het oprapen. Daarom ben ik vanmiddag even gestopt bij de spoorwegovergang op een drukke verkeersader in mijn woonplaats. Er lagen meer bloemen dan bij de gemiddelde bloemist. Ik hoop dat ze het bosje mooi vind.

Hastala Vista.

Computers worden niet trager met de duur. Wij worden ongeduldiger. Ik heb best veel geduld, want ik ben al bijna tien jaar bij dezelfde vrouw. Toch heb ik een nieuwe laptop gekocht die sneller moet zijn dan mijn oude, maar het interesseert me eigenlijk geen snars. Ik heb alle tijd van de wereld. Ik heb geen kinderen en doe niet aan sport. Een CD downloaden gaat altijd nog sneller dan er een kopen bij een platenzaak. Daarom heb ook geen computer met Vista genomen, maar gewoon met XP. Vista is geldklopperij van ome Bill. Vista is niets nieuws onder de zon. Je hebt niets meer aan je software en Vista is te duur. Ik geloof dat ome Bill zat dollars op de bank heeft staan. Daarom blijf ik lekker conservatief doormodderen. Succes ome Bill, probeer het maar bij die selfmade yuppen waar de MediaMarkten mee uitpuilen.

Schoolbank.

MSN, Hyves, Dienstmakkers en Schoolbank.nl. Waarom zoekt iedereen toch contact met mensen die vroeger tot vervelens toe je omgeving vervuilden? Zijn we dan zo eenzaam, of zo ongelukkig in het leven of hebben we zo'n klotehuwelijk dat we naarstig op zoek gaan naar dat ene vriendje, dat meisje dat je ontmaagd hebt in het fietsenhok, of wil je nog een keer lunchen met dat collegaatje dat alleen maar vastgebonden wilde worden. Echt zielig. Gisteren heb ik me ingeschreven op Schoolbank.nl. Niet dat ik op zoek ben naar Inge met die grote tieten, die me nog gepijpt heeft op het toilet van de MTS. Zeker niet. Ook zoek ik geen contact met Robert en Sander, waar ik vroeger soldaatje mee speelde hele veldslagen mee uitvocht en mijn jeugdliefdes kunnen me helemaal gestolen worden. Hadden ze me maar niet moeten dumpen voor een nog grotere puistenkop. Wat me wel leuk lijkt is een reunie van de lagere school. Ik trek die dag mijn trouwpak aan, huur een dikke Mercedes bij Hertz en vraag aan het thuisfront of ze me om de vijf minuten wil bellen. Ik hoef dan alleen 'kopen' of 'verkopen' te roepen en mijn beschadigde reputatie is eindelijk weer hersteld.

Liegebeest.

Bij mij op het werk, werkt iemand met een ziekelijke drang tot het vertellen van leugens. Ik ken deze collega pas amper, nog geen twee weken en ik weet nu al alles van hem. Omdat hij nooit dezelfde verhalen vertelt, kwam ik er al snel achter dat hij leugens vertelt. Niks mis mee, een leugentje om bestwil, maar hij spant de kroon met het vertellen van onwaarheden. Zo is hij bij zijn vorige werkgever uitvoerder geweest met 24 man onder zich, terwijl hij een paar uur later vertelt dat hij niet op grote projecten zat. Waar liet hij die 24 man dan? Zijn zus is getrouwd met een miljonair en ik hoor iedere dag de grote verschillen in het salaris van zijn vriendin en van de megasalarissen die zijn vader schijnt te betalen. Het kan de alom gevreesde Utrechtse blufmentaliteit zijn, maar goed. Vorige week moest hij naar de tandarts. Hij bleef maar liefst tweeenhalf uur weg, dat kan. Toen hij terugkwam mompelde hij iets over pijn in zijn mond. Nog geen minuut later was hij weer te verstaan en kwam de pijn die dag niet meer ter sprake. Vorige week vrijdag hing hij een verhaal op over zijn oma die op sterven lag. Er was niks meer aan te doen en ze gingen 's avonds de stekker er uit trekken. Dinsdag, de eerste werkdag na Pinksteren vroeg ik hem of hij een goed weekend had gehad. Zijn antwoord was nog net niet euforisch. Hij had inderdaad een lekker weekend gehad. Toen ik hem vroeg hoe het met zijn oma was, begon hij te blozen. ' Die is overleden.' was zijn antwoord. ' Woensdag wordt ze gecremeerd, dus dan ga ik iets eerder naar huis.' Gisteren was het woensdag en is de vrolijke jongen niet eerder naar huis gegaan. Kan iemand mij vertellen of er nog na 16:30 uur wordt gecremeerd, anders denk ik dat ik maar eens met hem ga babbelen voor zijn proeftijd om is en ons bedrijf zit opgezadeld met een pathologische leugenaar.

Veel plezier op de golfbaan.

Een boottocht over de Vecht, langs de poenerige optrekjes van BN-ers, vastgoedmagnaten en van de penose, was gisteren het Laatste Avondmaal van mijn zeer vroeg uittredende en gewaardeerde directeur: John Philips, Sense and Simplicity. De beste man, geen familie van, geeft geen zier om afscheidsrecepties en daar geef ik hem gelijk in. Leuke afscheidsrecepties bestaan niet. Alleen die keer toen mijn opa en oma van vaders kant achter de beukenhaag werden gebracht, toen had ik het voor het eerst in mijn leven naar mijn zin tijdens een afscheid. Maar dit terzijde. De drank stroomde sneller dan de Vecht doet en de luxe hapjes waren van dezelfde klasse als de herenhuizen langs de rivier. Ik denk dat mijn voormalig werkgever toch wel genoot van de gezellige boottocht over een van de mooiste rivieren van Nederland. Zo niet dan heeft hij pech gehad en wij een leuke doorbetaalde middag.

Bokito.

Ik hoop van harte dat die mevrouw die door Bokito is neergehoekt nog lang in het ziekenhuis mag liggen. Wie haalt het nu in zijn botte hersens om een gorilla recht in de ogen aan te kijken. Die mensaap mag dan wel onder ons in de voedselketen staan, zelfs Cassius Clay was jankend naar zijn moeder gerend, na een klap van deze gorilla. Deze mensaap had haar dood moeten meppen met zijn vuisten, waar in Afrika anders toch maar asbakken van waren gemaakt. Jammer dat hij die steentjes gooiende nietsnutten ook niet het licht uit de ogen heeft kunnen slaan. Ik hoorde dat een zielige vader de dierentuin gaat aanklagen omdat zijn zoontje dit traumatische voorval niet kan verwerken. Donder toch op met je nichterige kind. Gorilla's doen niets. Tenminste niet zonder gegronde reden. Een paar jaar geleden had zo'n zilverrug mij ook het licht uit mijn ogen kunnen slaan, maar deed dat verstandigerwijs niet. In het ondoordringbare oerwoud van Bwindi op de grens van Uganda en de Democratische Republiek Congo was ik voor heel even de baas in de jungle. Tenminste dat denk ik, omdat ik dit treffen heb overleefd. Wanneer de zilverrug mij aankeek dan staarde ik niet naar de humusrijke oerwoudgrond, maar gaf ik het beest een van mijn doordringendste blikken. De ranger lag smekend voor me. Hij was constant aan het bidden en mij aan het verzoeken om de zilverrug vooral niet in de ogen te kijken. Ik bleef gewoon doorgaan met mijn gestaar. De gorilla deed mij uit medelijden niets die dag, omdat hij gewoon wist dat ik getrouwd was met die banaan lookalike die onder de muggenbulten naast me zat.

© Nellestijn Fotografie.

Kluun.

Het gebeurd niet zo vaak dat ik een boek in een adem uitlees. Het mooie voorjaarszonnetje en een nieuwe ligstoel in mijn tuin, had er misschien ook mee te maken, maar het feit wil dat Komt Een Vrouw Bij De Dokter van Kluun, een schitterend boek is, dat je gewoon niet weg kan leggen. Ik voel me zelf een aardig grote jongen, maar bij het lezen van dit verhaal over een man wiens vrouw doodgaat aan kanker, kreeg zelfs de emotieloze klootzak die ik denk te zijn, branderige ogen. Het was maar goed dat ik de hele dag een zonnebril droeg.

Mijn woestijn.

Iedere dag kijk ik uit over een eindeloze vlakte. Als mensen mij vragen wat voor soort voortuin ik heb, dan vertel ik hun dat ik een poldertuin heb. Een omgeploegde akker waar nog niets op wil groeien. Eigenlijk zou ik deze Hemelse donderdag moeten benutten om mijn eigen poldermodel een keer te voorzien van planten. Dat zou dus inhouden dat ik vandaag naar die plaatsen moet gaan waar heel Nederland vandaag is te vinden. Om je de waarheid te vertellen. Ik heb helemaal geen zin om te moeten struinen tussen klimheesters en kaapse viooltjes. Ik heb geen zin om tussen vervelende kinderen en hun irritante ouders te moeten zoeken naar bodembedekkers en zakken koeienstront. Ik denk dat ik een yak ga ontvoeren uit de dierentuin en een mongool ga zoeken op de sociale werkplaats. Dan kan ik, wanneer mensen mij vragen wat voor soort voortuin ik heb, antwoorden dat ik een Gobi woestijn tuin heb.

Ik ben mijn krediet kwijt.

Ik ben mijn creditcard kwijt en ik verdenk Liane ervan om hem te hebben verloren op het vliegveld vorige week. De rekening hangende aan de creditcard is inmiddels geblokkeerd, maar toch heb ik even doodsangsten uitgestaan. Voor hetzelfde geld, heeft de een of andere onverlaat via mijn creditcard allerlei goederen gekocht op het internet. Creditcards zijn in mijn ogen de meest onveilige betaalmiddelen die er zijn. Ze zijn ooit uitgevonden voor mensen die weinig te besteden hebben, al doet men net alsof in het bezit zijn van een creditcard, laat zien hoe welvarend iemand is. Iedereen met een creditcard staat zelfs geregistreerd bij het BKR in Tiel en dat zullen de meeste mensen stellig ontkennen. Ik geeft toe, het is verdomd handig om iets te kopen op het internet en zeker op vakantie heb ik het pasje altijd bij me voor noodgevallen. Toch ben ik iemand voor travellercheques. Deze zijn over de hele wereld verzekerd tegen diefstal en ik kan ze inwisselen op de gekste plaatsen. Aan Visa heb je niets in het oerwoud van Bwindi, of in de Thar woestijn. Ze accepteren zelfs geen creditcards in de bordelen van Phnom Penh.

Weer aan de zuip.

Vorige week vrijdag heb ik 's middags in de whiskyproeverij van een klant, de geneugten leren kennen van het drinken van whisky. Omdat mijn werkzaamheden bij deze klant tot zijn volle tevredenheid waren afgerond kreeg ik een aardigheidje. Twee flessen Schotse whisky en niet de minste. De eerste is een Dalwhinnie en is een Single Highland Malt Whisky die 15 jaar op het vat heeft gelegen. De tweede is een Lagavulin van 16 jaar oud en dat is een Single Islay Malt Whisky. Bij de twee flessen zaten twee originele glaasjes met dekseltje en een flesje Schots bronwater met bijhorende pipet. Zeg nou zelf, wanneer je dit leest krijg je toch ontzettend dorst?

Lieve Mona.

Ik heb samen met de buurman een laurierkers gekocht. Voor de lezers zonder groene vingers: Dit is een haag, die we gebruiken als erfafscheiding en die ook groen in beide tuinen brengt. De laurier groeit tot bijna twee meter en behoudt zowel 's zomers als 's winters zijn groene blad. Dus hoeft de buurman en ook ik niet te vrezen voor schending van de privacy en kan Liane lekker topless in de tuin liggen. Nu wil het feit dat de haag niet zo snel groeit als verwacht. De haag staat in goede tuinaarde, gekregen van mijn vriend Speklap en is ook nog eens bemest. Toch wil de haag niet groeien en ik ben er nu achter hoe dat komt. Mijn hersenloze buurman geeft de planten water in de brandende zon en dat schijnt volgens de almanakken niet goed te zijn. Heeft iemand een idee, wat ik moet doen?

Het tellen is gestopt.

Een tegenvallend weekend, pilsdrinkendtechnisch gezien. De whiskyroes van vrijdagmiddag is er de oorzaak van dat ik een slechte start had. De zaterdag was ook niet hoogstaand, maar het schitterende weer op zondag heeft een hoop goed gemaakt. Dit weekend was goed voor een teleurstellende 7 glazen Heineken Extra Cold van een bevroren tap en 36 flesjes, te weten Heineken, Amstel en Dommelsch. Volgende week komt mijn heroineverslaving aan bod.

Het tellen is begonnen.

Aankomend weekend zal het waarschijnlijk niet zo warm worden als vorig weekend. Toch zullen de nodige glaasjes bier weer in de man verdwijnen. Kroegbezoekje hier, visite daar of onderuitgezakt op de bank, het leek me leuk om al die glaasjes en flesjes een keer te tellen. Dan kan ik een keer mee doen met al die onzinnige drinkwijzers en alcoholtesten op het internet en eindelijk een keer hoger scoren dan met de IQ testen. Denk je te weten hoeveel glaasjes en flesjes bier ik van vrijdagavond 17:00 uur tot zondagavond 24:00 uur weet te verorbereren, dan maak je kans op exclusieve Tiger Beer viltjes uit Cambodja. Ik zal niet schrijven met een hark, maar vergeef me wanneer ik de tel kwijt raak. Maandag zal ik mijn alcoholprobleem publiceren.

Gas geven.

Ik ben wat later thuis dan normaal en dat komt omdat ik de hele avond al rondjes aan het rijden ben in mijn auto. Nutteloos? Helemaal niet. Ik draag gewoon mijn steentje bij aan de opwarming van de aarde, want de tropische waarden van afgelopen BBQ weekend die liggen mij wel. Zet de rosé maar koud en leg het vlees in de marinade, dan start ik zo nog even de wagen.

Stomme eikels bij de Free Record Shop.

Van heinde en verre komen de mensen naar mijn woonplaats omdat je hier zo leuk kan winkelen. Ik vraag me af waar die mensen dat op baseren want zo is er in mijn woonplaats geen fatsoenlijke platenzaak te vinden. De Free Record Shop ligt vol met DVD's en computerspelletjes en ze hebben er minder muziek dan dat er bij mij thuis in de kast staat. Het personeel dat achter de balie staat heeft het IQ van een fruitvliegje. Laatst had ik mijn meisje op pad gestuurd om de pas uitgekomen CD van Parkzicht te halen. Parkzicht was begin jaren 90 een club in Rotterdam, die vooruitstrevend was op het gebied van house. Parkzicht was de housetempel en een plek waar hardcore werd uitgevonden en waaruit de gabbercultuur is ontstaan. De onnozele achter de toonbank vroeg aan Liane of Parkzicht een nieuw nederlandstalig bandje was? Nee, natuurlijk niet stomme eikel. Parkzicht was de plek waar mijn man, begin jaren 90, strak van de pillen stond te stuiteren op de toen nieuwe en vooruitstrevende elektronische muziek. Ze zal dit niet zo hebben gezegd, maar het is wel zo. Dat ongeinteresseerde volk achter toonbanken heeft totaal geen affiniteit met de producten die ze moeten verkopen. Daarom is het toch niet gek dat mensen muziek gaan downloaden?

   

Als je hier vroeger ook kwam moet je deze drie schijfjes kopen. Maar niet bij de Free Record shop.

Het Huis Van De Heer.

Het gebeurt niet vaak dat ik op zaterdagochtend in de auto zit. Toevallig moest ik naar Amersfoort om wat planten op te halen voor mijn tuin en zodoende zat ik 's ochtends vroeg in de auto. Zoals altijd heb ik de radio op 3FM staan en dit keer luisterde ik naar het programma Het Huis Van De Heer. Zoals bij zoveel radioprogramma's had ook discjockey Sander de Heer, dit keer een prijsvraag met een mooie prijs. De vraag was: Dit weekend word de wedstrijd Rangers tegen Maple Leafs gespeeld in New York. Over welke sport hebben we het hier? Nu ik helemaal niets met deze tak van sport heb, was ik wel op de hoogte van het antwoord. Het gaat hier over ijshockey en in een vlaag van verstandsverbijstering SMS-te ik het antwoord naar 3FM. Een kwartier later werd ik teruggebeld door iemand van 3FM, maar al snel werd de verbinding verbroken. Er werd niet meer teruggebeld. Jammer, dacht ik, ik zag mezelf al naar New York vliegen, want dat was de prijs die er te winnen viel. Niet beter dan Eeuwige Roem, maar toch een mooie prijs. Zaterdagavond ging de telefoon weer. Het was de producent van Het Huis Van De Heer met de mededeling dat er een grote fout was gemaakt tijdens de uitzending. Het bleek dat ik de enige was die het goede antwoord had ge-SMS-t. Of ik woensdag in de gelegenheid was om naar Schiphol te komen. Ik had namelijk twee kaartjes gewonnen voor de wedstrijd Rangers tegen Canadiens in het wereldberoemde Madison Square Garden op donderdag. Natuurlijk kan ik naar New York. Die ijshockeykaartjes verkoop ik wel op de zwarte markt en dan gaan Liane en ik lekker stappen met mijn vrienden van Cosa Nostra in Mullberry Street.

Kartrekkers.

Een goede collega van me heeft ontslag genomen en deze week voor het laatst bij ons gewerkt. Hij is de dagelijkse polonaise op de autosnelwegen beu en daar kan ik hem geen ongelijk in geven. Een andere goede collega heeft ontslag genomen en gaat voor zichzelf beginnen. Met gemengde gevoelens zie ik deze twee kerels weggaan. Jarenlang heb ik met hun gewerkt, gelachen en goede gesprekken gehad onder het genot van weet ik veel hoeveel flesjes Hertog Jan. Met stelligheid durf ik te zeggen dat wij altijd de kartrekkers binnen het bedrijf waren. Ook al werd de kar vaak tegengehouden en werden de karrewielen gesaboteerd, wij bleven trekken. Ik heb onenigheid met ze gehad, soms hadden we te diep in het glaasje gekeken, we hebben noeste arbeid verricht, maar we hebben vooral gelachen. Ik kan een boek vol schrijven over onze belevenissen tijdens het werk en na werktijd. Die twee collega's die weg zijn/gaan hebben dezelfde functie als ik en ik zie een hoop werk op me afkomen nu zij weg zijn/gaan. Ik vind het jammer dat ze weg zijn/gaan, want ik kan goed met beide opschieten. Toch kijk ik naar de toekomst. Want stilstand is immers achteruitgang. Een rekenwonder ben ik niet, maar ik weet wel dat dit mijn baas weer twee dikke salarissen en de kosten van twee leasebakken scheelt. Misschien kan ik iets van hun salaris er bij krijgen? En met een Aston Martin (met trekhaak) ben ik ook al dik tevreden. Ik vermoed dat je kan lezen en daarom hoop ik dat je dit leest John (de directeur) en mij als een zorgzame vader in de armen sluit. Want zoals je ziet: De wereld lonkt.

Heb je ooit pindasaus van de kont van je collega gelikt, of zijn schaamhaar opgerookt. Ik heb dat wel bij hem gedaan...

Jeuk aan mijn anus.

Heb je wel eens last van jeuk aan je anus? Nee? nou ik wel. Omdat ik niet snel bij een huisartsenpost naar binnen stap ben ik even gaan Googlen. Het kan komen doordat ik, A: mijn reet niet goed schoonmaak, of B: mijn reet te goed schoonmaak. De wormpjes, allergieen en andere aandoeningen heb ik even uitgeschakeld. Ik ga voor het te veel/te weinig hygiene verhaal. Kan iemand mij vertellen hoe ik van die jeuk afkom zonder een te smerige anus, maar ook zonder te veel gepoets?

Toiletpapier.

Vorige week was het Boekenweek en wanneer je dan ergens, vaak in de betere boekhandel, een boek koopt, dan ontvang je het gratis Boekenweekgeschenk. Ik kocht voor 20 euro Moord Duiding van Jed Rubenfeld, volgens de kaft een ambitieuze pageturner, die van het begin voortjaagt met een dwingende plot en intrigerende karakters, maar ook met ideeën. Het zal wel. Ik kreeg in ieder geval het geschenk. Iets van Geert Mak en volgens de achterkant gaat het geschenk over een brug. Knap dat iemand 88 pagina's kan vol schrijven over zo iets als een brug. Ik vraag me af of er mensen zijn die het Boekenweekgeschenk ook daadwerkelijk lezen? Ik in ieder geval niet. De geitewollensokkenlucht die ik altijd ruik bij schrijvers van het Boekenweekgeschenk, kan ik niet uitstaan. Die literair verantwoorde geschenken liggen bij ons thuis op het toilet. Mocht ons wc papier op zijn, dan zorg ik er wel voor dat we geen vieze billen hoeven te hebben.

De rijzende ster.

Sinds mijn notering in de weblog Top 50 is het voor mij geen doen meer om normaal over straat te gaan. Op straat word ik herkend en ik krijg een tennisarm van het handtekeningen uitdelen. Als ik een kratje bier ga halen bij de C1000, laten kwijlende huisvrouwtjes mij voor gaan en zie ik het meisje achter de kassa met haar hand in haar broekje zitten. Honderden groupies, en dan vooral puberende meisjes liggen in slaapzakken bij mij thuis op de stoep te wachten, tot ik in mijn Focus stap om naar mijn werk te gaan. Je ziet die teleurgestelde oogjes, maar waarom zou ik nu ineens Mercedes of Bentley gaan rijden? Ondanks mijn succes in weblogland, blijf ik dezelfde arbeidersjongen die ooit opgroeide als zoon van een automaterialenverkoper/journalist/fotograaf en een tekstverwerkster. Door mijn deugdelijke christelijke opvoeding in een echte volksbuurt, waar straatvechten hand in hand ging met een bezoek aan de Zondagschool, ben ik dan ook niet bang om ten onder te gaan aan de 'vlucht' der verdovende middelen. Ik kan het nu tenminste betalen.

Plaats 47 in de Weblog Top 50.

Ik ben zo trots als een hond met zeven lullen, of hoe was dat gezegde ook al weer? Volgens de statistieken van web-log.nl, staat mijn weblog in de weblog Top 50 op plaats 47. Kidtwist.web-log.nl hoort op het moment bij de 50 best belezen weblogs in Nederland. Van de 360.726 weblogs heb ik dus een redelijk tot goed weblog. Ik ben beter belezen dan het weblog dat ex-mafiabaas Steve Brown er op na houdt. Brown moet het doen met plaats 50. Het zat er aan te komen met iedere dag meer dan 450 unieke bezoekers. Deze notering is van 17 maart en ik hoop dat ik deze stijgende lijn vol kan houden. Het zal wel van korte duur zijn en morgen zal ik wel weer vervangen zijn door een beter weblog, maar toch. Bedankt beste lezers. De champagne gaat vanavond open in huize Kidtwist.

Eikel.

Ik kan me niet herinneren wanneer ik me voor het laatst heb ziek gemeld op mijn werk. Ik ben niet iemand die om het minste of geringste thuis blijft. Kwestie van een goede opvoeding en mentaliteit denk ik. Toch houd het een keer op. De hele week loop ik al met het zweet dik op mijn voorhoofd en met benen die me bijna niet meer kunnen dragen. Ik kwam gisteren thuis als een wrak en 's avonds leek het alsof ik langzaam dood ging. Vanochtend werd ik badend in het zweet wakker, met een hoofd waar Keith Richards jaloers op zou zijn. Ik heb de knoop doorgehakt en heb me keurig voor 6:30 uur 's ochtends ziek gemeld. Een paar uur later krijg ik een SMS van mijn directe leidinggevende.

Denk jij dat je er morgen weer bent, anders moet ik de afspraken omzetten? Beterschap!

Wat denkt die gozer wel met zijn 'beterschap'? Woorden, daar koop ik niets voor. Stuur liever een leuke fruitmand, of zo'n lullige beterschapskaart die na het openklappen een leuk versje afspeelt. Dat zijn dingen die mij als ondergeschikte weer op de been krijgen. Ik hoop dat ik snel weer beter ben. Dan kan ik me weer voor de volle 200% inzetten, want zonder mij is ons bedrijf ten dode opgeschreven.

Ik hoop dat ik snel weer terug ben tussen al mijn fijne collega's (zowel op de werkvloer als die van het kantoor).

Misschien houdt ze er een leuk truitje aan over?

Liane de jobhopper is aangenomen bij een nieuwe werkgever. Ze gaat werken bij de DSB Bank. Je weet wel, dat bedrijf van Dirk Scheringa, directeur van velerlei kredietverschafferijen en voorzitter van de Alkmaarse Eredivisie club AZ. Binnen twee maanden gaat ze beginnen bij de DSB Bank en gaat ze medeverantwoordelijk worden, om nog meer mensen met leningen, hypotheken en enorme schulden op te zadelen. Ik dacht altijd dat ik het enige zwarte schaap in de familie was, maar Liane blijkt ook geen medelijden te hebben met onze medemens. Daarom breng ik een toast uit op Liane. Dat ze maar veel families in de goot mag helpen.

Een lesje in management.

Even een kleine pauze in de wervelende Rock Quiz. De stand is af te lezen in de bovenstaande gravure. Morgen gaat de quiz der quizzen weer verder en maak je weer kans op mooie prijzen. Even iets anders. Het was afgelopen donderdag Nationale Complimentendag. Een initiatief van een manager met te veel vrije tijd. Nu ben ik een manager op een bouwplaats/werkvloer, dat met een mooi woord uitvoerder word genoemd. In het Engels heet mijn functie General Foreman en dat vul ik altijd vol trots in op douane formalieren wanneer ik in het buitenland ben. Je ziet Afrikaanse douane beambten me voorzichtig opnemen. Ze denken dan dat ik een generaal ben uit de US Army met veel macht en connecties, maar dit terzijde. Ik heb afgelopen donderdag niets anders gedaan dan het gepeupel om mij heen complimentjes geven. Zelfs als zij dit niet eens verdienden. Ik voel me hier niet goed over. Ik ben namelijk van mening dat je mensen tot de grond toe moet afbranden als ze iets fout doen. Het eerste foutje kan nog door de beugel, maar wanneer er een tweede fout of een derde, er direct op volgt, dan moet je als leidinggevende de foutmaker grondig afstraffen. Het beste kan dit verbaal en zonder geweld. Schelden doet echt zeer. Ik kan het zien aan hun betraande ogen en beteuterde gezichten. Lekker he. Van mij mag het weer maandag zijn.

Randdebiel.

Er waren eens zes randdebielen die samen kaartjes kochten voor een rockfestival in de zomer. Nu was er binnen dat clubje een nog grotere randdebiel. Hij kocht twee extra kaartjes voor twee nog grotere (het kan haast niet) randdebielen. Blijkt dat we nu met z'n achten gaan. Tijd om vanmiddag klokslag 16:00 uur een spoedvergadering te beleggen.

De randdebiel vorig jaar op Rock Werchter.

Volwassen?

Het is weer weekend en dat belooft weer twee volle dagen vol uitspattingen en overmatig alcoholgebruik. Word eens volwassen Kidtwist. Ik hoor het je denken, maar waarom zou ik? Volwassenen helpen de maatschappij om zeep. Kinderen doen dat niet. Volwassenen gaan in de politiek, beginnen oorlogen, gaan vreemd en beroven banken. Het broeikasprobleem komt door papa's auto en doordat mama een kouwkleum is en constant de kachel op levensgevaarlijk heeft staan. Wil ik daar bij horen? Nee.

Ja, ik heb ook een auto. Maar die is van de leasemaatschappij. Deze maatschappij is verantwoordelijk voor de uitstoot van CO2, niet ik. Ik heb de auto van mijn baas gekregen, dus die is medeverantwoordelijk. Zo zie je maar alle ellende wordt veroorzaakt door volwassenen. Aannemende dat mijn directeur en de mensen van de leasemaatschappij boven de 18 zijn.

Vorig weekend heb ik mij, als echte volwassene, dusdanig misdragen dat een vriend van mij, de hele week met striemen op zijn toch al vette pens, heeft moeten lopen. Ik heb hem met mijn riem geslagen en naar het schijnt doe ik dat vaker tijdens bachanalen. In tegenstelling tot mij heeft deze vriend de eindstreep niet behaald. .

Ik hoop dat hij dit weekend eens karakter gaat tonen.

Vorsprung durch technik.

Ik heb niets, maar dan ook helemaal niets met mobiele telefoons. Ik denk dat ik een van de weinigen ben, die niet om het jaar, een ander (gratis) mobieltje krijg bij weer een nieuw en veel te duur abonnement. Ik ben wel in het bezit van een mobieltje en die is ook gratis, by the way. Mijn telefoon is eigendom van de zaak, maar ik kan er wel mee doen en laten wat ik wil.

Eigenlijk zie ik er het nut niet zo van in, om overal maar bereikbaar te zijn. Ik stel ontzettend prijs op mijn privacy en rust. Zelfs in mijn stoomcabine zit een telefoonaansuiting, maar die gebruik ik niet. Wanneer ik onder de douche sta heb ik niet de behoefte om telefoongesprekken te voeren. Die behoefte heb ik eigenlijk nooit. Ik ben kort van stof wanneer ik aan het telefoneren ben en om je de waarheid te vertellen: ik kan mijn aandacht niet bij het gesprek houden.

Fabrikanten van die ordeverstoorders pimpen hun GSM's tegenwoordig op met allerlei zinloze nuttige technologie. Leuk, foto's maken met je mobiel. Het zal de toekomst wel zijn maar ik heb geen zin om vakantiefoto's te bekijken van vrienden/familie die gemaakt zijn met een mobiel. Ze zijn nooit scherp. Als fotograferen met een mobiel telefoontje je van het was, waarom fotograferen profs als Anton Corbijn dan nog steeds met spiegelreflexcamera's? 

Deze week kreeg ik een nieuw mobieltje van de zaak. M'n oude was hoognodig aan vervanging toe. Twaalf meter vrije val vanaf een steiger en een half uurtje ondergedompeld in een glas bier gaat zelfs de beste GSM niet in de kouwe kleren zitten. Ik ben als een kind zo blij met m'n nieuwe telefoon en om je de waarheid te vertellen. Waarom? Er zit een FM radio ontvanger op. Leve de mobiele telefonie.

Een pakketje schroot met een dun laagje chroom.

Gisterenavond was het mijn bedoeling om net als vele donderdagavonden, de avond, al bier drinkend door te brengen met een stel vrienden. Die avonden, die we vullen met slap geouwehoer terwijl er goede muziek op de achtergrond speelt, die koester ik. Zo af en toe schieten die avonden er bij in en dan geven we als reden op dat we uitgeblust zijn en moe van een week hard werken. Gisterenavond was ik niet moe (waarschijnlijk niet hard gewerkt) en daarom had ik zin om blauw te worden. Het zou rustig worden want Nummer 1 was een weekje op vakantie met de Berner Sennen Hondenclub. Omstreeks het middaguur werd ik gebeld door Nummer 2. Nummer 2 klonk niet ziek, maar melde zich af met de mededeling dat hij griep had en waarschijnlijk zelfs zaterdag nog ziek zou zijn. Knap, hoe hij die diagnose op eigen houtje had vastgesteld. Misschien is een baan in de gezondheidszorg iets voor hem? Zoals zo vaak was mijn laatste sprankje hoop gevestigd op Nummer 3. Ik was er stellig van overtuigd dat Nummer 3 het niet zou laten afweten op onze heilige donderdagavond. Mijn hart brak in duizend stukken toen ik vernam dat hij onderweg was naar Utrecht. Hij ging samen met zijn vrouw een hapje eten en daana slenteren in de IKEA. De hele week heeft hij daar tijd voor en wat doet iemand die beweerd een vriend te zijn? Juist, de heilige donderdagavond vullen in een meubelparadijs terwijl hij door zijn vrouw, van billy boekenkast naar ektorp chaise-longue wordt gesleept. Ik kan je vertellen dat ik me gisterenavond in slaap heb gehuild en dat de keiharde waarheid van het liedje Vriendschap van Het Goede Doel me met de neus op de feiten heeft gedrukt.

De Televaag.

Als trouw lezer van het Algemeen Dagblad verwonder ik me iedere dag over het verschil in kwaliteit met bijvoorbeeld De Telegraaf. De Telegraaf is de krant, die de meerderheid van mijn collega's lezen en trouwens ook de meerderheid van krantenlezend Nederland. De verschillen tussen de twee ochtendbladen zijn enorm. In het AD staan nieuws, reportages, achtergrondnieuws en niet zoveel advertenties. In De Telegraaf staan roddels, achterklap, uit het verband gerukt nieuws, sensatieverhalen en teveel overtollige advertenties.

Ik bekijk De Telegraaf en haar lezers dan ook altijd al ware het melaatsen. Simpel leesvoer voor simplistisch klootjesvolk. Het is bekend dat er nieuws in De Telegraaf staat dat nooit is nagetrokken door journalisten. De krant puilt uit van de roddels en achterklap en onzinnige ditjes en datjes over bekende Nederlanders. Deze week stond er op woensdag op de voorpagina van het AD: Balkenende IV Compleet, met daarbij alle nieuwe ministerposten. Daaronder stond een artikel over snellere toestemming voor levensverlengende operaties bij kankerpatienten.

De voorpagina van De Telegraaf daarentegen werd versierd ontsierd met een levensgrote foto van een puberachtige knaap die met een grote bos bloemen, Belinda Meuldijk, de ex van zanger Rob de Nijs, ten huwelijk vroeg. Tevens was het die dag voorpaginanieuws dat Tatjana een nieuwe lover heeft. Lekker belangrijk. Mijn minachting naar De Telegraaf en haar lezers heeft zijn toppunt bereikt.

Uit z'n verband gerukt dag.

Valentijnsdag. Wat een onzin en ik kan je vertellen, ik doe er niet aan mee. Ik laat mij niet door de middenstand voorschrijven dat ik een cadeautje of bos bloemen voor mijn vrouw moet kopen. Ik bepaal zelf, op een door mij gekozen datum wel, of ze het waard is om te verwennen.

Het is trouwens binnen onze relatie volkomen zinloos om met een cadeautje of bosje bloemen op de grond te vallen en middels een obade laten weten dat we van elkaar houden. Laatst kwam ik thuis met een bosje bloemen. Wat denk je? Vraagt ze aan me: 'Nou moet ik zeker met mijn benen wijd?'

'Hoezo? Heb je geen vaas dan? Vroeg ik.

Dave: Epiloog.

Sinds vandaag ben ik voorstander van voorbehoedsmiddelen, kapotjes, spiraaltjes, geboortebeperking, abortus, kinderen te vondeling leggen en Ter Beschikking Stelling voor ieder kind onder de zes. Leefden we maar onder het 1 kind politiek regime van Grote Roerganger Mao Zedong. Dat waren nog eens tijden.

Ik heb de nacht moeten doorbrengen in mijn bureaustoel omdat onze vijfjarige logee Dave, in mijn bed en tegen mijn vrouw aan, in de lepeltjes houding lag na te genieten van een spannende tekenfilm. Ik heb daarentegen de vele honderden foto's die ik 's nachts van het knaapje heb gemaakt, verkocht aan een Russische website exploitant. Van dat geld kan ik waarschijnlijk een nieuwe auto kopen.

Toch mag ik niet klagen over het ventje en mag hij de volgende keer weer logeren. Maar toch heb ik liever dat zijn moeder een keer blijft slapen.

En als je dan toch in bed pist. Niet aan mijn kant!

Dave: Proloog.

Goed nieuws. Ik word vandaag vader...

Nee, Liane gaat niet werpen. We krijgen het zoontje van vrienden te logeren. Het opdondertje is vijf jaar oud en luistert naar de naam Dave. Eigenlijk luistert hij helemaal niet, maar goed.

Wanneer het ettertje en ondergetekende elkaar treffen dan is het net alsof Muhammed Ali zijn beroemde gevecht in Kinshasa had tegen George Foreman. Het is dueleren met open vizier. Schumacher versus Damon Hill, Luckey Luke tegen de Daltons en CDA contra de PvDA.

Toch is het surrogaat vaderschap best makkelijk. Je sleept het ettertje mee naar de McDonalds, stouwt hem vol met Happy Meals, duw hem een paar minuten onder water in een veel te heet bad en parkeer hem daarna, met derdegraads brandwonden, bij Liane in bed om de tekenfilm Over The Hedge te kijken.

Ik, zei de gek, blijf wel wakker om de monsters weg te jagen en om af en toe zijn knuffelbeest te voorzien van borrelnootjes.

Karel Ots en zijn Berner Sennen hondenclub.

Om nog even in de zeik je vrienden af logjes te blijven. Mijn goede vriend Gert, op het internet beter bekend als Karel Ots, heeft een Berner Sennen. Voor de mensen die niets weten van African wildlife. Een Berner Sennen is een hond. Geen zeehond, of een hond in de pot, maar een doodgewone, smerig ruikende, verharende, kwijlende en veelvraterige hond. Haar naam is Bowie, ik denk vernoemd naar de zanger.

Wat veel mensen niet weten van Karel Ots, is dat hij zijn spaarzame vrije tijd besteed aan het uitlaten van zijn Berner Sennen in het bijzijn van andere Berner Sennen tifosi. Mensen, met net als Karel Ots, een mooie bodywarmer aan, met achterop de kwijlende kop van een Berner Sennen geborduurd. Aan de rand van het uitlaatplaatsje, hebben deze hondenfanaten hun stationwagons, met hekwerk in de kofferbak, geparkeerd naast een door hun kwijlbeesten, ondergepiste boom.

Karel Ots vindt het heerlijk om samen met gelijkgestemden zijn hond uit te laten. Om samen met zijn hondenclub vrienden van gedachten te wisselen over welke Peddigree Pal brokjes het beste zijn voor Bowies mooie vacht. Het hoogtepunt van deze trefffen zijn altijd het honderd meter stokjes weggooien met hindernissen. Uitgeput na een dag vertier en pootjes geven vallen Bowie en Karel Ots 's avonds samen in slaap in de hondenmand.

Zeg Karel Ots, zuipen die Berner Sennen Club jongens niet of zo? Dat doe je namelijk altijd met ons.

Juist Bowie, met de staart tussen de poten weg van die vreselijke club.

© Tamara Kok

Het kraaiennest.

Maandag, dramaandag. Wel eens twee uur vast gezeten in een hoogwerker waarvan de hydraulische pomp naar de verdommenis is gegaan? Nee? Nou ik wel en ik kan je vertellen dat is geen pretje met die waterkoude lucht van vanochtend. De batterij van mijn mobieltje was weer eens leeg en in de woningen van de flat waar ik naast hing te slingeren was geen ziel te bekennen. In de diepte onder mij waren wat mensen van de groenvoorziening van UW Groen aan het werk. Zij zagen er zelfs vanuit mijn kraaiennest best onnozel uit, maar ik had goede hoop.

'Zeg vriend, zou je voor mij even willen controleren of er nog stroom op dit kloteding staat.' Schreeuwde ik in de diepte. De man stopte met harken en keek om zich heen. Wie had hem durven storen tijdens zijn gehark?

'Hier boven je.' Ik kon al een tijdje geen kant op en was blij dat ik mijn shag had meegenomen in de hoogwerker. 'Wil je even kijken of er stroom op staat?' Vroeg ik hem nog een keer en wees naar een stoppenkast.

'Daar heb ik geen bevoegdheid voor.' Was de mans antwoord en hij ging weer verder met harken. Omdat mijn mond open viel van stomme verbazing, viel mijn shaggie naar beneden in de diepte. Dit ging je niet menen? Hij heeft geen bevoegdheid.

Waarom werden zulke randdebielen niet geëuthenaseerd maar kregen zij een hark in de handen gedrukt en de opdracht om te harken en vooral geen mensen in nood te helpen?

Lekker kan ook gezond zijn.

Het is vrijdag en zowel Liane als ik hadden geen zin om te koken. Dan maar naar de snackbar om een vette hap te gaan halen. Zoals zoveel oeroude Hollandse cafetaria's, is ook de snackbar waar wij ons cholesterol (zo goed Mack?) gehalte om zeep helpen, in handen van Chinezen. Chinezen zijn gastvrije en ondernemende mensen die onze ingekakte frikandellen en patatje met cultuur weer aan het reanimeren zijn. Op de uitklapfolder, annex menukaart van Cafetaria 't Hoekje (Chinezer kan het niet), staat bovenaan het dubbelgeklapte A3-tje: Gastheer en -vrouw: Long en Ling. Moet je nagaan, een gastheer die staat te frituren in een snackbar. Op pagina 1 word mij duidelijk gemaakt wie meneer en mevrouw Long en Ling eigenlijk zijn.

Long en Ling Hu zijn al jaren werkzaam in het horecawezen. Long is opgeklommen van afwasser in een Chinees restaurant tot chef-kok van een zeer gerenommeerd Japans restaurant in Utrecht.

Ling heeft jaren in een goed bekendstaande snackbar in de Bollenstreek gewerkt. Verder is zij werkzaam geweest in diverse restaurants. De laatste jaren heeft zij in een congrescentrum in Noordwijkerhout gewerkt.

Vakkennis is dan ook bij beiden ruimschoots aanwezig. Niet alleen om goede frites te bakken maar ook de eigengemaakte gerechten zijn van een goede kwaliteit en goede smaak. Vriendelijkheid en dienstverlening staan hoog in het vaandel bij de familie Hu en hun medewerkers.

Schitterend, we hebben het hier over een snackbar waar je kroketten en halve kippen kan kopen. Toch ga ik de volgende keer naar deze frituurtent met de mededeling aan Long en Ling dat ik namens Michelin een ster kom aanbieden.

Stinkerd.

Om mijn weerstand op peil te houden, neem ik af en toe een teentje verse knoflook. Voor mij geen pillen, vitamine preparaten of andere chemische rommel. Ik zweer bij knoflook, niet de saus bij de shaormatent maar de echte teentjes knoflook.

Afgelopen maandag leek het er sterk op dat ik een 'griepje' onder de leden zou gaan krijgen en omdat ik liever ga werken dan thuis een bedlederige week zou doorbrengen, zag ik mij genoodzaakt om een paar grote tenen knoflook af te pellen en er heerlijk op te kouwen.

De meeste mensen denken bij knoflook aan vampieren en aan een doordringende stank. Ik denk aan lekker eten en aan een duizend jaar oud medicijn. Knoflook reinigt het bloed, zorgt ervoor dat je bloedvaten niet dichtslibben, houden je cholestrolgehalte op peil, gaan verkoudheid tegen en zo kan ik wel blijven doorgaan.

Ik voel me lekker en ben na een nacht goed zweten, want dat doe je van knoflook, de werkweek vol aan het maken in blakende gezondheid. Ik heb alleen een probleem. Niemand wil met mij praten en ze blijven allemaal uit mijn buurt.

Het doorgeefluik.

De geheimzinnigheid van het doorgeefluik in het afhaalgedeelte van een Chinees restaurant heeft mij altijd al gefascineerd. Vroeger als klein ventje vroeg ik me altijd al af wat zich achter het doorgeefluik afspeelde. Ik verzon dan spannende verhalen over triade leden, die met pistolen op de tafel in een rokerige ruimte zaten te gokken, of over kung fu vechtende monniken die werden gemasseerd door mooie oosterse meisjes. Niet lang daarna kwam ik tot de onthutsende ontdekking dat achter dat doorgeefluik, het eten werd klaargemaakt, dat wij kwamen halen. Ik kreeg dan nieuwe visioenen, hoe mooi het zou zijn om achter dat luik, eten te moeten koken en zelf overal van te proeven. Diep van binnen zou ik best wel Chinees willen zijn. Ik had alleen een probleem: Ik sprak hun taal niet.

                                                      

本公司專營歺飲業買賣由專業人仕提供子引

業務包括買賣,歺館,酒店及其他各類飲食行業

經由本公司出賣成功率極高如有不能賣出者則分文不取

320 GB.

Zo af en toe moet je jezelf even kietelen. Dat is nodig om een gelukkig mens te blijven. Mijn baas kietelt me nooit en mijn vrouw ligt voor pampus na haar operatie. Ik zal mezelf moeten verwennen en daarom heb ik mezelf een externe harde schijf, voor mijn PC, kado gedaan. Het hebbedingetje kan 320 GB aan informatie opslaan. Kort gezegd: 64 films, 500 CD's en schrik niet 320.000 foto's.

320.000 foto's. Ik ken mensen die in een heel mensenleven niet eens zoveel kiekjes schieten. Hetzelfde geld voor 500 CD's. Ik ben wel eens in een platenzaak geweest die niet eens zoveel schijfjes in de schappen had liggen. En wat de 64 films betreft: Mijn schoonvader weet niet eens dat er meer dan 64 films zijn gemaakt. Hij denkt dat De Fanfare van Bert Haanstra en en wat films van Bud Spencer & Terrence Hill de enigste films zijn die ooit zijn uitgebracht. Van Stallone, Spielberg en Brando heeft hij nog nooit gehoord.

Ik heb het apparaat, gemaakt door een Eindhovense gloeilampenfabrikant, gekocht bij een vestiging van MediaMarkt. Bij MediaMarkt werkt de zoon van een ex-platenbaas uit mijn woonplaats. Volgens hem was ik de eerste persoon die zo'n externe harde schijf had gekocht. Vreemd, dat vertelde hij mij een paar jaar geleden ook in de platenzaak van zijn vader, toen ik The Dark Side Of The Moon van Pink Floyd kocht. We schrijven begin jaren negentig en volgens hem was ik de eerste die deze plaat kocht. Best wel raar, omdat het album uitkwam in 1973.

Als ze lacht doet het zeer.

Ik heb vandaag lekker een dagje vrij gehad. Waarom? Je hebt net vakantie gehad?

Liane moest vandaag naar het ziekenhuis om geopereerd te worden aan haar eierkoeken eierdoosjes eierstokken. Er zaten wat cystes op en daar had ze last van. Alles is goed verlopen. Operatie geslaagd, patient overleden. Ik heb haar naar huis gebracht waar ze nu ligt te slapen dus het is heerlijk rustig in huize Kidtwist.

Ik heb de chirurg nog gevraagd of dat gat in haar handen ook kon worden dichtgemaakt. Ik kreeg als antwoord dat ik mijn grote bek moest houden. Inderdaad, ook de chirurg was van het vrouwelijk geslacht.

Nu dat hele kippenhok van slag is zal het wel een tijdje handkarren worden. Iemand nog suggesties voor goede websites?

Het begin van een tijdperk.

Ze zijn er bij de steenrijke platenmaatschappijen eindelijk achter dat kopieerbeveiliging, op CD's van hun eveneens steenrijke artiesten, teveel geld kost en de beveiliging toch niet werkt.

Zeg nou zelf. We zijn allemaal niet Roomser dan de Paus. Vroeger, in het tijdperk van de van de glamrock, disco, punk, new wave en de house werd er ook gekopieerd. Toen deden we dat op een cassettebandje, tegenwoordig op een schijfje. Er is in die tijd weinig veranderd. Muziekliefhebbers hebben altijd al gekopieerd.

Je hebt tegenwoordig wel een heleboel mensen, die via de muziek en filmindustrie hun hebberige aard tonen. Ze downloaden honderden CD's die ze nooit luisteren. Ze moeten namelijk de nieuwe Kaiser Chiefs voor release in huis hebben omdat dat stoer is. Ze moeten de eerste Hollywood films al in huis hebben, voordat de rolprenten in de bioscoop draaien. 'Oh, Rocky Balboa en Kill Bill 3, die heb ik al'. 

Vroeger gingen ze niet naar de bioscoop want dat was te duur en een filmpje huren, dat gebeurde alleen met de kerstdagen. Ze zijn blijkbaar tevreden met het kijken naar kwalitatief slechte DVD's en films, vaak opgenomen met een Video8 camera in een bioscoop.

Dit zijn de mensen waar de muziek en filmindustrie nog nooit geen rooie cent aan heeft verdiend of zal gaan verdienen. Ik was altijd bang dat vroeg of laat deze schepselen, de mensen die zo af en toe een CD kopen, naar een concert of de bioscoop gaan, dus de serieuze downloader en kopieerder zouden benadelen met hun hebberige gedrag.

Maar niet getreurd. We kunnen voorlopig nog ongestraft jatten.

Het einde van een tijdperk?

Ik denk dat ik deze week weer eens ga proberen om eindelijk van dat roken af te komen. Ik word ook een dagje ouder en omdat ik weinig zin heb om op mijn vijftigste, of nog eerder aan een vreselijke ziekte dood te gaan, heb ik net een heerlijk pakje Zware Van Nelle met Mascotte vloeitjes gekocht en dat kon wel eens de laatste zijn.

Halverwege dat pakje shag, ga ik nicotinepleisters kopen, want op eigen kracht kom ik deze verslaving niet te boven. Ik heb namelijk best wel wat zelfkennis.

Wanneer ik mijn laatste sjekkie draai van een beetje kruum (shagrokers jargon) is het tijd om de pleister aan te brengen en dan maar hopen dat die dingen beter werken dan de accupunctuur die ik ooit in mijn oorlellen heb gehad. Een beetje steun van mijn zware shag rokende vriend Speklap zou ik ook waarderen in mijn keiharde strijd tegen de tabak vol benzeen en chloriden.

Ik probeer mijn verslaving te overwinnen ten bate van mijn gezondheid. Al moet ik aan hand van een korte berekening ook constateren dat ik er in 2007 ook financieel baat bij zal hebben wanneer ik met een schoon lichaam toch uiteindelijk ook zal sterven.

3 pakjes Zware Van Nelle in de week a  5,60 euro = 16,80 euro X  52 weken = 873,60 per jaar.

 

Solly buulman.

Gisterenavond ben ik met een stel vrienden wezen eten bij de Chinees. Deze culinaire uitspatting is op zich het beschrijven niet waardig, want dan krijg je misschien een verkeerd beeld van mij of van mijn kompanen.

Toen ik na enkele borrels en een heerlijke maaltijd weer thuis kwam, stond boven de CD speler nog steeds het album Pornographic van The Cure te spelen. Ik had 's ochtends de trap naar de eerste verdieping afgelakt en kon dankzij de natte traptreden niet meer naar boven om de naargeestige muziek uit te zetten. Ik had het apparaat in de repeat stand gezet, dus de CD werd telkens herhaald. Ook de volumestand stond net zo hoog als de kilometerstand van een internationale vrachtwagen.

Meer dan veertien uur lang hebben mijn buren kunnen genieten van de naar zelfmoord neigende klanken van Robert Smith en consorten. Ik heb bij mijn buren nog geen aktiviteit waargenomen. Ik hoop niet dat de buurman zich heeft verhangen naar aanleiding van mijn bedrukkende muziek.

Alarm.

Onze woning is naar mijn mening nog beter beveiligd dan Fort Knox. Die bunker waar de Amerikaanse goudreserves liggen opgeslagen. Ons alarmsysteem is zelfs waakzamer dan een gemiddelde Oostenrijkse politiehond. Het systeem is doortrapter dan De Baron uit Bassie & Adriaan, gebruiksvriendelijker dan een Senseoapparaat en goedkoper dan een gemiddelde Volkswagen. Mijn vrouw slaapt er rustiger door en we hebben er weer een afstandsbediening meer bij. Het enige probleem van een alarmsysteem, dat ben ik. Ik kan er niet aan wennen, om het systeem in of uit te schakelen. Iedere ochtend gaat het alarm af, omdat ik met mijn stomme kop weer ben vergeten dat het systeem aan staat. Onze bewegingsmelder ontgaat niets of niemand. Wanneer de sirene aan de gevel een decibelgrensoverschrijdende teringherrie maakt en de stroboscoop in het onding niet zou misstaan op een willekeurige rave, zie ik overal in de straat de lampen in slaapkamers aangaan. En nu snap ik waarom niemand in de straat mij 'De beste wensen voor 2007' toewenst.

Het systeem is bedoeld om dit soort sujetten buiten te houden. Van mij mogen ze binnen komen.

Door het oog van de naald.

Het is best gek om hier uit de media te horen van de bomaanslagen in de Thaise hoofdstad Bangkok. Ik ben net terug uit Bangkok. Liane, of nog erger ik zelf, hadden ook bij die slachtoffers kunnen behoren. We zijn op die plaatsen geweest waar de bommen zijn afgegaan. Het zijn drukke plekken en de ideale doelwitten voor terroristen. Thailand staat al jaren bekend om haar veilige klimaat. Toeristen worden er niet beroofd (behalve door de middenstand), ze worden niet verkracht of in elkaar geslagen. Laat staan dat je kans loopt om opgeblazen te worden. Bommen laten afgaan, dat kan voorkomen in het islamitische zuiden maar daar komt geen hond. Het overwegend Boeddhistische Thailand is een veilig land om door heen te reizen. Ik hoop dan ook, dat ze de bommenleggers te pakken krijgen en ze die gasten als straf, bier laten drinken bij de Cinnamon Bar aan Rambutri Road. Daar schenken ze namelijk het lauwste bier van heel Bangkok.

©  photo by Nellestijn Fotografie

De beste wensen.

Ik heb geen goede voornemens. Goede voornemens zijn nutteloos want je geeft eigenlijk toe dat er iets mis is in je leven. Waarom moeten mensen stoppen met roken op 1 januari, minder vet eten, iets aardiger zijn tegen hun wederhelft, harder gaan werken of meer geld gaan geven aan goede doelen?

Ik stop vandaag niet met roken. Ik ben er namelijk van overtuigd dat ook niet rokers een keer doodgaan. Meer sporten en minder vet voedsel eten is niet goed voor je lichaam. Van sport krijg je blessures en die loop je minder snel op wanneer je naar de snackbar op de hoek loopt. En wat die goede doelen betreft. Ik ben net terug uit een met landmijnen bezaaid land. Slachtoffers krijgen van het Rode Kruis een prothese of een stel krukken die ze gewoon thuis laten liggen, om zich zo zielig voor te doen aan argeloze toeristen.

Cambodja ligt vol met landmijnen. Achtergelaten tijdens de decennia oorlogen.

©  photos by Nellestijn Fotografie

Kerstliedjes.

De Sint en zijn zwarte geteisem zijn nog niet koud het land uit en je hoort ze weer. Ieder radiostation, of het nu de ziekenhuisomroep is, of het de grote jongens in Hilversum zijn. De Last Christmassen en Driving Home For Christmassen schallen zoals iedere december weer door de ether. Ik ga deze pulppop dit jaar wel missen en dan vooral mijn favoriete kerstplaat van Band Aid. Ze zullen dit meesterwerk van Midge Ure en Bob Geldof en supersterren uit de eighties wel niet kennen in Cambodja. Dat nostalgische gerinkel van arresleebellen in een rockplaat, doet het vooral goed met een stel vrienden in de kroeg, op een gure middag. Voor mij de aankomende weken weinig gure middagen. Of de tyfoon Durian moet vanuit Vietnam Cambodja inwaaien.

Jeugdliefde.

We schrijven begin jaren 80. Ik wist dat ik iets had om mee te pissen maar daar hield het allemaal wel mee op. Toch begon ik er in die jaren jeuk aan te krijgen en kreeg ik door dat meisjes ooit door Sinterklaas waren geschapen om ons mannen te behagen. Mijn eerste liefde was dan ook een meisje. Geen gewoon meisje, waarvan er zoveel bij mij op school zaten. Nee, dit meisje was een superster in die tijd. Ze heette Kim en kwam uit Engeland. Waarschijnlijk heeft ze nooit geweten hoe gek ik op haar was maar dankzij haar hit, ga ik nu naar dat land uit haar liedje.

Analgeticum

Ik deed afgelopen week een ontdekking die mij verontruste. Om je de waarheid te vertellen ben ik diep geschokt en zal het nog jaren duren, eer de littekens die deze ontdekking op mijn tere kinderhartje heeft achtergelaten, zullen zijn verdwenen.

Afgelopen week kwam ik erachter dat 90% van mijn vrienden de pijnstiller Ibuprofen, of een gelijksoortig huismerk, preventief gebruikt ten bate van hun te verwachten kater.

90% slikt de roze pilletjes weg, al ware het M&M's en dat doen ze nog voor dat de hoofdpijn is ingetreden. Ze slikken die troep voor het slapen gaan en nadat de dikke ochtendlul is afgeslapt. We hebben het hier niet over aspirientjes maar over pijnstillers. Je kan mij een hoop wijsmaken maar niet dat een avondje bier drinken kan leiden tot helse pijnen die bestreden moeten worden met pijnstillers. Bij regelmatige inname van Ibuprofen maak je 24% meer kans op een hartaanval en zadelt dit wondermiddel voor notoire zatlappen je op met maagzweren en andere klachten. Schil een keer een sinaasappel en eet wat vaker knoflook. Je zal zien dat je die chemische pillen niet nodig hebt.

Cheers, sukkels.

U218.

Niet geschoten is altijd mis. Vanmiddag hoorde ik op de radio dat je een reis naar Honolulu, Hawaii kon winnen bij 3FM. Ik hoefde alleen een vraag te beantwoorden en het goede antwoord te SMS-en naar 3FM.

De prijs: 18 gelukkige prijswinnaars van over de hele wereld, mogen bij een intiem concert van U2 aanwezig zijn.

U2 geeft op 9 december een concert ter gelegenheid van hun nieuwe verzamelplaat U218 Singles. Op Hawaii en laat ik daar nu best bij willen zijn, ware het niet dat ik op 9 december de hele andere kant op vlieg. Ik heb toch het goede antwoord maar verzonden. Mischien had ik iemand blij kunnen maken. Ik heb Bono tenslotte al eerder ontmoet. Het stelt weinig voor. Hij is klein, ongeschoren en liep in een joggingbroek.

Gelag homo's.

Sinds een paar weken komen ik en mijn drinkebroeders niet meer in onze stamkroeg Het Gelag. Niet dat we er niet meer mogen komen van onze vrouwen. Verre van dat. We hebben economische sancties getroffen en boycotten het etablissement en zijn eigenaar. De reden van ons vrijwillige verzuim is de aanslag door middel van een winkelwagentje, op de senior binnen ons gezelschap. De verbale dreiging met misdrijf, volgde enkele minuten later. We stonden als 1 man achter de senior, we betaalden onze rekening (die al jaren onder de naam Baet homo's staat) en gingen op zoek naar een andere kroeg. Het gevoel was die van een amputatie en we wisten dat de wereld nooit meer hetzelfde zou zijn. Kwam ons wekelijkse samenzijn in gevaar door de actie van een stommeling en zouden wij vanaf nu de zaterdagmiddag al winkelend door moeten brengen. De tijd heeft ons geleerd dat onze zaterdagmiddagse bachanalen nog niet waren gedoemd om een vroegtijdige dood te sterven. De kruistocht naar een nieuwe lever is nog niet voorbij.

Ze hebben weliswaar geen Heineken Extra Cold op de tap zitten maar wel dat zwarte goud uit Ierland.

Pokerface.

Bij mij tegenover woont een man. De beste kerel heet Jan, tenminste dat is wat hij mij vertelde. Hij noemt mij ook bij de voornaam en dat schept toch een band. Alleen is Jan een beetje anders dan de rest van mijn buurmannen. Jan kan namelijk niet lachen. Nou valt er weinig te lachen in onze straat en daar is helemaal geen kans meer op wanneer ik mijn drumstel bij moeders van de zolder ga ophalen.

Waarom kan Jan niet lachen? Ik hoor het je denken. Is hij zo'n depressieve SGP stemmer, of luistert hij te vaak naar Nick Cave & The Bad Seeds? Nee, ik geloof het niet. Jan mist een aantal spieren in zijn gezicht. Zijn gezicht staat altijd hetzelfde. Of er nou een goede mop wordt verteld, of dat zijn vrouw op sterven ligt. Jan kijkt altijd hetzelfde. Ik ben er nog niet achter of zijn uitdrukkingsloze tronie het gevolg is van een auto ongeluk, een uit de hand gelopen BBQ, of gewoon een kwestie van te weinig zuurstof hebben gehad tijdens de bevalling. In ieder geval lijkt Jan me lastig  te kloppen tijdens een potje poker of rummikub en moet ik me inhouden om hem niet te zien als Niki Lauda en hem ga vragen om een handtekening. Wat ik wel eens kan doen, wanneer we samen onze auto's staan te wassen, is mijn Paul Jambers of B2 (van Bassie en Adriaan) immitatie ten gehore brengen. Wedden dat ik zijn verlamde gezichtsspieren aan het dansen krijg?

Niki Lauda.

On-line.

Eindelijk heb ik weer internet. Sneller dan ooit kan ik dit weblog weer dagelijks bijhouden. Porno bekijken. Muziek stelen en rommel kopen. Het spijt mij niet om te zeggen dat Casema aan mij een dikbetalende klant is kwijtgeraakt. Maar toch bedankt voor het gratis TV signaal. Ik wacht nog even met het installeren van mijn Digitenne setje. Even profiteren van die socialewerkplaats achtige Melkertbaan instantie.

Zeikerd.

Je hebt wel eens van die dagen dat een gezellige zaterdagmiddag, dankzij een teveel aan pinten Guinness, zijn apotheose op het toilet kent. Niet dat ik gisterenavond de wc heb onder gekotst, of de pot heb bevuild met mijn diaree. Nee, niets alles van dat. Ik heb de hele wc ondergepist. Van de glimmende tegels tot het toiletgarnituur, alles had ik ondergezeken met een dikke laag van naar bier stinkend zeik. Ik was vanochtend dan ook verontwaardigd toen Liane mij een emmer en een dwijl in de handen stopte en mij met een vernietigende blik duidelijk werd gemaakt dat de boel schoongemaakt moest worden. Man wat was ze pissig.

Geduld is een schone zaak.

Nog steeds geen internet dankzij die randdebielen van Casema. Ik vind het raar dat ze mij blijkbaar niet als klant willen. Providers genoeg, dus over een paar dagen hoop ik weer on-line te zijn zodat ik mijn beslommeringen met je kan delen. Thuis zijn we nagenoeg klaar en op het moment ben ik bezig om mijn garage te isoleren zodat ik er een garage band kan gaan beginnen. Het zal nog een hele klus worden om mijn drumstel stofvrij te krijgen.

Heb Uw naaste lief.

Dit weekend slapen we voor het eerst in ons nieuwe huis. Ik bedoel samen. Deze week heb ik tussen mijn werkzaamheden in al eens de oogjes dichtgedaan op onze nieuwe boxspring. Ik heb een heerlijk halfuur genoten van de rust die er heerst op een doordeweekse dag in onze nieuwe straat. De leasebakken zijn allemaal weg en het enige dat ik zie, zijn overspelige buurvrouwtjes die na hun kindertjes naar school te hebben gebracht, met een willekeurige stratenmaker verdwijnen in hun slaapkamer. Ik houd mijn mond wel dicht want stratenmakers kunnen best vervelend zijn   Ik hoop alleen dat die haan van de overburen zijn bek houd wanneer ik zondagochtend met een willekeurige buurvrouw in bed lig.

Pauze.

Ik ben doodmoe van het straten, moe van het klussen en ben het sjouwen beu. Tenminste, alleen vandaag. Morgen ga ik met frisse tegenzin weer verder. Ik weet het, ik verwaarloos mijn weblog maar dat kan ook niet anders. Ik heb nog geen kabel in mijn nieuwe stulp. Ik schrijf dit bij mijn schoonouders, want daar heb ik ook een douche genomen omdat mijn stoomcabine nog niet klaar is voor gebruik. Deze week zal ik weinig pennevruchten afleveren omdat ik te druk ben om de ... op de i te zetten. Wees gerust, wanneer mijn huis helemaal klaar is zal Kidtwist op een nog hoger niveau zijn beslommeringen op het world wide web publiceren.

Een goede buur...

Ik drink Heineken bier. Waarom? Gewoon omdat ik dat lekker vind. Een ander houdt van Toblerone, Grolsch of van Bronski Beat. Aan Amstel bier heb ik een broertje dood. Ik lust het wel maar ben geen liefhebber. Nu wil het dat mijn nieuwbakken buurman nog geen koelkast in zijn huis heeft en dus iedere avond een viertal flesjes lauw Amstel bier wil omruilen voor een paar kouwe Heinekes. Zijn beunhaasende loodgieter kan hij natuurlijk niet opzadelen met lauwe Amstel. Mij maakt deze vriendendienst de pis niet lauw. Beter een goede buur, dan een verre vriend. De Amstel serveer ik wel aan de pottenkijkers. Ik snap alleen niet waarom de vrouw van mijn buurman, in feite dus mijn buurvrouw, niet iedere avond wat kouwe pils bij dat hardwerkende volk komt brengen. Ik heb mijn vrouw wel goed afgericht en snap daarom niet waarom de buurvrouw nooit bij haar man komt kijken en haar personeel eens vergast op een koud pilsje. Blijft mijn koelkast tenminste verschoont van dat vieze Amstel.

Ultrasoon.

Ik ben dinsdagochtend bij de tandarts geweest. Niets bijzonders. Even de boel schoon laten maken van paradontites. Na tien minuten was de beste man klaar. Verwonderd vroeg ik hem of dat alles was. Ik had immers een antibiotica kuur gedurende 8 dagen moeten slikken en had zelf het idee dat het snel afgelopen zou zijn met mijn hagelwitte, neger gebit. De beste man, want dat is mijn tandarts, vertelde mij dat hij mijn tandvleesaandoening had verholpen door middel van een ultrasone behandeling. Je weet wel, dat geluid dat alleen katten horen. Later op de dag besloop mij het idee dat ik misschien ook maar tandarts moet worden. Ik ben namelijk ook goed in liegen en bedriegen.

Alles weer in orde met de tandjes.

Poestraumatic stress disorder.

Ik ben benieuwd of onze poes Vito (red. Vito Corleone) een beetje kan wennen aan ons/haar nieuwe huis. Dit zal de tweede keer dit jaar worden dat we verhuizen en naar het schijnt zijn verhuizingen traumatisch voor katten. Nou, ik kan je vertellen, niet alleen voor katten. Ook ik heb een posttraumatische stress stoornis overgehouden aan ons maandenlange verblijf op een zolderkamer. Die poes mankeert helemaal niets. Op het moment ligt de vlooiebaal weer eens te slapen. Wat een fantastisch leven.

Poestraumatic stress disorder.

Supersoft Honey Bunny Cock Ring.

Liane is naar een Tupperware party geweest. Tenminste dat heeft ze haar vader verteld. In werkelijkheid was het zo'n sexattributen party voor eenzame huisvrouwen. Ik was al bang dat ze zou thuiskomen met de zoveelste Tarzan met anusstimulatie. Gelukkig kwam ze thuis met dingen waar ik ook wat aan heb.

A: Supersoft Honey Bunny Cock Ring, met draadloze vibrerende clitorus stimulator.

B: Waterproof Finger Fun, een buzzing vingertip massagedingetje, voor hem en haar.

C: Erotik Massage Oil, een lekkere fles massageolie. Ook handig als de olijfolie weer op is, of de tandwielen van de fiets piepen.

Sp!ts.

16:08 uur: Tot mijn schrik en stomme verbazing, kom ik er achter dat mijn autosleutel niet meer in mijn broekzak zit. Verdomme. Zoiets gebeurt mij nooit. Ik laat mijn spullen niet slingeren en ik was volgens mij ook niet gerold. Misschien heb ik iets, waarschijnlijk een pakje shag, gepakt en is de sleutel uit mijn zak gevallen. Kutzooi. Ik had al betaald bij de automaat, in de parkeergarage aan de Springweg, in het hartje van de Domstad kutstad. Dus ik kon nooit meer op tijd uitrijden. Nee, hoezo? Voor de tragen onder jullie. Ik was mijn sleutel kwijt.

17:06 uur: Liane kan niet weg van haar werk, want ze hebben een onderbezetting. Ze kan me wel de sleutel brengen op het station. Ik neem dus de trein naar Veenendaal De Klomp, want die naar Veenendaal Centrum had ik net gemist. Ik heb vijf jaar getreind toen ik in Utrecht op school zat en weet nu weer waarom ik blij ben dat ik een auto heb. Door mijn ramen kan je heenkijken. In mijn auto mag gerookt worden en in mijn auto liggen niet honderdduizenden Sp!tsen.

17:30 uur: Natuurlijk moet ik even wachten op mijn lieverd. Ze is niet een van de snelsten. Als ze opschiet, dan pak ik de trein van 17:32 uur naar Utrecht. Als ik hem mis, dan rijden we naar Veenendaal Centrum en pak ik die van 17:40 uur.

17:33 uur: Liane komt de bocht doorscheuren en stopt met piepende banden terwijl de stoptrein van 17:32 uur met de noorderzon vertrekt. Dan maar snel naar Veenendaal Centrum rijden. Moet lukken in 7 minuten.

18:09 uur: Niet lachen. Ik heb de trein weer gemist. Veenendaal is dramatisch tijdens spitsuren. Met weer een Sp!ts als leesvoer en een hongergevoel dat nog niet te stillen is met een half everzwijn, zie ik de weilanden en bossen aan me voorbijglijden. Ik denk dat ik straks op CS maar een patatje ga halen.

18:40 uur: Ik ben weer in de parkeergarage. Met een zucht van vermoeidheid draai ik de reservesleutel in het slot en wat denk je? De sleutel breekt af.

Grapje. Ik open de deur en controleer de kofferbak, In de trein ging ik aan het malen. Ik kan de sleutel best in de kofferbak hebben gelegd. Ik doe dat nooit. En ja hoor. Eens moet de eerste keer zijn.

19.30 uur: En zo kom ik voor de tweede keer vandaag weer in Veenendaal aan. Alleen nu zonder Sp!ts en met een lekker zwaar sjekkie op mijn lip.

Hij is weer los.

Muurvast.

Ik weet het. Het is laat en ik had al lang in mijn bed moeten liggen. Toch moet ik mijn verhaal even kwijt. Mijn gezicht zit onder de modder, Liane heeft een schuldgevoel dat groter is dan Goliath of met andere woorden, onze auto zit vast in de modder.

Een gezellige zaterdag, die begon in onze stamkroeg en eindigde bij vrienden thuis kon geen betere apotheose hebben dan dat Liane onze leasebak vastreed in een berg modder. Mijn lieve vrouwtje dacht een kortere weg te kunnen nemen en scheurde de Focus over een bouwterrein. Halverwege bleven we steken op een stuk braaakliggend terrein. De vele regenbuien die we de afgelopen maand hebben gehad, hadden alles doen veranderen in een grote modderpoel. We zaten, of eigenlijk, zitten vast. Muurvast.

Platen hout onder de voorwielen hielpen niets. Er is geen beweging in het vehikel te krijgen. De 1.6 16 kleppen laten ons vannacht mooi in de steek. Binnen in de auto is het net zo'n modderfestijn als op de zondag tijdens Lowlands. Ik zei nog tegen Liane dat ze het raampje dicht moest doen.

Het enige voordeel is dat ik weer nuchter ben. De nadelen zijn een auto die onder de modder zit, vast zit in dezelfde substantie en een vrouw die telkens de slappe lach krijgt wanneer ze naar mijn met modder besmeurde gezicht kijkt.

Echt waar de auto zit vast en het is de schuld van Liane. Ik denk dat we morgen uit deze Hamburger Hill lookalike moeten worden weggesleept. Zo niet, dan heb ik maandag iets uit te leggen op de zaak.

Jaloezieën.

Je koopt een nieuwe auto, welk merk dat maakt niet uit. Mensen om je heen zeggen je dat je een waardeloos merk hebt gekocht. 'Je koopt toch geen Jap?' Of van: 'Het enige goede dat uit Duitsland komt is het bier.'

'Leuk huis, om mee te beginnen op de grond.' Dat zeiden ze ook toen ik een flat kocht. Het is zeker leuk starten als je toilet net zo groot is als de huiskamer van de persoon in kwestie.

Je bent als een kind zo blij met je nieuwe HDD recorder en sommige mensen in je omgeving beginnen meten weer te bazelen over dat je nog even moet wachten. Over een paar jaar zijn de kinderziekten eruit en zijn ze een stuk goedkoper.

Snappen die randdebielen niet dat er over een paar jaar weer iets anders is. Je kan wel blijven wachten. Misschien is het raadzaam om eens een keer opslag aan de baas te gaan vragen want ik denk dat sommige mensen deze dingen meer uit afgunst zeggen dan uit levenservaring.

'Je moet geen plasma/LCD televisie kopen, zeik zeik zeik, blah blah blah.' Waarom niet? Dat is toch mijn eigen zaak. Gewone worden er niet meer gemaakt voor onze markt. Wil ik nog zo'n oude televisie dan moet ik naar een stoffige bazaar in Djibouti of Kandahar. En dat is ook weer niet goed, want daar is het niet pluis.

Het maakt geen donder meer uit of je nu Samsung, LG, Ford of Skoda koopt. Je betaalt ten aller tijde te veel geld voor iets dat op den duur toch kapot gaat of uit de mode raakt. Zo houden wij de economie draaiende. Laat die uilenzeikers, waar ik het net over had, met steeds groter wordende afgunst, maar lekker naar hun zwart-wit televisie van Aristona blijven kijken.

Kolder op de zolder.

Er ligt hier een zitzak op zolder. Je kent ze wel, zo'n gigantische zak, gevuld met iets pluizerigs. Het onding is appeltjesgroen, of volgens RAL nummer 6018, volgens de Sikkens kleurenwaaier is het  JO.50.60. In ieder geval ik vind het een spuuglelijk ding.  .

Ik vind het maar niks en ik hoop dat Liane deze poef met grootheidswaanzin op zolder laat liggen. Ik bedoel maar, heb ik zin in een zitzak dan vraag ik Danny wel op visite.

Zo ligt iedere zolder wel vol nutteloze spullen. Ik hoef niet eens m'n nek te strekken om de waardeloze collectie LP's van mijn schoonouders te zien. Er zit werkelijk waar geen enkel juweeltje tussen. Kom op zeg. Je bent opgegroeid in de jaren 60. Je hebt voor het eerst sex gehad in de seventies en je hebt helemaal niets van Velvet Underground, Led Zeppelin of Gary Glitter. Het enige dat ik kan vinden zijn 50 Greatest Trumpet Songs, James Last Op Klompen en Schlager Festival Im Zillertal.

Maar ja, in ons nieuwe huis hebben we ook een zolder. Mijn nageslacht, mocht Liane haar spiraaltje kwijtraken in een golfslagbad, zal over enkele decennia hetzelfde schrijven vanuit hun appartement op Venus: Wat had pa een baggermuziek. Rave The City, Serious Beats en House Party Volume 1 tot zoveel.

Zelfs deze ligt er niet tussen en dit is al best triest. Of is dit cult en kan het weer?

Mijn zwarte boekje.

Van een vriendin kreeg ik dit weekend een Moleskine. Ja, ik hoor je denken, wat is in vredesnaam een Moleskine. In ieder geval geen nieuw, Chinees automerk of een hip kledingstuk. Het is een doodnormaal notitieboekje.

Net zoals mijn vrienden, hoor ik je ook weer denken, wat moet hij nu weer met een notitieboekje. Ik zal het verklappen maar vertel het niet verder. Ik maak er notities in. Altijd makkelijk om hersenspinsels te onthouden, diafragmawaarden te noteren of om boodschappenlijstjes in op te tekenen.

In een grijs verleden schreven en tekenden mannen als Pablo Picasso, Ernest Hemmingway, Vincent van Gogh en Bruce Chatwin in een Moleskine. Misschien staat een Moleskine wel synoniem aan succes. Succes is iets wat mij door mijn vrienden, behalve de vriendelijke geefster, misgund wordt. Ze vroegen spottend wat ik met zo'n zwart boekje moet? Ik denk dat mijn dodenlijst er in komt te staan. Grote mafiosi, met honderden lijken op hun kerfstok, schreven namelijk ook hun geheimen in een zwart boekje. Omdat mijn twee jaar voorwaardelijk, wegens bedreiging met de dood er op zit, verklap ik mijn dodenlijst.

1. van der Sluis, D.M. (suicidale alcoholist met een voorliefde voor lobby's en jonge Vietnamese/Thaise/Cambodjaanse mannen. 2. van Leeuwen, D. (overgewichtige beroepskankeraar met een voorliefde in alles wat zijn vrouw pijn doet.) 3. van Holland, G junior. (oversexte hondenneuker met een voorliefde om te kotsen op ongebruikelijke plaatsen.) 4. van de Hoef, G. (goedhorende surrogaatyup met een voorliefde om zijn zus te neuken terwijl ze in zijn wenkbrauwen tuft.) 5. van de Scheur, J, drs. (scheefbierdrinkende yup met een voorliefde voor alles wat een kut heeft.) 6. Schoeman, B. (wannabee hooligan met een voorliefde voor stoeptegels.) 7. Dirk en 8. Gino. (onbeschofte, ongeschoolde, ongeletterde, ongepaste, ongure biertappers met een voorliefde voor het uitschelden van hun klanten.) 9. Hensen, G. (jobhopper met een voorliefde voor Colombiaans goud en het achterhouden van allimentatie.) 10. Wisseloo, J. (fantast met een boodschappenfetisj en een voorliefde voor het anaal nemen van Sluis.)etc. etc.

Het staat er allemaal in.

Rampenstad.

Hoe is het mogelijk dat gemeenten van die verschrikkelijk hoge bedragen durven te vragen om je auto te parkeren. Ik betaal toch al wegenbelasting? Kijk, ik snap heus wel dat je in parkeergarages moet betalen, die betonnen kolossen hebben immers ook een aardige duit gekost en dat moet weer opgehoest worden. Dat schijnt de economie draaiende te houden.

Maar waarom moet je ook betalen op de openbare weg, in straatjes en als klap op de vuurpijl, op de gracht waar ik wezen moet? In Utrecht vragen die galbakken 2,20 per uur om langs een stinkende gracht te staan, waar opgeschoten toeristen al kotsend in bootjes doorheen varen. Er drijven condooms in het water en zakken van de McDonalds. Mij is altijd geleerd om afval in een daarvoor bestemde prullenbak/afvalcontainer te gooien.

Ik was vandaag 20 euro kwijt en stond niet eens voor de deur. Laat ik maar hopen dat ze dat geld goed besteden daar in Utrecht. Het is namelijk hoog tijd om de trappen naar de werven eens grondig te restaureren.

©  photo by Nellestijn Fotografie

Manager.

Wat is eigenlijk het nut van managers? Ik weet het wel, omdat ik zelf als uitvoerder, een simpel woord voor bouwplaatsmanager ook mensen aan moet sturen, moet wijzen op hun verantwoordelijkheden, moet coachen, moet straffen, schouderklopjes moet geven, het beleid duidelijk moet maken, moet folteren, anaal penetreren en uit moet leggen hoe ik wil dat het werk word uitgevoerd. Deze week was ik bij Strukton in Maarsen. Strukton is een bouwer van reuzeformaat met heel veel personeel en nog veel meer managers. Doordat er bij Strukton zoveel managers rondlopen en dan wel echte en niet de accountmanagers die ook bij de sigarenboer op de hoek werken. Is het voor mij en ik denk ook voor het bedrijf in kwestie een raadsel wat al deze mensen doen binnen het bedrijf. Wat ik in een week kon zien was heen en weer lopen, hun visie tot vervelens toe opdringen aan medewerkers die net van school komen, hectoliters koffie drinken en mij lastig vallen met taalkundige begrippen waar ik als simpele jongen niets mee kan. Wanneer je iemand vraagt om je te helpen, vraag je dan om ondersteuning? Of zeg je gewoon: Zeg, kan je me even helpen? Ik betrapte de manager in kwestie terwijl hij via zijn laptop een aflevering van de serie 24 met Kiefer Sutherland zat te bekijken. Goh, wat zijn we leidinggevend bezig. Ik kan zo nog wel uren doorgaan maar dan duurt dit log net zo lang als de dag van de ICT manager van Strukton, die mij deze week telkens lastigviel in zijn verkeerd gestreken namaak-Bruoni hemd. Opzouten stomme lul. Jij betaald meer bijtelling voor je auto dan ik.

28 lentes.

Wat moet je schrijven op de dag dat je vrouw 28 lentes jong is geworden. Ik weet een heleboel anekdotes over haar maar zal die vandaag niet verklappen. Ik kan toch niet haar verjaardag verzieken omdat ik zo nodig lollig moet zijn. Of kan dat wel?

Eentje dan: Gisterenavond was ze me aan het pijpen en dat kan ze fantastisch. Op een gegeven moment vraagt ze aan mij of ik het lekker vind. Waarop ik antwoord. 'Hoezo? Hoe moet ik dat weten. Jij hebt hem toch in je mond.'

Van harte gefeliciteerd meissie.

©  photo (excapt the punk) by Nellestijn Fotografie

Halfies.

Al weken lang loop ik op slippers. Behalve op mijn werk, dan draag ik keurig de door de Arbo voorgeschreven veiligheidsschoenen. Als ik thuis kom na een dag noeste arbeid gaan als eerste die warme, zware en stinkende schoenen uit. Geloof me, in de winter zijn ze door de stalen neuzen en stalen zool, steenkoud en nu we deze tropische waarden hebben, lopen de temperaturen in de schoen op tot boven de 50 Celcius. Eenmaal thuis gaan de teenslippers aan en kunnen de moeie voetjes even luchten. Ik ken mensen die tijdens deze hittegolf de hele tijd in schoenen lopen met van die halve sokjes. Je kent ze wel, van die wijvensokjes. A: het ziet er niet uit, B: ze zien er vies uit en C: toch zielig als je vrouw je sokken uitkiest.

He's having the worst day of his life... over, and over...

Ken je die film met Bill Murray? Hij heet Groundhog Day en verhaalt over een man die iedere dag in de dezelfde situaties verzeilt raakt. In feite beleeft hij een dag telkens opnieuw. De film kan als ware gebaseerd zijn op mijn leven van de afgelopen vijf maanden. Ik en mijn vrouw zitten namelijk te wachten op de dag dat onze nieuwbouwwoning wordt opgeleverd. Daarom zitten we zolang bij mijn schoonouders op zolder.

Waarom dan Groundhog Day zal je denken? Het zit zo. Mijn schoonouders zijn, ondanks dat het schatten van mensen zijn, ook de saaiste mensen die er op deze wereld rondlopen. Ze gaan nooit weg. Niet uit eten, nooit naar het theater, geen dagje uit, niks nada noppes, ze zitten namelijk altijd thuis. Ik heb er natuurlijk niets mee te maken als mensen er voor kiezen om hun leven te laten eindigen, nog ver voor de zestigste verjaardag. Maar het is een vreemd verschijnsel voor mij als dertigplusser om deze abortatie van het leven iedere dag mee te maken. Het leven is namelijk niet kort maar heel kort.

Daarom maak ik ook iedere dag hetzelfde ritueel mee, ik zal je niet vermoeien met de details van altijd dezelfde verhalen want ik weet haast zeker dat je achter je PC in slaap valt. Ik kan je wel vertellen dat op dit moment mijn schoonmoeder een saaie soap zit te kijken en mijn schoonvader op de bank ligt te slapen. Net als gisteren, eergisteren, vorige week en de afgelopen vijf maanden.

Utereg wa ben je sleg.

Het is voor een hoop werkende mensen vakantietijd. Voor mij nog niet en zoals altijd werk ik gewoon door tijdens de bouwvak. Het is dan overal lekker rustig en vooral op de snelweg kan ik eindelijk eens mijn vierde en vijfde versnelling gebruiken. De enige plaatsen waar het niet rustig is zijn de terrassen. Laat mij nu net werken tegenover zo'n druk terras. Het terras in kwestie hoort bij een kroeg die vernoemd is naar een Led Zeppelin liedje en is eigendom van 's Utrechts bekendste Nederlander. Nu werk ik bij een bedrijf dat gevestigd is in Utrecht en misschien doe ik nu sommige mensen tekort maar ik moet het toch kwijt. Utrechters zijn over het algemeen grote bluffers: ze hebben alles gedaan maar in feite kunnen ze niet zoveel. Hun horizon ligt over het algemeen verscholen achter de Bunnik Side en er is zelfs een kerktoren vernoemd naar de meerderheid van de bevolking. A-sociaal gedrag en lanterfanteren zijn in Utrecht net zo normaal als dat er fietsen liggen in de Ouwe Graach. Het spijt me als ik Utrechters kwets die zich hier niet in kunnen vinden maar ik heb in de zes jaar dat ik in de Domstad werk nog geen verschillen kunnen vinden in de mentaliteit van arbeiders, directeuren en politici.

Cool.

Ik kan er niet tegen wanneer ik ergens kom en mij een lauw biertje wordt geserveerd. Je hebt van die mensen, vaak zelf geen bierliefhebbers, die hun bier in een meterkast of gewoon in de schuur bewaren. Wil je snel dronken worden en daarna goed ziek, dan maakt het niets uit. Wil je wat verfrissing en iets kouds, drink je biertje dan zoals de brouwerij adviseert: 6 tot 8 graden Celsius. Mij kan het niet koud genoeg zijn en vooral met dit weer is een koud pilsje, het hoogtepunt van m'n dag. Om thuis niet zo snel te hoeven drinken, heb ik via de webstore van Heineken een Heineken Bottle Cooler aangeschaft. Voor 4 euro 50 heb je een doeltreffend stuk immitatie neopreen en de zekerheid dat je met gerust hart je biertje koud kunt blijven drinken.

Geniet maar drink met je maten. Laat mijn maten zelf maar zo'n Bottle Cooler aanschaffen.

©  photo by Nellestijn Fotografie

De vis wordt duur betaald.

Gisteren ben ik na ons zandsculpturenavontuur ook nog even in Harderwijk geweest. Nee, niet naar het Dolfinarium maar gewoon even een pondje vers gerookte Anguilla anguilla, oftewel paling, halen. Voor een euri of 12 heb je een heerlijke pond vette paling. je kan ze ook krijgen voor 7 de pond maar die zijn veels te droog. Ik ben geen coinasseur maar zeker wel een liefhebber. Gelukkig heb ik gisteren niet alles opgevroten en liggen er nog wat dode aaseters (want dat zijn palingen) op me te wachten om verslonden te worden.

Zand en Bintang.

Ik ben vanmiddag op de culturele tour geweest. Het lot bracht ons in Apeldoorn waar onder het thema Indonesië allerlei zandsculpturen zijn gemaakt. Ware kunstwerken waar veel tijd en vakmanschap in zijn gaan zitten. De ontdekkingsreis tussen de van zand gemaakte bouwsels liet de lange geschiedenis van Indonesië zien. Van de Verenigde Oostindische Compagnie, Balinese goden, papoeas, Jakarta, tsunamies tot de Komodo varaan. Prachtig uitgelichte sculpturen maakten het een fotogeniek tafereel. Binnen in de gigantische tent waren de temperaturen zoals die ook in Indonesië gelden. De klamme benauwdheid had ons dorstig gemaakt en deed me hunkeren naar een koud flesje Bintang. Nu is een ander bekend Nederlands merk ook goed maar een kouwe Bintang had m'n herinneringen aan onze rondreis op Indonesië weer helemaal boven doen komen.

©  photos by Nellestijn Fotografie

Als ik later groot ben.

eroepen, daar moest ik vandaag de hele dag aan denken. Gisteren had ik het over die helikopterpiloot en dat deed de rotoren draaien. Nu gaat zelfs denken mij slecht af met deze tropische temperaturen en na een vrijdagmiddagborrel. Maar ik vroeg me vandaag af wat ik vroeger, toen ik klein was, graag zou willen worden. Piloot, brandweerman, geheim agent, popmuzikant, je kent dat wel.

Ik wilde later twee dingen worden. Ten eerste mafiabaas worden. Die wens kon nooit in vervulling gaan, want ik had ten eerste geen Italiaans bloed, ten tweede: mijn meester op de zondagsschool keurde het af en ten derde: was ik slecht in hoofdrekenen en kon ik dus niet de straatwaarde van een paar kilo heroine bepalen.

Er bleef nog 1 beroep over. Ik wilde Anton Pieck worden, of in ieder geval zijn opvolger. Ik heb de toen al hoogbejaarde illustrator een brief geschreven met een tekening. Nooit geen antwoord op gehad.

Parvus numero, magnus merito.

Wat doen de meeste mensen als het mooi, zomers weer is? Juist, dan houden zij een barbeque. Of op zijn Amerikaans BBQ. Zo vierden wij gisterenavond de 39ste verjaardag van een vriend. Ik dacht dat hij al veel ouder was maar even terzake. Bij de BBQ was ook een buurman aanwezig en het beroep van de man was helikopterpiloot bij de luchtmacht. Zeg nu zelf dat klinkt iets spectaculairder als uitvoerder. Nu is alles wat deze piloot mij gisterenavond heeft ontboezemd over zijn beroep, staatsgeheim en kan ik verder niet uitwijden over het reilen en zeilen binnen onze luchtmacht. Hun wapenspreuk: gering in aantal, groot in daden die bevalt mij wel. Zoals mijn vrouw altijd tegen mij zegt: groot in lengte, groot in daden.

Heimwee.

Vandaag is een vriend van me op vakantie gegaan. De reis, op conservatieve manier geboekt bij een reisbureau, ja ze bestaan nog, ging naar het land waar ooit de democratie werd uitgevonden en de heersend Europees kampioen voetbal zetelt; Griekenland.

Voor zijn doen is Griekenland het einde van de wereld en daarom gaat hij maar een week weg. Langer niet. Ik zelf vind een maand vakantie al te kort maar ik heb dan ook geen last van heimwee. Ik mis, wanneer ik op reis ben helemaal niets en niemand. De Hollandse pot niet, m'n kat niet, vrienden, familie, werk, m'n verzameling schedels uit het Pleoceen niet en zelfs mijn hypotheekverstrekker kan aan het gas. Vakantie is vakantie.

Mijn vriend heeft duidelijk wel last van heimwee en ik ben er zeker van dat hij zaterdagmiddag, wanneer wij ons wekelijkse bacchanaal houden, me verblijd met een telefoontje. Ik weet haast zeker dat hij er van baalt niet met ons op het terras te zitten maar met zijn vrouw. Heimwee naar je aangeschoten vrienden, die op een warm terrasje dom zitten te lullen is toch wel het mooiste dat er is.

LWAPHLUDOS

Rot lekker op met je vrijheid van meningsuiting, democratie en onze rechtstaat. Welke rechter haalt het in zijn botte hersens om een Partij voor Naastenliefde, Vrijheid en Diversiteit toe te staan. De leden van deze partij, in de volksmond de Pedofielenpartij, bestaan uit ziekelijke mensen met krankzinnige gedachten. Ik heb nu al spijt dat ik mijn weblog vervuil met een klein beetje aandacht voor deze ziekelijken. Daarom stel ik voor om ook een partij op te richten. Ik weet meer van de mafia dan Peter R. en ik ben knapper dan Geert Wilders, dus waarom zou ik het niet kunnen gaan maken in Den Haag. Deze nog op te richten partij zal gaan vechten tegen de PNVD onder de naam LWAPHLUDOS. In de volksmond genoemd:

Laten We Alle Pedofielen Het Licht Uit De Ogen Slaan.

Ik brei d'r een eind aan want het was vandaag al te heet om te werken. Nu is het te heet om te schrijven en ik denk dat het vanavond zelfs te heet is om te neuken.

David vs. Goliath.

Ik ben niet racistisch en al zeker geen anti semiet. Maar ik vraag me wel eens af waarom het volk van David altijd in de problemen komt. Waarom had een zekere dictator ten oosten van Nederland een hekel aan deze mensen? Waarom moest Amerika dit volk zo nodig aan een eigen (gejat) land helpen en waarom zijn ze zo agressief tegen landen die geen schijn van kans maken?

Misschien omdat ze niet willen onderkennen dat de Dode Zee rollen gemaakt zijn door Willy Vandersteen, dat juist zij Jezus hebben gekruisigd omdat zijn timmerwerk hun niet aanstond, omdat in Jeruzalem de bussen altijd vertraging hebben, besnijdenis ook voorkomt onder moslims  en er nog nooit een fatsoenlijke Israelische rockband onze hitlijsten heeft bestormd.

Misschien is het verstandig dat premier Olmert en zijn desperado bevolking eens in de geschiedenis boeken duiken en trachten er iets van te leren. Ik zal wel weer wat verkeerds zeggen want och wat zijn ze toch zielig.

P.S. Waarom vallen ze Iran of Syrie niet aan, dan heb je pas echt tegenstand. Dit is net of Feyenoord tegen Katwijk moet spelen.

?

Het was weer een spannende week. Temperaturen die te hoog zijn om buiten te werken, te laag zijn om naar het strand te gaan, Zidane bied zijn excuses aan, Libanon wordt aangevallen door die stomme holocaust jankers, mijn toilet is betegeld, een collega heeft weer een seizoenskaart voor Feyenoord gekocht en Liane heeft buikpijn van haar nieuwe spiraaltje. Soms denk ik: maken andere mensen ook van die spannende dingen mee?

Nazi's

Toen Irak, om niets Koeweit binnenviel, toen stonden de geallieerden met gebalde vuisten klaar. Waarom staan we nu eigenlijk toe dat Israel om niets Libanon aanvalt?

Testbeeld?

Ik weet niet of er een limiet zit op mijn bandbreedte. Ik denk zelf dat ik door mijn fotoreportage van Rock Werchter een ietsiepietsie teveel bites heb misbruikt. Mocht ik de rest van de maand juli, niets meer melden dan weet je hoe het zit. Ik ben dus niet dood, voortvluchtig of in hechtenis.

'Nein, nur getränke.'

We waren nog niet koud op de festivalweide van Werchter en een stel Vlaamse meisjes komt op ons afgelopen.

In hun hand hebben ze een stapel drankbonnen. 'Kunt u ons zeggen of deze bonnen alleen voor drinken zijn, of ook voor eten?' vragen ze in een Vlaams accent aan ons.

'Nein, nur getränke.' roept Gert I'm a scumbag don't you know van Holland. Zijn vertroebelde hersentjes konden het verschil tussen Duitsers en nederlandstalige Belgen niet verwerken.

'Nein, nur getränke.'

We're on the road to nowhere.

Geef iemand die zijn lul ziet als het verlengde van zijn salarisstrook de verantwoordelijkheid om voorop te rijden naar een belangrijk evenement en het gaat zeker weten mis.

De snelste route naar het gehucht Werchter is volgens mijn topografische kennis, Gerco's verkreukelde landkaart en de diversia aan routeplanners nog altijd Cuneraweg, A15, A27, Breda, borden Antwerpen volgen, richting Brussel, bij Mechelen van de snelweg af en de Rijksweg pakken naar Leuven. Op een gegeven moment linksaf naar Haacht en dan staan er al borden Rock Werchter. Easy.

Nee, onze hoogopgeleide, weledele, out of controler, drs. Jeroen 'Moet je piesen' van de Scheur was in de veronderstelling dat hij ons blij kon maken met een tocht door de binnenlanden van Vlaanderen. Dacht hij nu echt dat wij een optocht achter trekkers, een survivaltocht langs wegwerkzaamheden zouden verkiezen boven een zo snel mogelijk te krijgen koud biertje op een rock festival?

Gelukkig ruim op tijd om Whole Lotta Love te horen.

SMS.

Ik kreeg van de week een SMSje van Danny. Hij schreef het volgende:

Goedemorgen heren. Zaterdag 8 juli reunie Rock Werchter 2006 om 16:00. Afzeggen kan niet meer, reservering is definitief. Groeten Speklapje.

Ik had eigenlijk terug moeten SMSen. Dat had dan als volgende moeten gaan:

Is goed. Ga je dan om 18:00 even naar de tent huis om te slapen? Groeten Jan Primus.

Jan Primus H2O.

Met een line up om de vingers van af te likken ging deze editie van Rock Werchter de geschiedenisboeken in als de warmste ooit. Nu waren deze temperaturen die normaal zijn voor de Sahara maar niet voor Vlaanderen, een mooi excuus om veel te drinken. Om geen uitdrogingsverschijnselen te krijgen hebben we drie dagen lang hectoliters water gedronken. Wel met gerst, mout en hop. Maar wel water.

Op de zinderend hete festivalweide dronken we water van het merk Stella Artois maar het hoogtepunt van iedere dag was geen Robert Plant, Franz Ferdinand of dEUS. Mijn hoogtepunt was de rit naar het nabijgelegen dorpje Haacht. In Haacht konden we fatsoenlijk ontbijten (spaghetti/lasagna's of croque monsieurs), even schijten op schone toiletpotten en genieten van een heerlijke pint Primus, de trots van Haacht.

                      

P.S.

Niets van waar, want het traditionele festivalvoer (hamburger, friet, worsten met zuurkool, loempia's en halfgare wokkip) horen bij rock 'n roll. De vuile toiletten op het festivalterrein moet je gewoon niet gebruiken en hou in je achterhoofd dat bijna een miljard Chinezen net zulke beroerde wc's gebruiken.

Karel Ots gefeliciteerd.

Karel Ots, alias Gert van Holland is vandaag 31 jaar oud geworden. Veel ouder zal hij niet worden want zijn lever is door zijn overmatig alcohol misbruik op een gatenkaas gaan lijken. In ieder geval wens ik K. Ots een prettige verjaardag.

©  photo by Nellestijn Fotografie

De man van de Milieuopsporingsdienst.

'Goedemorgen, ik ben van de Milieuopsporingsdienst. Kan ik u even spreken?' Ik voelde al argwaan toen de man er aan kwam rijden. 'Ja, natuurlijk. Ik ben het haasje.' De milieuopsporingsambtenaar kon er wel om lachen.

'Mag ik uw vergunning zien voor de schaftwagen, de hoogwerker en die van het chemisch toilet?'

'Die mag u zien maar ik ben bang dat ik ze niet heb. Ik wist niet dat dat moest in Zeist.' Ik haalde mijn schouders op.

Natuurlijk wist ik wel dat je in Zeist en in de rest van Nederland een vergunning moet aanvragen om op gemeentelijk terrein te mogen werken. Het beste was me nu van de domme houden. Wees gerust, dat is niet moeilijk. Ieder bedrijf rekent de precariokosten door aan de klant maar vraagt vervolgens geen vergunning aan want er is toch geen controle. Vandaag blijkbaar wel en ik moest me legitimeren want de bekeuring valt bij mij thuis op de mat. Geen paniek, de baas betaald hem. Ik gaf de ambtenaar mijn kaartje met onze bedrijfsgegevens en kreeg van hem het procesverbaal en een blanco bekeuring. Achterop stond zijn naam en telefoonnummer. Even scannen en dan kan ik die mooi gebruiken om bij iemand achter zijn ruitenwisser te plakken. 

De opsporingsambtenaar maakte nog wat foto's met zijn mobieltje (amateur) en verzocht me om alsnog de vereiste papieren aan te vragen. Het kan twee weken duren en dat is precies de tijd die ik nog nodig heb om deze klus te klaren. Wanneer ik maandag nog steeds aan het werk ben met de hoogwerker kan de boete oplopen tot 2500 euro. Lekker belangrijk, ik heb nu weekend.

   

Vergane glorie.

Het is doodnormaal geworden om elk stuk grond te bebouwen. Overal worden huizen gebouwd en worden appartementen tussen bestaande bouw ingemetseld. Nederland is niet vol maar het schiet wel op.

Fraaie villa's uit de jaren dertig van de vorige eeuw gaan tegen de vlakte om plaats te maken voor schreeuwerige stapelappartementen die door architekten zijn ontworpen die vroeger in de It en in Parkzicht hun hersenen lieten vertroebelen door amphetaminen. Het resultaat zien we iedere dag, op iedere hoek van straten verrijzen.

Zelfs bossen en natuurgebieden zijn niet meer veilig voor de zelfverrijking van projectontwikkelaars en vastgoedmagnaten. Het zal dan ook niet lang meer duren eer de voetbalvereniging van wijlen mijn vader hun mooie lokatie zal moeten afstaan aan de buldozers en heimachines. Ik denk dat die ouwe van mij zich zal omdraaien in zijn graf wanneer hij zou weten dat zijn eerste grote liefde (sorry ma), binnenkort niets meer is dan een herinnering, een krantenknipsel, of een foto gemaakt door mij.

©  photo by Nellestijn Fotografie

Lamzak.

Twee jaar geleden vierde Liane haar verjaardag. Een vriend van ons kwam ook. Straalbezopen kwam hij binnen. De hele middag had hij al zuipend doorgebracht en was hij met zijn fiets op zijn bek gegaan. De wond aan zijn arm had dezelfde kleur als zijn haar een paar jaar geleden. Er was die avond niemand die er schande van sprak. Het was namelijk normaal dat dit ventje, een aanhanger van god Bachus, zo de dagen doorbracht. Gelukkig is hij veranderd en drinkt hij niet meer zoveel. Zaterdagmiddag, onze vaste drinkmiddag was hij afwezig. Zijn zielige excuus was de lange rit vanaf Stuttgart naar huis. Misschien is het jochie vergeten dat ik naar Praag ben gereden (9 uur) en gewoon daarna mee ben gegaan naar de lokale kroegen.

Harry.

Gisterenavond kwam ik na de wedstrijd Nederland - Ivoorkust die ik in de kroeg heb gekeken mijn nieuwe buurman tegen. Ik ken hem nog van vroeger en ik wist dat hij naast ons kwam te wonen maar hij heeft geen flauw benul dat ik zijn grootste nachtmerrie zal gaan worden.

Ik stapte met twee glaasjes bier op hem af. 'Zeg Harry, ga jij op de Schadijk wonen?'

'Ja, hoezo?' Hij keek mij beneveld aan.

'Dan kom jij naast mijn tweelingbroer te wonen. Die is drummer in een heavy metal band. Hij wil zijn huis als oefenruimte gaan gebruiken.'

3 Musketiers.

Het is gelukkig al weer donderdag. De donderdagavond breng ik al ontelbare jaren door in een soort van sleur. Gewoon bij vrienden thuis wat zuipen drinken, of in de kroeg. Van dit soort sleur hoop ik nog enkele decennia last te hebben.

Vanavond is Gert (Karel Ots) er hoogstwaarschijnlijk niet bij. Morgen vertrekt hij om 6:00 AM naar Stuttgart voor de wedstrijd van het Nederlands Elftal tegen Ivoorkust. Hij gaf mij als reden voor zijn afwezigheid, het vroege tijdstip van vertrek.

Ik ga er iedere dag om 6:00 AM uit of soms nog eerder maar ik laat vanavond mijn vrienden niet in de kou staan. Proost Gert. Veel plezier morgen in de file het stadion.

De supporters van Ivoorkust zijn er klaar voor.

Gefrituurde tarantula.

De hitte van gisteren deed mij denken aan verre oorden. Landen waar het bier en de sigaretten nog betaalbaar zijn en waar het tempo net zo laag is als bij ons op een gemiddelde snelweg tijdens spitsuren.

Ik neem mijn zuurverdiende vakantie pas op wanneer ik de sleutel van mijn huis krijg en blijf dus al zwoegend op de Schadijk tijdens mijn vakantie. Maar het reizen naar verre, exotische oorden knaagt van binnen. Ik ben de bloemkool en de gehaktballen zat en smacht naar gefrituurde tarantula, gekookte apenhersenen en een biertje in een hangmat.

Ik ben dus een boekenhandel ingestapt en heb de Lonely Planet reisgids van Cambodja gekocht. Tegen de tijd dat ik kerstvakantie heb ben ik wel klaar met het uitstippelen van een reis door dit fascinerende land van Rode Khmer en verlaten tempels in de jungle.

              

Een gewaarschuwd mens.

   

Ik heb al de hele week een DVD opstaan van de live registratie van een concert van Muse op het festival van Glastonbury. De DVD is opgenomen tijdens hun Absolution Tour en staat vol geweldige Muse nummers als New Born, Plug In Baby, Bliss en Muscle Museum,

Achterop het DVD doosje staat een mededeling:

This DVD contains flashing images and regular patterns which may effect viewers with photosensitive epilepsy.

En dan staat er op de voorkant ook nog de bekende Parental Advisory sticker. Wat betekent dat er geen songteksten in het boekje staan omdat Muse aanstootgevende songteksten heeft. Waar gaat het heen met de wereld. Overal staan tegenwoordig waarschuwingen op. Mijn pakje shag is voorzien van waarschuwingen, volgens de gebruiksaanwijzing van de magnetron mag ik er geen huisdieren in stoppen, ook moet ik met mate drinken en moet ik een fles methylethylketol uit de buurt van kinderen houden.

Eigenwijs als ik ben laat ik de Muse DVD lekker toch zien aan een kennis van mij die epilepsie heeft, rook ik stug door, laat ik Vito onze poes lekker drogen in de magnetron, zuip ik me herlemaal het leplazerus en haal ik het dopje van de fles methylethylketol wanneer ik kinderen op bezoek krijg.

Cor du Roi.

Een vriend van me heeft een ziekelijke fascinatie voor vrouwen. Ik bedoel eigenlijk gewoon dat hij oversext is. Dat geeft niks want dat zijn alle gezonde mannen. Alleen is de persoon in kwestie een geval apart. Het is toch niet normaal dat je voor een (toch al verloren) voetbalwedstrijd je kicksen oppoets met een gedragen slipje van je vrouw. Daarna in de kantine tegen het hele elftal zit te vertellen dat hij wel eens met een hamer een dildo bij zijn vrouws geslachtsorgaan naar binnen wil meppen. Geloof het of niet, de drs. was bloedserieus. Ik hoop dat hij dit leest en eens een keer niet naar porno zit te zoeken op het internet. Voor hem ook deze foto van zijn favoriete rockband.

                                                   

Lief dagboek.

In feite is een weblog niets anders dan een veredeld dagboek en zou ik eigenlijk ieder log moeten beginnen met iets als Lieve Kitty. Als Anne Frank ( Jaweh hebbe haar ziel) een dagboek mocht hebben waarom ik dan niet. Ik zal wel niet beroemd worden en mijn nog af te bouwen huis zal wel nooit worden overstroomd door horden Japanse toeristen.

In feite is het Dagboek van Anne Frank een van de slechtste boeken die ik ooit heb gelezen. Natuurlijk zijn er slechtere boeken en zeker minder geloofwaardiger. Niemand zit toch te wachten op de puberale hersenspinsels van een opgroeiend meisje, ook al is het vreselijk wat haar en zoveel anderen in die tijd is overkomen.

Ik heb ook geen prettig leven. Iedere dag in je geleasde Ford Focus stappen met je telefoon van de zaak en een trommel vol dik belegde boterhammen gaat je niet in de koude kleren zitten. Eenmaal op het werk begin ik met het uitkafferen van mijn ondergeschikten, pleeg ik een telefoontje met mijn directe leidinggevende en noem hem na elke zin 'snotneus'.

Tegen de tijd dat het weer tijd is om thuis de boel te verzieken, stap ik weer in dezelfde leasebak en rij ik met een grote grijns naar huis om mijn vrouw het leven zuur te maken.

Voor de sukkels onder mijn lezers, dit is een foto van het Achterhuis.

Bijlmer Bier Hal.

Snel even dit verhaaltje schrijven want over 5 minuten moet ik in de auto zitten. Dat gaat toch niet lukken want mijn lieve echtgenote weet weer niet wat ze aan moet trekken.

Die broek staat weer niet bij die laarzen en dat truitje kan echt niet bij die kleur lippenstift. En dan heb ik het nog niet over haar haren. Ze kan de stijltang gebruiken wat ze wil, die krullen komen voordat we bij de Heineken Music Hall zijn toch wel weer tevoorschijn.

Na jarenlang mijn liefje langs de diverse poppodia te hebben gesleurd is het nu mijn beurt om een keer een avond naar de favoriete muziek van haar te luisteren. Het maakt mij niets uit, al gaan we naar het Urker Visserskoor of Toets Tielemans, in de HMH schenken ze mijn favoriete drankje. Daarom denk ik wel dat ik het trek om twee uur te luisteren naar Lucie Silvas. Ik ga wel aan de bar hangen en vervelend doen tegen al die softies. Wanneer de eerste noten klinken van Silvas cover van een bekende Metallica klassieker dan ben ik degene die als enige aan het headbangen is. Proost.

Aborteren.

Ik erger me groen en geel aan mijn nieuwe weblog. Ik moet er nog een paar nachtjes over slapen en me verdiepen in de nieuwe technologie die achter dit geouwehoer zit maar anders gaat de stekker eruit.

Een treurig bestaan op een zolderkamertje

Er zijn van die dagen dat ik wens dat mijn huis het liefst gisteren al opgeleverd word. Niets ten kosten van mijn schoonouders hoor. Begrijp me goed, we hebben een goed kosthuis. Misschien te goed. De verveling begint in te slaan. Ik wil zelf weer eens stofzuigen of de ramen lappen. De laatste keer dat ik eigenhandig een boterham heb gesmeerd was ergens in februari. Ik voel me een gehandicapte in het lichaam van een jonge god. Zo heel af en toe mag ik bij God's gratie afdrogen. Ook mis ik mijn aziatische wok specialiteiten met een overdosis aan rode pepers. Sorry, ma maar van bruine bonen en bloemkool raak ik echt niet opgewonden. Ik ga me nu al aan kleine dingen ergeren en dat heb ik nooit gehad, zelfs niet wanneer ik in mijn onderbroek keek. Het is maar goed dat er weblogs zijn om frustraties van je af te schrijven. Mijn schoonouders lezen dit toch niet. Mijn schoonvader denkt dat er alleen e-mail te ontvangen is op zijn PC en mijn schoonmoeder speelt al jaren hetzelfde woordspelletje op de computer en denkt dat internet een hengelsportzaak is. Vastgeroest? Ik wel.

Love Boat.

Op bruiloften wordt er altijd van mij verwacht dat ik het thema van de Love Boat zing. Je weet wel die romantische serie uit de jaren 80, die zich afspeelt op een luxe cruiseschip. Ik ken de songtekst beter dan dat Bob Dylan zich Blowin In The Wind kan herinneren en vergeet niet dat ik tijdens mijn spectaculaire vertolking van dit klasieke TV nummer al aardig wat gerstenatten op heb. Zelfs op mijn eigen bruiloft heb ik dit lied gezongen met als achtegrondkoor mijn vrienden... ik bedoel bemanning. Nico, nog bedankt voor het matrozenpak. Je had alleen de coke die je onderschept hebt op de Antillen uit de zakken van het uniform moeten halen. Bedankt. Voor iedereen die de tekst niet kent.

Love, exciting and new Come Aboard. We're expecting you. Love, life's sweetest reward. Let it flow, it floats back to you. Love Boat soon will be making another run The Love Boat promises something for everyone Set a course for adventure, Your mind on a new romance. Love won't hurt anymore It's an open smile on a friendly shore. Yes LOOOOOOOOOOOOOOOVE! It's LOOOOOOOOOOOOOOOVE! (hey-ah!) Love Boat soon will be making another run The Love Boat promises something for everyone Set a course for adventure, Your mind on a new romance. Love won't hurt anymore It's an open smile on a friendly shore. It's LOOOOOOOOOOOOOOOVE! It's LOOOOOOOOOOOOOOOVE! It's LOOOOOOOOOOOVE! It's the Love Boat-ah! It's the Love Boat-ah!

Sexbom.

Ik heb altijd gedacht dat zangers als Tom Jones en Prince de enige waren die tijdens optredens slipjes kregen toegeworpen. Fout! Kidtwist is bijgeschreven in het rijtje van deze illustere womanizers.
Zondag hadden we een feest van Liane's werk en na een hele dag vol activiteiten was het 's avonds feest. Tijdens mijn live versie, in zwaar beschonken toestand, van de klassieker Sunday Bloody Sunday van U2, kreeg ik van een dame uit het publiek een miniscule string toegeworpen. Ik was tijdens mijn immitatie van Bono al ver heen maar kon wel ruiken dat het niemendalletje gedragen was. Pas de volgende dag had ik in de gaten dat ik het slipje over mijn kop had getrokken. Het smegma zat nog aan mijn voorhoofd geplakt.

Nu weet ik alleen niet meer of het die linkse of die rechtse was?

15 miljoen mensen op dat hele kleine stukje aarde.

Sommige mensen roepen dat Nederland vol is, weer anderen zeggen van niet. Ik vind het best wel druk. 's Ochtends staan we in de polonaise op de snelwegen en zelfs in het weekend ben je in het bos of een ander recreatiegebied niet meer alleen.
Overal kom je mensen tegen, zelfs al sta je op een afgelegen parkeerplaats ergens te pissen dan ligt er wel een vertegenwoordiger iemand in zijn kont te neuken.
Ooit reed ik een paar honderd kilometer door de Thar woestijn en de enigste levende wezens die we tegenkwamen waren kamelen. In het regenwoud van Bwindi heb ik uren lopen dwalen zonder mensen tegen te komen. Waarom kom ik hier overal mensen tegen? Ik wil wel eens een dag over straat lopen zonder mensen tegen te komen. Een week werken zonder me te ergeren aan collega's of een keer overspel te plegen zonder dat mijn vrouw met haar minnaar in de kast zit.
Nederland is vol en dat bedoel ik niet onvriendelijk tegenover vluchtelingen. Ik wil alleen niet overal mensen tegen komen. De Duitsers hadden daar een woord voor. Ik durf het bijna niet te zeggen, dus schrijf ik het maar op: Endlösung.

Poor lonesome cowboy... Ik zou wel een dag willen ruilen

Vito.

Het enige levende wezen dat ik ken en dat het echt goed heeft is onze poes Vito. Vernoemd naar Vito Corleone, een fictieve mafiabaas en Vito Genovese, een echte. Ik ben jaloers op het leven van dit beestje. Waarom? De hele godganse dag brokjes vreten en water zuipen is toch niet het summum? Nee, hij slaapt 90 % van de dag. Nou moet ik zeggen dat hij ook 90 % van de nacht aan het spoken is maar toch, ik vind het een mooi bestaan. Geen zorgen, rekeningen of een trouwring.
Zijn enige zorg is of ik wel zijn Hollandse Nieuwe zonder uitjes serveer.

En ook nog jarig vandaag

Regenwater.

Het lijkt er op dat we een lange zomer gaan krijgen. Vanaf Koninginnedag heeft het zonnetje ons niet in de steek gelaten. De boeren zijn al dagen bezig met traditionele regendansen want voor het land is een dag maar liever een nacht regen, bittere noodzaak.
Van mij hoeft het niet. De boeren moeten het hele jaar door de regen die er vrij veel valt in Nederland opvangen en bewaren voor deze zeldzame voorjaarsdagen.
Laat het maar zomers blijven tot de Kerst, mijn vrouw is hitsiger met dit weer dan wanneer Piet Paulusma over een Elfstedentocht begint te bazelen.

Nu even niet!

What's in a name?

Met al die geboortes, zwangerschappen en kraamvisites in onze kennissenkring hebben Liane en ik het ook vaak over kinderen krijgen. Het eerste dat bij ons op komt zijn namen.
We hebben er vaak ruzie over als ik met namen kom als Senna, Jos, Ron Koebrugge, The Edge, Harmen Siezen, Bruce, Tony Montana, Flip, Vaasje, Teus Versteeg, De Vakantieman, Madonna, Wim, Vito Corleone en Fred Oster.
Wat is er mis met deze namen? Er worden zelfs straten vernoemd naar deze coryfeen dus waarom geen kinderen?

Friet van Piet.

Ik heb er in de loop der jaren een hekel aan gekregen om Nederlanders tegen te komen als ik op vakantie ben. Ik vermijd dan ook de traditionele bestemmingen waar je met 100% zekerheid een uitgekakt Nederlands echtpaar met vier kinderen tegenkomt. Je weet wel zo'n familie die in een land als Spanje liever bij Friet van Piet gaat eten dan dat ze zichzelf te goed gaan doen aan een heerlijke inheemse maaltijd van octopus met tijm. Zo'n familie die liever gaat dansen op Frans Bauer muziek in Het Gat Van Holland, dan dat ze een bezoek brengen aan het stierenvechten. Een eeuwenoude Latijnse traditie die dankzij onze moralistische lobby in Spanje aan het uitsterven is. Dezelfde familie heeft 48 uur in een bus gezeten en heeft niet in de gaten dat je op het internet voor de helft van de prijs dan die van de busreis uit de Arke gids, een vliegtuigticket kan kopen en je binnen vier uur op de plaats van bestemming bent.
Het zal je vakantiebesteding maar zijn. Paraderen over een Mediterane boulevard in je namaak Armani hemd met je vrouw op haar hoge stilettohakken. Even een overprijsd biertje drinken op een terras waar een parfum walm vermengd is met die van aangebrande bitterballen.
Voordat de ontbijtzaal in het hotel opengaat even snel een badlaken op een willekeurige ligstoel leggen, stel je voor dat een andere uitgekookte Hollander hetzelfde van plan is en je de rest van de dag geen plaatsje hebt. Ben je dan zielig of niet? Wat kan jou het nou schelen of je favoriete plekje bij de calypsobar bezet wordt door een van hetzelfde uitgescheten soort als jezelf. En na de vakantie lekker klagen bij de reisorganisatie dat het strand, waar je toch niet naar toe was gegaan, een halve kilometer verder weglag dan dat in de brochure stond. Het buffet was eenzijdig want de bloemkool was toch niet hetzelfde als thuis.

Net goed

Lente.

Het is met dit mooie weer fantastisch om buiten te werken. Vooral op een steiger of hoogwerker is het bijzonder aangenaam werken met al dat moois langs 's Heeren wegen.
De temperatuur stijgt een paar graden en het straatbeeld is weer vol korte rokjes, te strakke broeken en doorkijkbloesjes. Lange laarzen tot net boven de bilnaad en kleurig gelakte nageltjes in slippers met stilettohak zijn pas het begin. Ik kijk eerst naar de schoenen om dan pas uit te komen tot de billen, die als warme kadetjes verstopt in het zakje zitten. Een stringetje dat boven de broek uitkomt en twee vol ronde appeltjes die nieuwsgierig uit de fruitmand loeren.
Laat de zomer maar lang duren.

Ausfahrt.

Samen met mijn vrouw reed ik over de Duitse autobahn naar een willekeurige bestemming in dit mooie maar vaak verguisde land van bratwurst en sauerkraut.
We waren al een tijd geleden de grens gepasseerd toen mijn vrouw een opmerking maakte.
'He, dat plaatsje Ausfahrt. Daar zijn we wel eens eerder geweest.'

Dag Van De Arbeid.

1 Mei, Dag Van De Arbeid. Wie zijn er vrij? Mensen die nog nooit thuis zijn gekomen met een burn out, vreselijke spierpijn, stress, blessures, splinters in vingers, afgesneden vingertoppen, zere voeten en last van hun rug. Ik heb het hier over die onderkruipsels van een ambtenaren. Dit bureaucratische volk is vandaag vrij en dat op de Dag Van De Arbeid. De gemiddelde arbeider, of hij nu in een fabriek werkt, in de landbouw, klein metaal of in de bouw. Jan met de pet moet vandaag gewoon werken. Het geeft niet. Er moet toch iemand het salaris betalen van dit luie, overgewaardeerde overheidspersoneel.

Leve de koningin.

Ik kan in het verleden gaan graven en komen met leuke anekdotes over Koninginnedag maar helaas die zijn er niet. Koninginnedag staat bij ons altijd in het teken van zoveel mogelijk bier drinken, niets meer en niets minder. De volkszang op de Markt, het ringsteken, het zaklopen en de rommelmarkt liggen ver achter me. Als het traditionele vuurwerk wordt afgestoken lig ik ergens onder de bar of thuis in bed met naast me een emmer.
Hoewel ik anarchistische trekjes heb ben ik geen tegenstander van het Koninklijk Huis. Eigenlijk ben ik een liefhebber van de monarchie. De familie Oranje Nassau is eigenlijk ons laatste stukje identiteit, want geloof het of niet; Europa gaat ons verzwelgen en ik geil op Maxima. Daarom gun ik de koningin deze dag van harte. Ik vier dit feest vrolijk met haar mee en weet zeker dat naast Wim Lex, ook op mij de titel Prins Pils zal gaan slaan deze mooie dag.

P.S. Gert, probeer het eens langer vol te houden. Vorig jaar lag je voor zessen al Gino's terras onder te kotsen.

'Neuken?'

Urenfabriek?

Sommige mensen doen altijd zo gewichtig over hoeveel uur ze in de week maken op hun werk. Het is heel makkelijk om veel uren te maken. Je legt de lat wat lager, gewoon een half uurtje langer bij het koffiezetapparaat blijven hangen, een half uurtje gaan schijten, roken of een weblog bij gaan houden. Nu heb ik voor mijn werk als uitvoerder de hele dag zicht, op wat mensen op de werkvloer uitspoken, in mijn vakgebied dan. Ik ben geen blinde, dus ik kan ook wel zien hoe het in andere bedrijfstakken gaat. Tijd van de baas is er immers om gestolen te worden
Ik ben tot de conclusie gekomen dat er veel mensen zijn die inderdaad veel uren maken maar in een uur helemaal niet zo veel doen. Dit geldt niet voor iedereen, alleen voor degene die zich aangesproken voelen.
Hun productiviteit is laag en ze sparen hun krachten. Er moet immers 's avonds worden gebeunhaasd en de rijsttafel op kosten van de baas is ook mooi meegenomen. Het is leuk voor die mensen om op verjaardagen te gaan roepen dat ze zo druk zijn en zo veel uren maken maar het is in het bedrijfsleven niet relevant hoeveel uur je maakt maar hoe effectief je bent en wat je doet in een uur.

Zondagsrijder.

Ik ben blij dat het weekend weer voorbij is en dat ik tussen de normale forensen op de snelweg heen en weer mag pendelen tussen de grote stad en een pittoresk plaatsje in de glooiende, groene heuvels die de Utrechtse Heuvelrug is.
Van maandag tot en met vrijdag zijn de vaderlandse snelwegen van ons. Wie zijn ons? De ervaren, calculerende chauffeurs, met een grote schat aan verkeersinzicht en relativeringsvermogen.
Op zondag zijn dezelfde snelwegen van onervaren kloothommels, die door de week naar hun werk fietsen. De helft van deze weggebruikers is met pensioen gegaan en hebben hun rijbewijs gehaald in een tijd dat het paard van de schillenboer de enige weggebruiker was.
Een zogenaamde 'zondagsrijder' bestaat echt. Met 60 km/h de snelweg oprijden en dan ook nog eens tien keer op de rem staan terwijl er geen verkeer voor hem zit. Deze surrogaat chauffeur krijgt waarschijnlijk opdracht van die opgedirkte tuthola die naast hem zit. De uitgezakte billen bij elkaar geknepen van angst. Als ze hun tien jaar oude Opel met 5.000 op de teller maar niet onderschijt.

Christijan Albers werd afgelopen zondag door Yuji Ide van de baan gereden. Typisch geval van een zondagsrijder.

Stoom afblazen.

Ik heb altijd al graag de scene uit Scarface na willen doen. Je weet wel die scene waarin Tony Montana (Al Pacino) met een dikke Cubaanse sigaar van $100 de stuk in zijn jacuzzi ligt te mijmeren. Televisie voor zijn neus en een lekkere fles champagne naast hem. Ik heb daarom deze ozon reinigende stoomcabine/turks bad/whirl pool/regenwaterdouche met radio, CD speler en TV gekocht. Er zit zelfs een telefoonaansluiting in.
Wel een beetje decadent maar waarom zouden filmsterren, rockartiesten en grote onderwereld jongens het beter hebben dan ik? Ik kan haast niet wachten tot mijn stulpje klaar is. Nu nog een doorgeladen M-60, een maitresse en een pondje coke. Ik moet alleen nog iets verzinnen dat mijn sigaar droog houd.

Losers, veel plezier op de meubelboulevard.

Jezus is opgestaan uit de dood en dat zullen we vieren.
Ik heb altijd zo'n medelijden met mannen die op Paas en andere feestdagen met hun vrouw op sjouw moeten. Ze gaan dan gezellig rondneuzen op meubelboulevards om vooral niets te kopen maar om er een quasi gezellige dag van te maken. Manlief gaat liever naar het voetbalveld of op een zonnig terrasje genieten van een koud pilsje.
Nu heb ik een vrouw die op Tweede Paasdag moet werken, dus ik ben zo vrij als een vogeltje. Ik ga eerst in mijn eentje eieren beschilderen. Dankzij de nieuwe Arbo regelgeving kan ik dat niet meer met een alkydverf doen maar moet ik een acrylverf gebruiken. Ik denk dat ik een rollertje pak, want dan ben ik snel klaar en kan ik op pad.
En voor alle 'losers' die met hun vrouw op sjouw moeten. Ik zit met Pasen op een terrasje.

Dik Ott.

Mijn allereerste house plaat op vinyl, kocht ik jaren geleden bij Muziekhandel Dik Ott. Dik Ott zat aan de Patrimoniumlaan in Veenendaal en was een gespecialiseerde platenzaak zoals ze tegenwoordig bijna niet meer bestaan. Als hij het niet had dan had bestelde hij het voor je. Achterin de winkel had Dik Ott LP's staan en hij was in Veenendaal in het begin van de jaren 90 een van de eerste winkels die house platen verkocht. Ik kocht dus een titelloze plaat van de Acid Junkies uit Eindhoven. De hypnotiserende acid muziek en het felgele vinyl met de acid smile waren in die jaren vooruitstrevend en dat was Dik Ott ook. Zeg nu zelf, in welke platenzaak kan je op je gemak naar muziek luisteren en rustig een sjekkie roken. Als ik binnenkwam werd de asbak al klaargezet en had Dik Ott al een hele stapel CD's klaarliggen die ik zeker leuk zou vinden. 'Je bent de eerste in Veenendaal die deze plaat heeft.' Vertelde hij me dan. Ik kocht de plaat dan en die klonk thuis altijd beter omdat er een stukje service aan het album kleefde. Van andere jongens hoorde ik dan dat ze ook bij Dik Ott waren geweest en dat ze de eerste waren in Veenendaal die de laatste CD van U2 hadden. Iedereen in Veenendaal was bij Dik Ott de eerste.

Het is toch de mooiste dag van je leven.

Ja, ik was 29 en had mijn mooiste dag van mijn leven al achter de rug. Ik vraag me nog vaak af waarom ik op zo'n jonge leeftijd al zoveel pijn moest lijden. Graag had ik nog een paar mooiste dagen van mijn leven willen hebben maar het schijnt dat je er maar 1 krijgt.
Nu zijn er mensen die scheiden en voor de tweede of zelfs derde keer trouwen. Hebben ze weer zo'n mooie dag. Alweer de mooiste dag van je leven. Donder toch op. Het kost handenvol geld want iedereen moet zuipen en vreten en kotsen daarna alles onder. Tenminste in de kringen waar ik verkeer wel. Dit depressieve gelul van mij betekent niet dat ik wil scheiden. Nee zeg, ik zou niet weten wat ik zonder mijn vrouw moet beginnen. Iedere dag Chinees halen gaat echt vervelen en ook zie ik het niet zitten om met een vies boekje de hand aan mijzelf te slaan. Alleen op vakantie dat gaat nog wel, je komt altijd wel eenzelfde stumper tegen en dat kratje bier dat moet ik nu ook sjouwen. Nee, laat ik maar stiekem blijven hopen op nog een mooiste dag in mijn leven. Ik zal toch ook wel een keer mazzel hebben.

Met de vlam in de pijp.

Ik zit een week alleen want Liane zit wegens filmopnames met mijn broertje op Cyprus. Ik moet meteen denken aan de tijd dat ik nog een rol had in een paar van zijn films. Een paar logs geleden heb ik nog verhaald over mijn rollenspel met Paul 'De Baron' Van Gorcum.
Een andere grootheid met wie ik samen heb gespeeld was niemand minder dan de onbetwiste koning van de truckers pop: Henk Wijngaard.
Jarenlang had ik een enorme hekel aan deze volkszanger. Was hij bij de besnorde Chiel Montagne in zijn infantiele variant op Top Pop, CountDown of voor mijn part Top Of The Pops, dan klonk er in huize Nellestijn een ware scheldkannonade aan het adres van deze nep-trucker. Volgens mijn vriend Appie, een echte mother trucker reed Henk in zijn 'Met De Vlam In De Pijp' op een dertig tonner diesel. Volgens Appie was dit geen vrachtwagen maar een kruiwagen.
Ik kan je wel vertellen Henk Wijngaard is in het echt een symphatieke kerel met een groot gevoel voor humor. Hij is zeker geen verwaande BN-er met kapsones en wanneer ik nu dat liedje hoor over Suzie en dat de bui over is, dan zet ik wel de radio uit. Leuke vent of niet, zijn muziek blijft kut.

Henk Wijngaard en Linke Lowietje

It matters.

Vanuit m'n ooghoeken zie ik ze staan. Het angstzweet breekt me spontaan uit en ik krijg ook weer last van mijn maagzweer. Mijn lieve vrouwtje heeft 2 kaartjes gekocht voor fuckin' Lucie Silvas. Deze rocker moet er dus aan geloven en hoogstwaarschijnlijk mee naar deze Engelse zangeres die heiligschennis pleegde en Nothing Else Matters van Metallica coverde. Het zat er een keer aan te komen dat ik ook een keer met haar mee moet naar een concert, dat niet wordt gedomineerd door dubbele bassdrums en elektrische gitaren. Het is pas 1 juni, zeven dagen voor Metallica. Ik hoop dat mevrouw Silvas in de tussentijd ook een paar covers maakt van Master Of Puppets en Enter Sandman.

Mag het een onsje meer zijn?

Sla maar een willekeurig tijdschrift open en de slanke dames en heren, die omdat ze vaak ongeschoold zijn alleen maar kunnen functioneren als model, grijnzen je met hagelwitte tanden, gebotoxde lippen en op anabole steroiden gebaseerde biceps in alle onnozeligheid toe vanaf het glimmende papier. Het is tegenwoordig voor de iewat gezette mens, in volkstermen ook wel vetkleppen genoemd, not done om over straat te paraderen. Je zal het met me eens zijn dat een naveltruitje ook niet iedereen staat. Zo heb ik in mijn vriendenkring een aantal gezellige dikkerds, die mijns inziens alleen maar gezellig zijn omdat je ze zo ongenuanceerd kunt uitlachen. Zelf denken deze Neanderthalers van de eerste orde dat ze breed en gespierd zijn. Fout, dat zijn ze niet. Ze zijn dik, vet en halen alleen genoegen uit het leegslurpen van frituurpannen, het wegslokken van grote hoeveelheden bier en het verorberen van vette stukken T-Bonesteak. Sommigen van deze varkens zijn ook nog eens zo behaard dat de heren van ZZ Top en de Yeti uit de Himalaya er jaloers op zouden worden. Geniet mee van onderstaande foto en zeg nou zelf dit kan toch echt niet.

D. van Leeuwen (potgronddeskundige) en D.M. van der Sluis (vrijgezeloloog)

Dixi.

Omdat mijn huis op dit moment uit niets anders bestaat dan een zielige fundering en een berg aarde waar vanuit een schaftkeet de etensresten worden uitgestrooid, zitten Liane en ik bij m'n schoonouders op de zolder. Ik rijd wel eens langs het bouwkavel en het enige bouwwerk dat op dit moment boven het maaiveld uitsteekt is de schaftkeet en natuurlijk het schijthuis: de Dixi.
Omdat ik als uitvoerder werkzaam ben in de gespecialiseerde vastgoedonderhoudsbranche houd ik dagelijks kantoor in de Dixi. Daar houd ik audientie en reciteer ik iedere ochtend voor aanvang van de werkzaamheden uit Mao's Rode Boekje. Door de plastic ventilatieroosters bespioneer ik het plebs op de werkvloer. Ik zie mijzelf als een soort Fonz uit Happy Days alleen is er een groot verschil tussen de Fonz en mijzelf. Op mijn kantoor komen geen lekkere wijven maar alleen zwaarlijvige mannen met bouwvakkersdecolete en een aangeboren neiging om de hele pot onder te schijten en bij gebrek aan toiletpapier hun reet af te vegen met schuurpapier, korrel 60.
Zelfs een van twee linkerhanden voorziene leek, zoals mijn goede vriend Karel Ots, weet dat korrel 60 best grof is. Niet zo grof als de taal die er in de schaft, een mooi woord voor lunch, wordt gebezigd maar daar wen je vanzelf aan.
Wanneer ik thuis kom na een dag keihard boesteren, het lijkt vaak alsof ik de enige ben die werk, sluit ik mezelf op in de W.C. en denk ik al huilend terug aan de mooie momenten die ik op mijn kantoor, de Dixi, heb meegemaakt. Vanochtend lag er een hoop bevroren uitwerpselen in de pot die mij het kantoorwerk lichtelijk onmogelijk maakte. Maar daar moet je schijt aan hebben.

45 toeren.

Ja, ik weet het. Heb ik net zielig zitten doen over een cassettebandje begin ik over een langspeelplaat. Er zijn nog steeds momenten dat ik de ouderwetse LP's erg mis. Digitale muziek klinkt erg goed maar het gekras en gekraak die de muziek op het zwarte vinyl een prehistorische klank geeft is schitterend om naar te luisteren. Platenhoezen die beter overkomen dan op de 12 x 12 centimeter CD hoesjes. Zwetende DJ's die met een flinke backspin of scratchend het volgende nummer erin mixen en de stoffige platenkoffer van mijn ouders op zolder die vol zat met James Last en ABBA LP's.
Je zal het met me eens zijn dat dit veel meer charme heeft dan een MP3 bestandje. Natuurlijk is het in een tijd dat we steeds luier worden makkelijker om een iPod te hebben met duizend liedjes erop dan om na twintig minuten de stoffig geworden naald op te pakken en kant B te gaan beluisteren. Zo af en toe zoek ik tussen mijn oude LP's en leg ik er een voorzichtig op mijn draaitafel of ook wel grammofoonspeler genoemd. De nostalgie druipt dan van dit middeleeuwse apparaat af en het voelt alsof ik tussen de bandleden in de opnamestudio zit.

Trombose.

In 1999 heb ik tijdens een lange vlucht vanaf Singapore trombose opgelopen. Wel vreemd na een vakantie die vooral bestond uit het systematisch dun houden van het bloed.
Gisteren las ik een stuk in het Algemeen Dagblad waarin stond dat vliegtuigpassagiers met aanleg voor trombose, veel moeten bewegen. Niet alleen het stilzitten tijdens een lange vlucht vergroot de kans op trombose, ook de lage druk en de beperkte zuurstof in het toestel dragen daar hoogstwaarschijnlijk toe bij.
Bekend is dat vliegtuigpassagiers een twee tot vier maal grotere kans hebben op trombose, het ontstaan van stolsels in de bloedbanen.
Ik kreeg een paar dagen na aankomst in Nederland een vreselijke pijn in mijn kuit. Ik dacht eerst aan spierpijn maar de huisarts had het meteen in de gaten en Kidtwist werd in een rolstoel gezet op weg naar een echo. Ik mocht onder geen beding op het trombosebeen staan en moest mezelf bloedverdunners inspuiten. Ik leek wel een soort Herman Brood. Weken lang heb ik, tussen kwijlende bejaarden, bij de trombosedienst mijn bloed laten testen. Iedere keer net na het weekend. Mijn bloed was dankzij de bloedverdunners en dat smerige Grolsch uit Cafe de Baet, dunner dan een lintworm met anorexia.

SA 90 High Position IEC II/Type II.

Deze week was op Radio Veronica de Top 880 van de jaren 80 te beluisteren. Doodnormaal voor een radiostation dat het leeuwendeel aan eighties muziek draait. Paul Young, Yazoo, Talking Heads en Drukwerk, het kwam allemaal voorbij en iedere keer was ik terug in die jaren waarin alles nog zonder zorgen was. Geen hypotheek, geen baan, geen examens, geen vrouw en nog cassettebandjes op een stereotoren met Dolby ruisonderdrukking.
Omdat ik al mijn spullen in dozen heb zitten zou ik bij God niet weten waar ik ze heb, die bandjes maar ik heb er nog een stuk of dertig, veertig. Ik kan moeilijk iets weggooien (behalve opgerookte sjekkies) en ik hoop dat ik deze cassettebandjes later kan laten zien aan het nageslacht. Ik zal ze dan vertellen dat deze geluidsdragers mij hebben geholpen om de jaren 80 en 90 door te komen. In de walkman, de voorloper van de MP3 speler en de iPod, luisterde ik op weg naar school of s'avonds voor het slapen gaan naar U2 en The Cure. Mijn nageslacht zal net zo naar deze muziek luisteren als ik naar Jerry Lee Lewis of Bill Haley. Het nageslacht zal dan de vraag stellen hoeveel GB of hoeveel 1000 uur er op deze plastic dingen konden. Ze zullen me voor gek uitmaken als ik vertel dat er een uurtje muziek op kon, op andere 90 minuten en later waren er ook waar je 120 minuten op kon opnemen.

Ken je ze nog?

Dramaandag.

Het hoeft in Nederland maar iets te sneeuwen en gelijk ligt het wegennet op zijn gat. Zo ook vanochtend. Met een nummer 4 notering in de top 10 van files was ik vanochtend medeschuldig aan de polonaise van 660 kilometer. Om een voorbeeld te geven. Ik ben om 6.30 uur van huis vertrokken en had om 7.45 uur zo'n 10 km afgelegd. Er stond toen al 500 km file en dan vooral op de wegen van en naar Utrecht.
Om klokslag 8.00 uur had ik 11 km afgelegd en moest ik er nog ongeveer 25 naar Nieuwegein. De afrit Maarsbergen was om 8.30 uur nog steeds niet in zicht en ik dacht er sterk over om bij Maarsbergen te keren en terug naar de warme kadetjes te gaan. Maar omdat mijn persoonlijkheid en een schat aan ervaring immers niet kan worden gemist op de werkvloer besloot ik de sneeuwstorm te trotseren. Om 8.45 uur kroop ik Maarsbergen voorbij met ABS dat overuren maakte. De hele A12 stond vast vanaf Oosterbeek tot aan Gouda en vice versa. Om 9.00 uur had ik er 15 km op zitten en mijn hele voorraad brood opgegeten. Ride The Lightning van Metallica was de enige CD die in mijn dashboardkastje lag want Chiel Beelen op 3FM met zijn vervelende opa trok ik vanochtend niet. Over tienen had ik knooppunt Lunetten bereikt, had ik hoofdpijn van de zagende gitaren en was mijn einddoel bijna in zicht. Dramaandag, langzaam aan dag.

Schaal 1:100.000

Al vanaf mijn prille jeugd heb ik een ziekelijke interesse in landkaarten. Uren heb ik boven op mijn kamertje in de Grote Bosatlas zitten zoeken naar de meeste exotische plaatsnamen, bergketens, archipels en zitten turen naar groene (regenwoud) vlekken in Afrika. Toen kon ik nog niet vermoeden dat ik een hoop van die exotische wereldsteden en Derde Wereldlanden zou gaan bezoeken.
Van ieder land dat ik heb bezocht en van iedere metropool die ik heb aangedaan heb ik wel een landkaart, stadsplattegrond of wegenkaart. Het is misschien een zielige fascinatie maar ik hoef in ieder geval niet bang te zijn dat ik verdwaal.

Stadsplattegrond van Beijing

Liane's weblog.

Om niet voor mij onder te doen is Liane sinds gisteren ook een weblog begonnen. Serieus het ziet er niet uit. Ga eens een kijkje nemen op liane1978.web-log.nl

Buzz.

Ik heb niet zo veel op met computerspelletjes. Ik ben zowiezo niet zo'n spelletjes figuur maar voor een computerspel heb ik geen geduld. Jaren geleden heb ik een Playstation 2 van Sony gekocht, indertijd het summum onder de spelcomputers. Ik speelde alleen Formula One, omdat dit een levensecht spel bleek te zijn. De wagens, coureurs en circuits waren tot in detail uitgewerkt en bij het nemen van de wereldberoemde Eaux Rouge op Spa Francorchamps voelde ik echt de G-krachten op mijn nekspieren.
Een tijd lang liet ik de tand des tijds op het apparaat los en er verzamelde zich een dikke laag stof op de Playstation 2.
Een paar weken terug kreeg ik een nieuw spel voor dat ding. Ik had van een paar mensen goede dingen gehoord en werd enthousiast. Het spel heet Buzz en er zitten vier apparaatjes bij met zoemers en gekleurde keuzeknoppen.
Het is niet mijn bedoeling om reclame te maken maar iedereen met een Playstation en een beetje kennis van muziek moet dit waanzinnig leuke spel aanschaffen. Inderdaad, ik zei muziek. Buzz is een quiz met een echte quizmaster, kandidaten en alleen maar vragen over muziek. Je kunt kiezen uit oude muziek, moderne of gewoon alles door elkaar. Wil je tegen de computer spelen dan kan dat ook. Een leuk onderdeel is punten afpakken en het is ook geinig om je tegenspelers op een dwaalspoor te brengen door de verkeerde songtekst bij een liedje te gaan zingen. Daarom, Buzzzz...

Dakloos.

Vandaag zijn we naar de notaris geweest voor de overdracht van ons 'oude' huis. Ons nieuwe huis moet nog worden gebouwd, dus in principe zijn we dakloos.

In Memoriam.

photo bij Nellestijn Fotografie

Vandaag 16 februari is het 11 jaar geleden dat mijn vader is overleden. Wees niet bang ik zal je niet vervelen met nostalgische verhalen. Ik vroeg me alleen af welke beroemdheden er op deze dag zijn overleden. Er bestaat een site www.findagrave.com waar je kunt zoeken naar beroemde graven. Mijn zoektocht leverde een aantal personen op maar eentje sprong er direct uit. Mijn vader is op dezelfde dag overleden als de Amerikaanse pop-art kunstenaar Keith Haring. Wel vijf jaar later maar toch leuk om te weten dat er meer mensen iets met deze datum hebben. Keith Haring is gecremeerd dus is er geen graf. Ja leuk, hoor ik je denken, wat moet ik met deze informatie. Ik weet het ook niet. Ik moest vandaag toch iets schrijven.

Keith Haring

Uit je bol met Fred Van De Bol.

Mijn leeftijdsgenoten en dan wel degenen die ook in mijn woonplaats zijn opgegroeid hebben hun vrijdag maar vooral de zaterdagavond doorgebracht in onze plaatselijke discotheek: La Riche, voorheen de Helling, later The Basement en nu Temptation. Jullie zullen het met me eens zijn La Riche was de ultieme zaterdagavond besteding. Na een week lanterfanten, want huiswerk maken deden we niet, was de zaterdagavond in La Riche, vooral als je zo'n jaar of vijftien, zestien was de bekroning op een week puberaal gedrag. In La Riche gingen we daar gewoon mee door. We schrijven eind jaren 80 en XTC en coke bestonden voor ons nog niet. We hadden het uitgaansleven ontdekt en begrepen dat we iets hadden waar je niet alleen mee kon pissen. Wat we wel hadden was Happy Hour, twee halen, een betalen. Indertijd dronken we alles waar ook maar iewat promilage alcohol in zat en dat was in La Riche vaak bessen jus of wodka jus. De hele bar (wij zaten altijd aan de achterste bar) stond dan vol met glazen dood bier en glazen wodka jus. Ik herinner me dat ik op stap ging met 25 gulden (12 euro), daar betaalde je de entree van en ging je jas afgeven bij Rudi Gijsbertsen die bij de garderobe stond. Van de rest kocht je muntjes. De rest van de avond bracht je door met zo snel mogelijk dronken worden en ging je je uitsloven op de dansvloer waar DJ Fred Van De Bol je in vervoering bracht en als je geluk had je verzoekjes draaide.

Uit je bol...

Irish Coffee.

Ik hou van de goede dingen van het leven. Nu zijn die goede dingen niet altijd even goed voor de gezondheid maar wat zou het. Wij gaan vaak uit eten en ik neem dan standaard na het eten een Irish Coffee. Nu blijft het vaak niet bij een glas maar om in Ierse termen te blijven; 'What the shite.'Ik heb helemaal niets met whiskey maar deze godendrank in mijn koffie is wel vaak een hoogtepunt in mijn miezerige leven. Heb je ook zin in iets lekkers, neem dan een scheut Ierse whiskey bijvoorkeur Jameson, verwarm deze in een speciaal Irish Coffee glas en doe er naar behoeven een of twee theelepels bruine suiker in. Giet de hete koffie in het glas en laat dan de zelfgeklopte slagroom langs de bolle kant van de lepel in het glas lopen. Bestrooi de slagroom met wat cacaopoeder of kaneel en klaar is Paddy.

Inpakken en wegwezen.

Dit uitzicht ga ik missen

Al weken staat het hele huis vol met dozen en slingeren overal spullen die in nog meer dozen moeten worden ingepakt. Wanneer ik er naar kijk word ik misselijk. Alles wat ik bezit zit in kartonnen verhuisdozen. Het zwaarst wegen de dozen waar onze boeken in zitten. En zoals het hoort bij een belezen type, het zijn er nogal wat. Mijn CD's staan nog op hun vertrouwde plaats. Het gaat me aan mijn hart om die schitterende verzameling muziek in dozen te pakken. Nog even wachten.
Als ik ook maar even in de buurt van een raam ben, staar ik gedachteloos naar buiten. Voor me ligt de Utrechtse Heuvelrug, een groene hobbel tegen de grauwe lucht. Dit uitzicht ga ik ook missen. Flarden mist die over Sportpark Panhuis trekken, de lucht oranje paars als de zon ondergaat. Zulke luchten zie je niet snel in een gewoon huis. En dan heb ik het nog niet eens gehad over mijn buren. Wat een gemis als ik straks weg ben. Ik zal nooit meer het gillen van de onderbuurvrouw horen wanneer ze weer wordt geslagen door haar vriend. De hufter, de uitgescheten Amsterdammer juicht de hele flat bij elkaar als Ajax met God's gratie een keer een doelpunt maakt. Dan heb ik nog liever dat hij zijn vriendin in elkaar beukt. Vandaag is hij trouwens rustig na de nederlaag tegen Feyenoord.
Ook zal ik mijn buurvrouw missen die iedere dag naar binnen gluurt. Wat een nieuwsgierige teef. Ik heb ooit een keer plakfolie op het keukenraam geplakt. Wat doet de teef, ze bukt en gluurt eronderdoor. Ik had nooit gedacht dat ze kon bukken met haar vette pens. Ook nooit geen burengerucht meer van volwassenen die de ganse dag kinderliedjes draaien, de hele zondagmiddag tijdens de Grand Prix van Monaco, aan het boren zijn en altijd met boormachines die niet door het beton heen komen. Geen getik meer op de leidingen van de radiator als ik een keer Nirvana draai en ook geen gevecht meer om een parkeerplaats. Waarom moeten invaliden eigenlijk altijd het dichtst bij de ingang van het gebouw staan?

Iedere dag hadden we een ander uitzicht
All photos bij Nellestijn Fotografie

Islam is een vredelievende godsdienst?

Zij worden boos om een paar tekeningen. Bij deze een paar normale afbeeldingen.

Ze hadden zeker een dagje vrij?

Fatwa.

Zelfmoordenaars worden geweigerd bij de hemelpoort, omdat er geen maagden meer zijn. Volgens moslimextremisten krijgen zelfmoordterroristen als beloning 72 maagden in het paradijs.

Vrijheid van meningsuiting. We weten sinds de moord op (ja, daar is hij weer) Theo Van Gogh, dat deze uiting een taboe is geworden. Dus liever mondje dicht als het gaat over religie en dan vooral de islam en laten we maar respectvol met elkaar omgaan in deze multiculturele samenleving van rappende Ali B's, broodjes kebab en buitenspellopende Boussabons.
Waarom moeten wij eigenlijk eerbied hebben voor de Profeet Mohammed als een heleboel moslims dat niet hebben voor onze standpunten, religies, cultuur en grondwetten. Wanneer deze middeleeuws denkende gelovigen zich ergens aan storen en dat kunnen schrijvers (Salman Rushdie en Kidtwist) zijn, onze buitensporige leefgewoonten (Playboy en Heineken) of lachwekkend bedoelde afbeeldingen zoals laatst in Denemarken, dan spreken de geesteszieke ayatollah's en aandachtzoekende terroristen meteen een fatwa uit. Ze dreigen en dreigen, plaatsen een bommetje op een metrostation en klaar is Ali. De meeste moslims weten niet eens wat een fatwa is. Een Fatwa is een opinie van een geleerde, op basis van de Koran en de Sunnah, in antwoord op een vraag gesteld door om het even wie (Moslim of niet-Moslim) en over om het even wat.
Zelfs een jihad wordt verkeerd vertaald. Ze zeggen dat jihad een heilige oorlog is maar dat is het helemaal niet. Jihad is de innerlijke strijd die een moslim met zichzelf heeft. De Bin Ladens en Mohammed B.'s van deze tijd hadden vroeger beter naar de imam moeten luisteren dan hadden ze niet zelf een halve Koran vol onzin erbij verzonnen. Het wordt tijd dat wij eens een fatwa uitvaardigen tegenover al die radicalen met hun zielige denkbeelden. Wij moeten trots zijn dat we in een vrije samenleving leven en dat onze media zonder bemoeienis van de overheid kan schrijven, afbeelden en uitzenden wat ze maar willen. Behalve natuurlijk AIVD en Defensie geheimen.
Bij deze spreek ik een fatwa uit over iedereen die ooit een fatwa heeft uitgevaardigd. Niet in de naam van Allah, God, Boedha, Hare Krishna of Michael Schumacher, maar uit naam van Steve Brown, de enige die mij ooit dicht bij God heeft gebracht.

P.S. Ik denk dat ik maar eens een keflar vest ga aanschaffen.
P.P.S. Steve Brown introduceerde de XTC pil in Nederland.

Burqa of balkje? Tulbandbom. Drie omstreden??? afbeeldingen uit de Deense krant. Als dit niet meer kan dan kunnen we ons zelf inderdaad beter maar opblazen.

Octagon Bar.

In Dublin heb je wel 1000 publieke huizen, beter bekend als pub's. Bier drinken is een vorm van volksvertier en dat doet de gemiddelde Ier dan ook in de pub. Nu kun je ook je vertier zoeken in nachtclubs of danceclubs. Of zoals een gemiddelde zakenman op reis, gewoon in de bar van je hotel. Je hoeft je dan niet te mengen tussen het gepeupel en misschien sla je wel een lekkere prostituee aan de haak.
In Dublin staat een exclusief hotel; het Clarence. Gelegen aan een sjieke kade aan de rivier de Liffey. Het is het duurste hotel van de stad en is eigendom van Mr. P. Hewson en Mr. D. Evans, of gewoon Bono en The Edge. Zoals het goede zakenlieden betaamd hebben zij vele miljoenen euro's in vastgoed over de hele stad zitten. Zo ook in het Clarence. Wij, 'diehard' U2 fans, bezochten het Clarence op 4 januari j.l. Niet om te slapen maar gewoon om even een kijkje te nemen in de Octagon Bar. Een stijlvolle maar iewat saaie bar, zeker niet iets waar je snel een rock muzikant tegen het lijf zult lopen. Toch drinken we er een stervensduur biertje waar we wel een schaaltje pinda's bij kregen. Ik steel het bierviltje mee, dat in de vorm van een achthoek (octagon) is gevormd. Net als de bar toevallig en Gert is blij met het kassabonnetje.
Wil je echt de sfeer proeven die de muziek van U2 heeft, stap dan een gewone pub in en gooi jezelf vol maar blijf weg uit hotelbars.

Plafond in de Octagon Bar
photo by Nellestijn Fotografie

De snelweg Gestapo.

de Hasselblad van de Gestapo

Ik ben van de week vaak heen en weer van Veenendaal naar Lelystad gereden. Ik neem dan de A12 richting Arnhem, draai bij Ede de A30 op richting Barneveld, stuk A1 naar Amsterdam, bij knooppunt Eemnes pak ik de A27 naar Almere, draai bij Almere de A6 op naar Lelystad. En dat vice versa. Binnen het uur ben ik waar ik wezen moet.
Vooral als je vroeg gaat rijden ben je de opstoppingen op de A1 voor en is het een prachtige rit door de polder. Het enige dat een smet op de mooie dag brengt zijn die lamzakken van de KLPD met hun radarcontroles. Tegenwoordig staan die mislukkelingen overal. Op ieder uur van de dag staan die klootviolen het leven zuur te maken van de spil van onze economie: Wij, de werkende mens.
Ze staan verscholen achter bosjes, hectometerpaaltjes, heuveltjes of gewoon, dat zijn de simpelste dienders, open en bloot langs de vluchtstrook.
Met een flitspaal heb ik geen moeite, je ziet ze van grote afstand al opdoemen en die staan waar ze staan moeten. We weten waar ze staan en de automobilist die daar te hard rijd en op het celluloid word gezet, is zelf net zo'n mongool als de heren van de KLPD.
Iedere dag ben ik gefocusd op elke onnauwkeurigheid in de berm. Ik betrap mezelf erop dat ik aan het zoeken ben waar die flapdrollen staan. Eigenlijk let ik meer op verscholen radarposten en de bijkomstige dienstauto, dan op het verkeer. Levensgevaarlijk zijn die mobiele radarposten. Gevaarlijker dan de 10 km/p/h die ik boven de maximumsnelheid zit. Daarom wordt het tijd dat wij als automobiliserend Nederland de handen in een slaan en iets gaan doen tegen deze snelweg Gestapo, die alleen maar in het leven is geroepen om de staatskas te spekken. Als we nu met zijn allen zorgen dat we de maximimum snelheid niet meer overschreiden. Dan zitten binnen het jaar al die mislukte politiemannen thuis op de bank te janken omdat ze geen werk meer hebben...
Ga lekker boeven vangen...

Dat krijg je ervan.

Wie is dat? Jean Claude Van Damme?

Tijdens mijn 'hopeloze' jaren in de schoolbanken, nam mijn leraar esthetica (kunstgeschiedenis) mijn klas mee op zoek naar cultureel verantwoorde meesterwerken in Brussel. Ik zat toendertijd in Utrecht op de Nimeto MTS voor Beschermings en Afwerkingstechnieken en ik vond dit vak best boeiend maar dat zal meer gekomen zijn doordat het een makkelijk vak was en ik hoge cijfers voor esthetica had.
Meneer De Bruin, want zo heet de beste man, had vast wel voorzien dat het meer een kroegentocht tussen de diverse musea zou worden, dan een half uur staan murmelen bij een Dali of bij de Vlaamse Primitieven.
We hadden al heel wat pintjes Jupiler op toen we in het Museum van de Schone Kunsten waren. We waren vervelend want we zouden op weg naar het Strip Museum eerst nog een kroeg bezoeken.
Een klasgenoot stootte me aan en wees naar een lange man die aandachtig naar een schilderij stond te turen.
'Kijk dan, kijk dan wie dat is'.
De man droeg een lange, donkere jas die tot aan zijn knieen kwam. Hij had blond haar en een bekend gezicht. Het begon mij te dagen in mijn vertroebelde hoofd.
'Ja verrek'. Nou zag ik het ook. 'Dat is Jean Claude Van Damme'.
De man kwam onze kant op en keek me vriendelijk aan.
'Hello, guys. How are you doing?' De stem was Brits en beschaafd. Hij klonk net als in Heroes of This is not America. Deze gentleman was niet de kickboksende 'Muscles from Brussels' maar het alter ego van Ziggy Stardust: David Bowie.

Welcome to reality

Weekend.

Het is weer weekend. Veel mensen in mijn omgeving kijken uit naar het weekend. Die mensen leven niet van dag tot dag. Schijnbaar hebben ze alleen op zaterdag en zondag een leuke tijd. Best zielig vind ik zo.
Uitslapen doen ze niet, want eerst moet er op zaterdagochtend geklust worden. Tot 12.00 uur en dan is het tijd om de auto te wassen, het gras te maaien en de tuin te harken. s'Avonds komen de schoonouders op visite. Toastjes met sellerie en american filet op tafel. Om 24.00 uur naar bed. Misschien de wekelijkse wip?
Zondagochtend samen ontbijten want de kinderen liggen net op bed, met hun XTC ogen het kalk van het plafond te staren.
Daarna even de hond uitlaten en dan op bezoek bij de schoonouders. Twee pilsjes, het liefst Brouwmeester uit de meterkast en de hele middag ja en amen zeggen.
Tegen het vallen van de avond even kijken naar De Wedstrijden en dan naar bed want het is weer vroeg dag.

P.S. Dit verhaaltje is niet autobiografisch.

De auto wassen is niet altijd saai

Wie was die vrouw naast Bono?

In mijn vorig verhaaltje van 6 januari, vertel ik dat Bono, zanger van U2 in het gezelschap was van een dame. Ho, zullen jullie denken. Gaat deze symphatieke strijder voor een betere wereld en liedjesschrijver van talloze hits (Sunday Bloody Sunday, Pride, Elevation etc. etc.) soms zijn boekje te buiten en heeft hij onder het toeziend oog van zijn buren in Killiney, een relatie met een andere vrouw. Nee, zeker niet.
Waarom wilde hij dan niet poseren voor een foto voor mijn persoonlijk album. Na een avondje rondneuzen op het internet en nadenken over; wie was toch die vrouw die met Bono opliep, ben ik achter het mysterie.
De vrouw die bij Bono was, toen Gert en ik hun tegenkwamen in de slaperige woonplaats van deze rockzanger was niemand minder dan de vrouw die op oudjaarsdag Bono een interview had afgenomen voor de BBC. De vrouw, een goede vriendin van de familie Hewson en niet iemand die je op je trip naar Dublin snel verwacht tegen te komen, was niemand minder dan koningin Noor van Jordanie. Probeer dit thuis maar eens te vertellen.

Koningin Noor van Jordanie, vriendin van Bono, koning van Ierland

Bono woont in Killiney

Bono, zanger van U2

Het nieuwe jaar is voor mij wel heel goed begonnen. Samen met Gert, ook wel bekend onder de aliassen Karel Ots, Gertje Sportschoen, Rooie, Karel Raaijenpoot, Lamzak en Grannybuik.com, hebben wij op 3 januari een spotgoedkope Ryanair vlucht genomen naar Dublin, de hoofdstad van het tochtige maar adembenemend mooie Ierland.
Na de eerste avond 'pissed as farts' op onze 12 Bed Mixed Bedroom (10 euries p/nacht) onze roes te hebben uitgeslapen, zijn we de volgende ochtend met de DART trein vanaf Pearse Station naar het pittoreske Killiney gereden. Aan deze 'riviera' van Ierland wonen velen beroemdheden met meer geld te besteden dan dat ze op kunnen maken. Oud wereldkampioen Formule 1, Damon Hill, heeft hier een stulpje, net als zangeres Enya, Van Morrisson en gitarist The Edge en zanger Bono van U2.
Ons doel was een bezoek aan het huis Bono, wat rond te neuzen en we hoopten een glimp van Bono of van de andere drie U2 leden op te vangen.
Aan een vriendelijk en behulpzaam meisje hadden we de iewat rare vraag gesteld: 'Can you tell us where Bono lives?' Tenminste, ik vond het gek klinken. We leken wel een beetje op een stel hysterische stalkers. Het meisje wees ons de weg en wij gingen op pad. Bono woont nog op geen 10 minuten lopen van het DART station af. Onze tocht duurde meer dan een uur.
We waren een kwartier aan het lopen en nog steeds geen spoor van Bono's huis. Aan de overkant van de straat, in tegenover gestelde richting kwamen een man en een vrouw op ons aflopen. Laten we het aan hun vragen, iedereen kent de grootste rockster van de wereld. Zeker de mensen die in Killiney wonen.
De twee wandelaars, die blijkbaar haast hadden, kwamen dichterbij. Er ging op dat moment een schok door me heen.
'Dat is hem, zei ik tegen Gert, dat is Bono.'
We keken allebei ongelovig maar het was waar. Deze wandelaar, gekleed in een slonzige joggingbroek, een vunzig leren jack, ongeschoren maar getooid met de onvermijdelijke zonnebril was inderdaad de charismatische rockartiest en wereldverbeteraar Paul Hewson, beter bekend als Bono.
Ik had hem gewoon moeten vragen om zijn boek 'Bono over Bono' van journalist Michka Assayas te signeren, dat ik in mijn rugzak had zitten maar wat doet deze stomme lul. Ik vraag hem of ik hem op de foto mag zetten.
Bono wist dat hij er op dat moment uitzag als een aan de drank verslaafde zwerver dus ik kreeg als antwoord: 'No, I'm sorry'. Hij wees op zijn kleren en gaf ons een glimlach. 'This is were I live, man.'
Hij wees met zijn armen om zich heen. 'Sorry, what is your name?'
Hij had echt haast en wij waren nog steeds met stomheid geslagen. 'Richard.' Was het interressantste dat ik hem op dat moment te melden had. Mijn voornemens waren om hem te vertellen dat ik het geluid van het concert in de Arena kut vond en dat hun laatste DVD, Vertigo Live In Chicago, onder de maat was.
'Bono, your gig in Amsterdam was great.'


Bono's hek in Killiney
Voor meer Dublin foto's zie Nellestijn Fotografie

HIV test

Leuke vooruitzichten, nieuw huis kopen, oude woning al half verkocht, twee dagen schranzen en zuipen met kerst, vakantie, Oud en Nieuw en een trip naar Dublin. Perfect dacht ik. Niet dus. De verstrekker van de hypotheek en de levensverzekering en hoofdsponsor van Feyenoord wilde om mij uit te sluiten als risicopersoon, een medische keuring. Geen probleem, op wat katers van deze zware dagen na, voel ik me 100% gezond. Mijn levensverzekering was erg hoog en ik geloof dat je boven een verzekerd bedrag van 160.000 euries, verplicht bent om een HIV/AIDS test te doen.
Ik maakte de afspraak en een paar dagen later stond de keuringsarts bij mij thuis op de stoep. Dat is wel makkelijk, ze keuren je thuis. Ik piste een bekertje vol. De kleur was donkergeel en ik kon merken dat de arts wist dat ze grote hoeveelheden alcohol in mijn urine zouden aantreffen. Maar goed dat ik de coke en andere amfetaminia al jaren geleden in de ban heb gedaan. Voor mijn HIV test werden drie buisjes bloed afgenomen. De keuringsarts was klaar en verdween in de druilerige middag.
Toen begon de ellende. Je gaat graven in je sexuele geschiedenis en in die van je partner. Hebben we altijd veilige sex gehad? Nee, natuurlijk niet, volwassen geworden in de jaren 90. De tijd van housefeesten (lees sex) en drugsexperimenten, vrijgezellen vakanties in exotische landen en ga je eigen maar na. We zijn allebei nooit ziek, op een kortstondige verkoudheid na, dus je weet dat je je geen zorgen moet maken. Het stomme is, dat doe je wel. Je verpest er een paar leuke dagen mee, loopt rond met een verschrikkelijk peen en uien gezicht. Je snauwt mensen af die je opbellen omdat je wacht op die alles veranderende uitslag. Ben ik positief, wat inhoud dat ik niet in mijn nieuwe huis kan gaan wonen, omdat ze de premie van de levensverzekering op duizelingwekkende hoogte brengen, ik word ziek, moet behandeling gaan zoeken, het je familie, vrienden en je collega's gaan vertellen en ga uiteindelijk op een vervelende manier dood.
Ben ik negatief, dan is mijn leven ook voorbij omdat mijn vrouw nu alleen nog maar spullen voor het nieuwe huis gaat kopen. Nieuwe meubels, de duurste gordijnen, een notenhouten vloer en de nieuwste keukenapparatuur.
Ik kreeg vandaag de uitslag. Alles was goed. Ik heb geen HIV.

Heerlijk, Helder...

Hoezee, hoezee, zou Philip Bloemendaal hebben geroepen tijdens zijn optredens voor het Polygoon journaal. Probeer het maar met de neus dichtgeknepen en je zal zien dat in ieder een goede Polygoon immitator schuilt.
De reden waarom ik in een jubel stemming ben is het feit dat ik sinds Kerstavond in het bezit ben van de B65. Nee, dit is niet het nieuwste type Jaguar en het is ook geen boef uit de Bassie & Adriaan reeks. Nee, ik ben de trotse eigenaar van een heuse Beertender, het ingenueuze voortvloeisel uit de samenwerking tussen bierbrouwer Heineken en voormalig panzerwagen fabrikant Krupps.
In een handomdraai, die zelfs mogelijk is voor de meest simplistische bierdrinkers (en dat zijn er nogal wat) heb je zonder gebruik te maken van ingewikkelde apparatuur in een seconde die niet eens luttel te noemen is, een perfect getapt biertje. Precies op de juiste temperatuur, die schommelt tussen de 6 en de 8 graden op de schaal van Celsius, komt het goudgele gerstenat, knorrend als een vertrouwde Senseo, je glas in stromen en kun je heerlijk genietend met het gevoel alsof je in je stamcafe zit, je eigen glaasje bier drinken. Nu alleen nog een barkruk die bij het kersenhouten dressoir past en je bent in de zevende hemel.